“NAGPANGGAP AKONG NAWALAN NG ALAALA MATAPOS ANG AKSIDENTE… PARA HULIHIN ANG ASAWA KO AT ANG KABIT NIYA NA NASA LOOB NA NG PAMAMAHAY KO!”
Ako si Lara, ang CEO at nag-iisang tagapagmana ng Montelibano Group of Companies. Ang asawa kong si Marco ay kilala bilang isang perpekto at mapagmahal na mister. Pero nagbago ang paningin ko sa kanya matapos ang isang malagim na car accident.
Nawalan ako ng preno at bumangga ang sasakyan ko sa isang puno. Nang magising ako sa ospital, nakapikit pa rin ang mga mata ko dahil sa hilo.
Pero narinig ko ang boses ni Marco. May kausap siya sa loob ng kwarto ko.
“Babe, paano kung magising siya?” boses iyon ni Cindy, ang sarili kong sekretarya at itinuturing kong matalik na kaibigan!
“Hayaan mo siyang magising. Sabotage ang ginawa ko sa preno ng sasakyan niya, pero dahil pumalpak at buhay pa siya, kailangan nating baguhin ang plano,” malamig na sagot ni Marco. Narinig ko ang paghalik niya kay Cindy. “Papipirmahin natin siya ng Power of Attorney. Kapag nakuha ko na ang kontrol sa kumpanya at pera niya, itatapon na natin siya sa mental hospital.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Ang asawa ko at ang best friend ko… pinagtaksilan ako at pinagtangkaang patayin! Gusto kong bumangon at sumigaw, pero pinigilan ko ang sarili ko. Kailangan kong maging matalino.
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.
“Lara! Mahal ko! Gising ka na!” masayang pagpapanggap ni Marco sabay hawak sa kamay ko.
Tinitigan ko siya nang blangko. Hinila ko ang kamay ko.
“Sino ka?” mahinang tanong ko. “Nasaan ako? S-Sino ako?”
Nagkatinginan sina Marco at Cindy. Nakita ko ang lihim na ngiti sa mga labi nila.
“Doktor! May amnesia ang asawa ko!” sigaw ni Marco.
Dahil sa “amnesia” ko, naiuwi ako sa mansion namin. Dito nagsimula ang laro ko.
Sinabi ni Marco na si Cindy daw ay ang aking “private nurse” para alagaan ako. Pumayag ako at nagpanggap na inosente. Araw-araw, nakikita ko silang naglalandian sa kusina, sa sala, at kahit sa guest room kapag akala nila ay tulog na ako. Palihim din nilang isinusuot ang mga mamahaling alahas ko.
Pero hindi nila alam, sa tuwing aalis sila, nag-i-install ako ng mga hidden cameras at voice recorders sa buong bahay. Kinontak ko rin nang patago ang aking private lawyer at imbestigador gamit ang isang secret phone.
Lumipas ang isang buwan. Handa na ang lahat ng ebidensya ko.
Isang gabi, lumapit sa akin si Marco habang nasa sala kami. May dalang mga papeles.
“Mahal, kailangan mo itong pirmahan. Para ito sa hospital bills mo at sa pagbabayad sa mga gamot na binibili ni Cindy,” malambing na sabi ni Marco.
Tiningnan ko ang papel. Isa itong Deed of Absolute Sale at Transfer of Assets. Ibibigay nito ang lahat ng yaman ko kay Marco.
Nakatayo si Cindy sa likod ni Marco, nakangisi at naghihintay.
Kinuha ko ang ballpen. Inilapit ko ito sa papel… pero imbes na pumirma, binitawan ko ang ballpen at sumandal sa sofa.
“Alam mo, Marco,” kalmado kong panimula. “Gusto ko sanang pirmahan ito… kaso hindi ko alam kung paano babayaran ng Deed of Sale ang hospital bills ko.”
Natigilan si Marco. “H-Ha? Anong ibig mong sabihin, Mahal? Nalilito ka lang dahil sa amnesia mo—”
“Wala akong amnesia, Marco,” malamig kong putol sa kanya. Dahan-dahan akong tumayo. Ang inosente at mahinang Lara ay naglaho. Hinarap ko silang dalawa nang may nag-aapoy na tingin. “Naalala ko ang lahat. Pati ang usapan niyo sa ospital tungkol sa sinira mong preno ng kotse ko.”
Namutla si Marco. Nalaglag ang panga ni Cindy.
“L-Lara? Nagbibiro ka ba?” utal na tanong ni Marco, pinapawisan ng malamig.
“Mukha ba akong nagbibiro?” Dinukot ko ang remote sa bulsa ko at binuksan ang malaking smart TV sa sala.
Bumulaga sa screen ang lahat ng CCTV footages nila. Ang paghahalikan nila sa bahay ko, ang pagnanakaw ni Cindy ng mga alahas ko sa vault, at ang audio recording kung saan inaamin ni Marco ang pag-sabotage sa sasakyan ko.
“Oh my God…” tili ni Cindy, napaluhod sa takot.
“Lara, please! Let me explain!” akmang lalapit si Marco, pero biglang bumukas ang pinto ng mansion.
Pumasok ang mga pulis kasama ang abogado ko.
“Mr. Marco at Ms. Cindy, you are under arrest for Frustrated Parricide, Qualified Theft, at Fraud,” deklara ng pulis habang pinoposasan ang dalawa.
“Lara! Asawa mo ako! Patawarin mo ako!” naghihisterikal na iyak ni Marco habang kinakaladkad palabas ng bahay. Si Cindy naman ay walang tigil sa pag-iyak habang tinatanggalan ng mga ninakaw niyang alahas ng mga pulis.
Tinitigan ko sila hanggang sa isakay sila sa patrol car. Naisip nila na mapapaikot nila ang isang babaeng walang alaala. Hindi nila alam, ang babaeng pilit nilang binura ang nakaraan ang siyang magbabaon sa kanila sa kulungan habang buhay.
WAKAS.
