“UMUWI AKO NANG MAAGA PARA I-SURPRISE ANG BUNTIS KONG ASAWA… PERO PAGPASOK KO, NAKITA KO SIYANG NAKALUHOD AT NAGLILINIS HABANG PINAPANOOD NG MGA KATULONG!”
Ako si Mark, isang matagumpay na negosyante. Sobrang mahal ko ang asawa kong si Lina. Galing siya sa mahirap na pamilya, kaya naman noong una, tutol ang aking ina na si Donya Carmela sa aming pag-iibigan. Pero dahil sa pagpupumilit ko, natuloy ang kasal.
Kasalukuyang pitong buwang buntis si Lina sa aming panganay. Dahil kailangan kong pumunta sa probinsya para sa isang linggong business trip, kinumbinsi ko ang aking ina na pansamantalang tumira sa aming bahay para may makasama at mag-alaga kay Lina.
“Huwag kang mag-alala, anak. Ako na ang bahala sa manugang ko,” nakangiting pangako ni Mama bago ako umalis.
Pero hindi ko kinaya ang pangungulila kaya tinapos ko nang tatlong araw ang trabaho ko. Umuwi ako nang walang pasabi, may dalang malaking bouquet ng bulaklak at mga paboritong pagkain ni Lina para i-surprise siya.
Pagdating ko sa bahay, napansin kong tahimik. Hindi ko ginamit ang doorbell at dahan-dahang binuksan ang pinto.
Ngunit ang bumungad sa akin sa sala ay nagpabagsak ng mga bulaklak na hawak ko.
Ang asawa kong si Lina, na malaki ang tiyan at hirap na hirap kumilos, ay nakaluhod sa malamig na sahig at nagkukuskos ng mantsa gamit ang isang maliit na basahan. Pawis na pawis siya at tumutulo ang luha, habang hawak ang kanyang balakang.
Ang mas nakakadurog ng puso? Sa harap niya, nakaupo sa paborito kong sofa ang aking ina, humihigop ng tsaa. Sa gilid, nakatayo ang tatlo naming katulong, nakayuko at walang magawa dahil pinagbawalan silang tumulong.
“Bilisan mo nga ang paghugas niyan, Lina! Napakatamad mo talaga!” bulyaw ni Donya Carmela. “Palamunin ka na nga lang ng anak ko, hindi ka pa marunong maglinis ng bahay!”
“M-Ma… sumasakit na po ang tiyan ko… pwede po bang mamaya ko na lang ituloy?” umiiyak at nagmamakaawang pakiusap ni Lina habang hawak ang kanyang sinapupunan.
Ngumisi nang nakakaloko ang aking ina. “Aba, nagrereklamo ka? Sige, tumigil ka. Pero tandaan mo ang usapan natin! Kapag hindi ka sumunod sa mga utos ko, ipapalabas ko kay Mark na hindi sa kanya ‘yang batang dinadala mo! May mga bayaran akong testigo para patunayan na may lalaki ka! Paniniwalaan ako ng anak ko dahil nanay niya ako!”
Humagulgol si Lina. “P-Parang awa niyo na po… Huwag niyo pong sirain ang pamilya namin. Mahal na mahal ko po si Mark. S-Sige po, lilinisin ko na po…”
Ipinagpatuloy ng asawa ko ang pagluhod at paglilinis para lang protektahan ang aming pagsasama.
Parang pinunit ang puso ko sa narinig. Namula ang paningin ko sa galit. Ang babaeng pinangakuan kong iingatan, ginagawang alipin ng sarili kong ina sa loob ng mismong pamamahay ko!
“MAMA!!!” umalingawngaw ang galit kong boses sa buong sala.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Carmela. Nabitawan niya ang kanyang tsaa. “M-Mark?! Anak! B-Bakit ngayon ka lang umuwi?”
Dali-dali akong tumakbo palapit kay Lina at inalalayan siyang tumayo. Yakap-yakap ko siya habang nanginginig siya sa pag-iyak. “Mark… I’m sorry… I’m sorry…” bulong niya.
“Wala kang kasalanan, Mahal ko. Nandito na ako,” naluluha kong sabi habang hinahalikan ang kanyang noo.
Hinarap ko ang aking ina. “Anong ginagawa mo sa asawa ko?! Iniwan kita dito para alagaan siya, hindi para tratuhin siyang parang aso!”
“Anak, let me explain! Nag-iinarte lang ‘yan! Gusto ko lang siyang turuang maging mabuting maybahay!” palusot ni Mama, pilit na ngumingiti.
“Narinig ko ang lahat, Ma!” bulyaw ko. “Tinatakot mo siya?! Blackmail?! Dahil lang sa hindi siya ipinanganak na mayaman katulad natin?!”
“Totoo naman ah! Pera lang ang habol niyan sa’yo!” sigaw na rin ni Mama, nawala na ang pagpapanggap.
Ngumiti ako nang mapakla. “Kung pera lang ang habol niya, nagkakamali ka. Dahil last month pa lang, inilipat ko na sa pangalan ni Lina ang lahat ng kumpanya at ari-arian ko. Siya na ang may-ari ng lahat ng meron ako. Ako ang walang-wala.”
Nanlaki ang mata ng aking ina at halos matumba sa gulat. “A-Ano?!”
“At dahil bahay na ito ng asawa ko,” madiin kong sabi, itinuro ang pinto. “Lumayas ka. Ayaw na kitang makita kahit kailan. Wala na akong inang halimaw.”
“Mark! Hindi mo pwedeng gawin ito sa akin! Nanay mo ako!” naghihisterikal na iyak ni Donya Carmela habang pinapalabas siya ng mga security guard namin.
Walang lingon-likod kong isinara ang pinto. Niyakap ko nang mahigpit si Lina at humingi ng tawad sa lahat ng hirap na dinanas niya nang wala ako. Simula noong araw na iyon, nangako ako na walang sinuman ang pwedeng manakit sa mag-ina ko—kahit pa sarili ko pang kadugo.
WAKAS.
