“UMIYAK AKO NANG IHATID KO ANG ASAWA KO SA AIRPORT DAHIL ‘TWO YEARS’ DAW SIYA SA TORONTO… PERO PAG-UWI KO, INILIPAT KO ANG $650,000 SA ACCOUNT KO AT NAG-FILE NG DIVORCE!”
“Babe, mami-miss kita nang sobra,” umiiyak kong sabi habang yakap-yakap ang asawa kong si Mark sa gitna ng Departure Area ng NAIA.
Hinaplos niya ang buhok ko at hinalikan ang noo ko. “Ako rin, Sarah. Two years lang ‘to, okay? Para sa future natin ‘tong promotion ko sa Toronto. Mag-iipon ako para makabili tayo ng mas malaking bahay pag-uwi ko. Huwag ka nang umiyak.”
Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko. Pinunasan ko ang mga mata ko gamit ang tissue habang kumakaway sa kanya papasok ng Immigration. Mukha akong isang kawawang misis na naiwan ng asawa.
Pero ang totoo? Ang mga luha ko ay hindi dahil sa lungkot. Umiiyak ako dahil sa matinding pagpipigil ng tawa at pananabik na makita ang pagbagsak niya.
Tatlong araw bago ang flight niya, naiwan ni Mark na nakabukas ang kanyang lumang iPad sa kwarto. Dahil naka-sync ang iMessage niya doon mula sa phone niya, nabasa ko ang lahat.
Mayroon siyang kabit. Si Cindy, ang bago niyang “sekretarya”.
At ang mas malala, hindi siya na-promote. Nag-resign siya sa trabaho para sumunod kay Cindy sa Toronto dahil doon na sila titira. Nabasa ko ang pinakaplanong nagpadilim ng paningin ko:
Mark: “Babe, aalis na ako sa Friday. Naniwala ang tanga kong asawa na two years akong mawawala for training.”
Cindy: “Good! Paano yung pera sa joint account niyo? Nasayo na ba?”
Mark: “Hayaan mo munang makaalis ako. Pag-landing ko diyan sa Toronto, ita-transfer ko agad ang $650,000 online sa bago nating account. Para kahit mapansin niya, wala na siyang magagawa kasi nasa Canada na tayo. We’re going to be rich, Babe!”
Ang $650,000 na iyon ay ang kinita namin mula sa pagbenta ko ng franchise ng kumpanyang ako ang nagtayo. Pera ko ‘yun! Pinaghirapan ko nang limang taon, tapos nanakawin lang niya para ipambuhay sa kabit niya sa ibang bansa?!
Mula nang mabasa ko ‘yun, hindi ako nagwala. Hindi ko siya kinompronta. Naging pinakamagaling na aktres ako sa buong mundo. Tinulungan ko pa siyang mag-empake ng mga damit niya at ipinagluto ng paborito niyang ulam.
Pagkaalis na pagkaalis ng eroplano ni Mark, agad akong sumakay sa kotse ko. Wala nang luha. Punong-puno ng determinasyon ang mga mata ko.
Pag-uwi ko ng bahay, agad kong binuksan ang laptop ko. Dahil ako ang Primary Account Holder ng joint account namin at alam ko ang lahat ng security questions, nag-log in ako.
Current Balance: $650,450.00
Pinindot ko ang Transfer. Inilipat ko ang eksaktong $650,000 papunta sa isang offshore private account na nakapangalan lang sa akin.
Transaction Successful.
Sumunod, tinawagan ko ang paborito kong Family Lawyer, si Atty. Santos.
“Atty., nakaalis na siya. Proceed na tayo,” nakangisi kong utos.
“Copy that, Sarah. Na-file na natin ang Divorce papers (dahil US citizen ako) at ang kasong Concubinage at Attempted Qualified Theft laban sa kanya. Naka-freeze na rin ang lahat ng natitira niyang personal na credit cards dito sa Pilipinas.”
Labing-apat na oras ang lumipas.
Nakatanggap ako ng tawag mula sa isang international number. Sinagot ko habang umiinom ng red wine sa sala.
“SARAH! ANONG GINAWA MO?!” naghihisterikal na sigaw ni Mark sa kabilang linya. “Bakit zero balance ang joint account natin?! At bakit declined lahat ng credit cards ko dito sa airport ng Toronto?! Paano ako makakauwi sa apartment ni Cindy?!”
Ngumiti ako at humigop ng wine.
“Hi, Babe,” malambing kong sagot. “Kamusta ang flight? Sana nag-enjoy ka. Kinuha ko lang naman ang perang pinaghirapan ko bago mo pa nakawin para ibigay kay Cindy.”
“P-Paano mo nalaman?!” nanginginig niyang tanong.
“Naiwan mo kasing naka-sync ang iPad mo, tanga,” malamig kong sagot. “By the way, check your email. Ipinadala na ng abogado ko ang Divorce papers natin. Enjoy your new life sa Toronto na walang ni isang kusing. Sana pakainin ka ng kabit mo diyan.”
“Sarah, please! Wait! Wala akong pera dito! Nasa airport lang ako at hindi ako masundo ni Cindy! Patawarin mo ako, ibabalik ko na lang ang flight ko!” pagmamakaawa niya.
“Wala na akong pakialam, Mark. Have a good life,” sagot ko at ibinaba ang tawag.
I-blo-block ko na sana ang number niya nang makatanggap ako ng huling text mula sa kanya: “Sarah, parang awa mo na… walang pambayad ng renta si Cindy, umasa siya sa pera natin!”
Napatawa ako nang malakas sa loob ng malaking bahay na ngayon ay akin na lamang. Akala nila maiisahan nila ang isang tahimik na asawa. Hindi nila alam, ang babaeng walang imik kapag nasasaktan ay ang babaeng pinakamapanganib kapag gumanti.
WAKAS.
