SA IKA-LIMANG ANIBERSARYO NAMIN, INUWI NG ASAWA KO ANG BUNTIS NIYANG KABIT PARA PALAYASIN AKO… HINDI NILA ALAM, AKO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG MANSYON AT BILYONARYONG NAGPAPASWELDO SA KANYA.
Nakahanda na ang lahat sa paborito niyang pwesto sa dining room. May steak, vintage wine, at limang kandilang nakasindi sa gitna ng mahabang lamesa. Ika-limang anibersaryo namin ng asawa kong si Marco.
Sanay ako sa simpleng buhay, kaya kahit na may kakayahan akong bumili ng mga designer na damit, pinili kong magsuot ng isang komportableng pastel na bestida. Inayos ko ang buhok ko at matiyagang naghintay sa lalaking limang taon kong pinagsilbihan at minahal.
Saktong alas-otso ng gabi, bumukas ang malaking double doors ng aming mansyon.
Ngumiti ako at akmang sasalubungin siya, pero unti-unting nawala ang ngiti ko. Hindi siya nag-iisa.
Pumasok si Marco na may naka-angkla sa braso niyang isang mas batang babae. Nakasuot ito ng masikip at pulang maternity dress na nagpapahalata sa kanyang malaking tiyan—marahil ay nasa pitong buwan na. Balot ng mamahaling alahas ang babae at matapang ang pabango.
“Marco? Anong ibig sabihin nito?” kalmado ngunit nanginginig kong tanong. “Sino siya?”
Binitawan ni Marco ang briefcase niya at tiningnan ako nang malamig, walang kahit anong bakas ng konsensya o pagmamahal.
“Ito si Vanessa,” walang-awang pagpapakilala ni Marco, sabay haplos sa malaking tiyan ng babae. “At ang dinadala niya ay ang anak ko. Ang tagapagmana ko na hindi mo kailanman naibigay sa akin.”
Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Sa mismong anibersaryo namin, sa mismong bahay namin.
“Kaya nandito kami, Elena, para sabihin sa’yo na tapos na tayo,” nagmamalaking sabi ni Marco habang naglalakad sila papasok sa sala. “Mag-impake ka na ng mga gamit mo. Gusto ko, bago mag-hatinggabi, wala ka na sa bahay ko. Dito na titira si Vanessa para komportable ang magiging anak namin.”
Napahalakhak si Vanessa habang pinagmamasdan ang mga mamahaling chandelier at paintings sa paligid.
“Grabe, Babe. Ang ganda pala talaga ng mansyon mo,” malanding sabi ni Vanessa. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na may halong pandidiri. “Kawawa ka naman, Tita. Masyado ka kasing losyang at walang ambisyon kaya ka pinagpalit. Huwag kang mag-alala, ipapabalot ko sa mga katulong ang mga tira-tira sa handa mo para may makain ka sa byahe mo pauwi sa probinsya.”
Huminga ako nang malalim. Pinigilan ko ang sarili kong sumabog. “Marco, bahay mo? Papalayasin mo ako?”
“Bingi ka ba, Elena?!” bulyaw ni Marco. “Ako ang Executive Director ng Crescent Holdings! Ako ang nagbabayad ng kuryente, ng pagkain, at ng maintenance ng mansyong ito! Kinupkop lang kita dahil naawa ako sa’yo noon! Pero ngayon, kailangan na ng pamilya ko ng espasyo. Kaya lumayas ka na!”
“At bilisan mo ha,” sabat ni Vanessa habang umuupo sa paborito kong sofa. “Ang baho kasi ng amoy ng pabango mo. Nakakahilo sa baby.”
Tahimik akong naglakad papunta sa mahabang lamesa. Kinuha ko ang wine glass, sinalinan ito ng alak, at kalmadong humigop. Tiningnan ko silang dalawa. Ang lalaking akala ko ay asawa ko, at ang babaeng akala niya ay nanalo siya sa lotto.
“Sige,” mahinahon kong sabi. “Aalis ako. Pero bago ako umalis, may papipirmahan lang ako sa’yo, Marco. Para malinis ang paghihiwalay natin.”
Kinuha ko ang cellphone ko at nagpadala ng isang maikling mensahe.
Wala pang isang minuto, bumukas ang pinto ng mansyon. Pumasok ang apat na lalaking naka-itim na suit, kasama ang isang pamilyar na matandang lalaki na may dalang itim na briefcase. Si Attorney Gomez.
Kumunot ang noo ni Marco. “Attorney Gomez? Anong ginagawa niyo rito? Kayo ang Head Legal Counsel ng Crescent Holdings, ah? May problema ba sa kumpanya?”
Naglakad si Attorney Gomez at nilampasan si Marco. Dumeretso siya sa harapan ko at yumuko nang buong paggalang.
“Good evening, Madam Chairwoman. Dala ko na po ang mga papeles na hinihingi ninyo,” pormal na bati ng abogado.
Nalaglag ang panga ni Marco. Napabangon si Vanessa mula sa sofa.
“M-Madam Chairwoman?!” utal na sigaw ni Marco, namumutla at pinagpapawisan. “Attorney, nababaliw na ba kayo?! Asawa ko ‘yan! Si Elena ‘yan! Isang simpleng maybahay!”
Humarap si Attorney Gomez kay Marco nang may seryoso at malamig na tingin.
“Huwag mong sisigawan ang boss natin, Marco,” banta ng abogado. “Ang babaeng pinapalayas mo ay si Madam Elena. Ang nag-iisang tagapagmana at lihim na nagmamay-ari ng 85% ng shares ng Crescent Holdings. Siya ang nagpapasweldo sa’yo. At siya rin ang opisyal na nakapangalan sa titulong hawak ko ngayon—ang titulo ng mansyong ito.”
Parang binuhusan ng yelo si Marco. Nanginig ang mga tuhod niya. “H-Hindi totoo ‘yan… E-Elena? Pera ko ang pinambili ng bahay na ‘to! Sahod ko!”
Ibinaba ko ang wine glass at ngumiti nang mapait.
“Sahod mo?” malamig kong tanong. Naglakad ako palapit sa kanya. “Marco, ang anim na daang libong sahod mo kada buwan bilang Executive Director ay barya lang kumpara sa halaga ng bahay na ito. Ako ang bumili ng lupang ito. Ako ang nagpatayo nito bago pa tayo kinasal. Inilagay ko lang sa joint account natin ang allowance mo para isipin mong ikaw ang bumubuhay sa atin, dahil gusto kong maramdaman mong haligi ka ng tahanan.”
Napasinghap si Vanessa. Napahawak siya sa tiyan niya at takot na takot na tumingin kay Marco. “B-Babe? Anong ibig sabihin nito? Wala kang pera? Hindi sa’yo ang bahay?!”
“Tumahimik ka, Vanessa!” nanginginig na saway ni Marco. Bigla siyang lumuhod sa sahig, sa mismong harapan ko, at pilit na inabot ang mga kamay ko.
“Elena… Babe, please… nagkamali lang ako…” umiiyak na pakiusap ng asawa kong kanina lang ay nagmamalaki. “Nabulag lang ako! Na-tempt lang ako kay Vanessa! Patawarin mo na ako! Tayo na lang ulit, please! Anibersaryo natin ngayon, ‘di ba?”
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri at inilayo ang kamay ko.
“Attorney Gomez,” utos ko nang hindi inaalis ang tingin kay Marco. “Ibigay mo sa kanya ang mga dokumento.”
Inihagis ng abogado ang isang makapal na folder sa dibdib ni Marco.
“Iyan ang Notice of Termination mo,” malamig kong deklarasyon. “Simula ngayong gabi, tanggal ka na sa Crescent Holdings dahil sa paglustay mo ng pondo ng kumpanya na ginamit mo para bilhan ng mga alahas ang kabit mo. At kasama diyan ang Annulment papers na isinampa ko na dahil sa pangangalunya mo.”
“HINDI! ELENA, PARANG AWA MO NA!” hagulgol ni Marco, gumagapang sa sahig. “Saan kami titira ng magiging anak ko?! Wala akong ipon! Wala akong trabaho!”
Si Vanessa ay nag-umpisa na ring umiyak nang malakas nang ma-realize niya na ang “sugar daddy” niya ay isa na lang pulubi.
“Tita Elena! Sorry po! Hindi ko po alam na inyo ang bahay! Aalis na po ako, iiwan ko na siya!” hysterical na sigaw ni Vanessa, mabilis na kinuha ang bag niya at naglakad papunta sa pinto.
“Hoy, Vanessa! Saan ka pupunta?! Buntis ka sa anak ko!” sigaw ni Marco, sinusubukang pigilan ang kabit niya.
“Wala akong pakialam sa’yo! Akala ko mayaman ka, isa ka lang palang palamunin ng asawa mo!” galit na bulyaw ni Vanessa bago tuluyang tumakbo palabas ng pinto.
Iniwan si Marco na nakaluhod sa gitna ng sala, umiiyak, at nawasak ang lahat ng pinagmamalaki niya.
Tiningnan ko ang mga security guards. “Ilabas niyo na ang basurang ‘yan. At siguruhin niyong wala siyang madadala kahit isang damit na binili gamit ang pera ko.”
Walang awang binuhat ng mga gwardya si Marco palabas ng mansyon habang nagwawala ito at sumisigaw ng pangalan ko. Nang sumara ang mabibigat na pinto, bumalik ang kapayapaan sa buong bahay.
Naglakad ako pabalik sa dining table. Kinuha ko ang tinidor at nagsimulang kainin ang masarap na steak na inihanda ko. Ang limang kandila ay patuloy na nagbibigay ng liwanag.
Sa gabing iyon, nawalan ako ng asawa. Pero nakuha ko ang pinakamagandang regalo para sa anibersaryo ko: Ang kalayaan mula sa isang taong hindi marunong makuntento, at ang katotohanan na ako ang nag-iisang reyna ng sarili kong palasyo.
