“NAG-ISA SIYANG ITINAGUYOD ANG ANAK SA LOOB NG 10 TAON — HANGGANG SA BUMABA SA ISANG LUXURY CAR ANG LALAKING NAGPALUHA SA BUONG BARANGAY!”
Si Rosa ay isang mahirap na labandera sa isang liblib at maalikabok na barangay. Sampung taon na ang nakalipas nang magpaalam ang kanyang asawang si Mateo para magtrabaho bilang construction worker sa Maynila. Buntis pa lang siya noon sa kanilang kaisa-isang anak na si Leo.
Ngunit isang buwan bago siya manganak, isang malagim na balita ang dumating. Gumuho ang gusaling ginagawa nina Mateo. Marami ang namatay, at isa ang pangalan ni Mateo sa mga hindi na nahanap ang bangkay at idineklarang patay.
Mula noon, naging single mother si Rosa. Hinarap niya ang lahat ng hirap—naglalaba mula madaling araw hanggang gabi, nagtatanim ng gulay, at nagtitiis sa pangungutya ng mga kapitbahay.
“Baliw na ‘yang si Rosa,” chismis ng isang kapitbahay. “Araw-araw pa ring tumatambay sa kanto para hintayin ang asawa niyang patay na. Mag-asawa na lang sana siya ulit para may bumuhay sa kanila!”
Pero hindi sumuko si Rosa. Tiniis niya ang pangaalipusta, at nanatili siyang tapat sa alaala ni Mateo habang pinapalaki nang maayos ang kanilang anak.
Hanggang sa isang umaga, nabulabog ang tahimik na barangay.
Tatlong maiitim at makikintab na Rolls-Royce—mga sasakyang sa pelikula lang nakikita ng mga taga-nayon—ang dahan-dahang pumasok sa baku-bakong kalsada. Huminto ito sa mismong tapat ng sira-sirang barong-barong ni Rosa.
Naglabasan ang mga kapitbahay. Nag-umpukan ang buong barangay, nagtataka kung sinong bilyonaryo o politiko ang naligaw sa lugar nila. Baka bibilhin ang lupa?
Bumukas ang pinto ng gitnang sasakyan. Isang lalaking nakasuot ng napakamahal na tailored suit ang bumaba. Makisig, malinis, at mukhang kagalang-galang.
Pagbaba ng lalaki sa kanyang sunglasses, natigilan ang lahat.
Si Rosa, na may bitbit na palanggana ng labahin, ay nanigas sa kanyang kinatatayuan. Nalaglag ang palanggana. BLAG! Nagkalat ang mga basang damit sa putikan.
Nanginginig ang buong katawan ni Rosa. Tumulo ang kanyang mga luha na parang talon.
“M-Mateo…?” garalgal at hindi makapaniwalang bulong ni Rosa.
Namula ang mga mata ng lalaki. Hindi inalintana ang kanyang mamahaling sapatos at damit, tumakbo si Mateo palapit kay Rosa at lumuhod sa putikan sa harap ng asawa. Niyakap niya ang mga binti ni Rosa habang humahagulgol nang napakalakas.
“Rosa… Mahal ko! Patawarin mo ako! Patawarin mo ako kung ngayon lang ako nakauwi!” iyak ni Mateo na yumanig sa damdamin ng lahat ng nakikinig.
Napasinghap ang mga kapitbahay. Marami ang nagsimulang umiyak dahil sa nakita. Buhay si Mateo! At isa na siyang napakayamang lalaki!
Napag-alaman na hindi namatay si Mateo sa guho. Tumama ang ulo niya sa semento kaya nagkaroon siya ng matinding Amnesia (pagkawala ng alaala) sa loob ng halos sampung taon. Isang matandang bilyonaryo ang nakapulot at nag-alaga sa kanya nang makita siyang pagala-gala sa kalsada. Dahil sa sipag at talino ni Mateo, inampon siya nito. Nang mamatay ang matanda, ipinamana kay Mateo ang buong kumpanya.
Kamakailan lang, naaksidente ulit si Mateo at doon bumalik ang lahat ng kanyang alaala. Ang una niyang ginawa? Ipinahanap ang kanyang asawa at ang anak na hindi pa niya nakikita.
“Papa…?”
Isang boses ng bata ang narinig mula sa likod ni Rosa. Si Leo, sampung taong gulang na ngayon.
Tumayo si Mateo at tinignan ang batang kamukhang-kamukha niya. Umiiyak siyang lumapit at niyakap nang napakahigpit si Leo. “Anak ko… Ako ang Papa mo. Nandito na ako. Hindi na kayo maghihirap ni Mama.”
Nagyakapan ang tatlo sa gitna ng kalsada. Ang mga kapitbahay na dating nanlait at tumawag kay Rosa na “baliw” ay nakayuko sa hiya at patuloy na umiiyak sa sobrang awa at tuwa para sa mag-anak.
Nang araw ding iyon, isinama ni Mateo sina Rosa at Leo sa loob ng Rolls-Royce para i-uwi sa kanilang bagong mansion. Ang sampung taon ng pagluha, hirap, at paninindigan ni Rosa ay sinuklian ng tadhana ng isang buhay na parang paraiso—kapiling ang lalaking hindi niya kailanman sinukuan.
WAKAS.
