INIMBITAHAN AKO NG EX-HUSBAND KO SA KASAL NIYA PARA IPAHIYA AKO… PERO DUMATING AKO SAKAY NG ROLLS ROYCE KASAMA ANG KAMBAL NAMIN, AT ISANG PANGUNGUSAP LANG ANG TUMAPOS SA KASAL NILA.
Limang taon na ang nakalipas nang iwan ako ni Rommel. Sabi niya, pabigat lang daw ako sa buhay niya. Isa raw akong “pathetic” at walang kwentang asawa na walang maibibigay sa mataas niyang ambisyon. Ipinagpalit niya ako kay Cassandra, ang palalo at nag-iisang tagapagmana ng Silvercrest Holdings. Nang umalis siya dala ang lahat ng ipon namin, hindi niya alam na nagdadalang-tao ako. Kambal.
Sa loob ng limang taon, nagtago ako. Hindi para umiyak sa sulok, kundi para buuin ang sarili ko at yakapin ang tunay kong pagkatao. Hindi alam ni Rommel na ang “mahirap” na asawang iniwan niya ay ang nawawalang apo ng pinakamayamang bilyonaryo sa Asya. Nang mahanap ako ng lolo ko, ipinasa niya sa akin ang pamamahala ng buong imperyo namin.
Isang araw, nakatanggap ako ng isang gintong imbitasyon. Kasal ni Rommel at Cassandra. May kasama pa itong sulat-kamay ni Rommel: “Sana makapunta ka, Maya. Para naman makita mo kung anong klaseng buhay ang nararapat sa akin, buhay na hindi mo kailanman maibibigay. Huwag kang mag-alala, sagot ko na ang pamasahe mo sa jeep.”
Gusto niya akong ipahiya. Gusto niyang makita akong mukhang nakakaawa at talunan sa harap ng mga mayayamang bisita nila. Pero ibibigay ko sa kanya ang eksaktong atensyon na hinihingi niya.
ARAW NG KASAL. Ginanap ito sa pinakamahal at pinaka-eksklusibong private resort sa bansa. Punong-puno ng mga pulitiko, bilyonaryo, at sikat na personalidad ang lugar. Nakatayo na si Rommel at Cassandra sa harap ng altar na pinalamutian ng libu-libong puting rosas. Nakangiti si Rommel nang napakalapad, suot ang isang white tuxedo na halatang binili gamit ang pera ng pamilya ng nobya niya.
Magsasalita na sana ang pari nang biglang bumukas nang malakas ang malalaking iron gates ng resort. Hindi pinigilan ng mga gwardya ang sasakyan dahil pamilyar sila sa kung sino ang sakay nito.
Isang kumikinang at itim na Rolls-Royce Phantom ang mabagal na huminto sa harap ng red carpet.
Natahimik ang musika. Lahat ng bisita ay napalingon. Nagtaka si Rommel. Bumaba ang driver at mabilis na pinagbuksan ako ng pinto.
Bumaba ako suot ang isang custom-made emerald gown na pinalamutian ng mga totoong diyamante. Ngunit hindi lang ako mag-isa. Sa magkabilang tabi ko ay ang limang-taong gulang kong kambal na babae—sina Athena at Aurora—parehong suot ang eleganteng damit na gawa ng sikat na designer mula sa Paris.
Naglakad kami sa red carpet. Namutla si Rommel nang makilala niya ako. Ang “pathetic” na ex-wife niya ay naglalakad ngayon na parang isang reyna na nagmamay-ari ng mundo.
“M-Maya?” nanginginig na bulong ni Rommel mula sa altar. “A-Anong ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok… at kaninong mga bata ‘yan?!”
Nalito si Cassandra at nanlaki ang mga mata niya sa galit. “Sino ang babaeng ‘yan, Rommel?! Bakit may mga bata siyang kasama at bakit niya inistorbo ang kasal natin?!”
Tumigil ako sa mismong harapan ng altar. Tinitigan ko si Rommel mula ulo hanggang paa, isang tingin na puno ng awtoridad at pangungutya. Kinuha ko ang mikropono mula sa nakatayong emcee sa gilid.
“Tinanggap ko ang imbitasyon mo, Rommel, para personal na ibigay ang regalo ko sa inyo,” seryoso at malamig kong sabi, umaalingawngaw ang boses ko sa buong resort.
“Regalo? Umalis ka na rito, Maya! Hindi mo ba nakikita na mga elite at mayayaman lang ang nandito? Gwardya! Palabasin niyo ang babaeng ‘yan!” sigaw ni Rommel, sinusubukang itago ang kaba sa boses niya.
Walang gwardyang gumalaw. Sa halip, sabay-sabay silang yumuko sa akin bilang paggalang.
Binalewala ko ang panginginig ni Rommel at tumingin ako kay Cassandra. Pagkatapos, binitawan ko ang nag-iisang pangungusap na tuluyang wumasak sa ilusyon nila:
“Itigil niyo ang kasal… hindi dahil mahal pa kita, Rommel, kundi dahil binili ng kumpanya ko ang resort na ito kahapon, at ayokong may nagkakalat na basura sa pag-aari ng mga anak ko.”
Nagkagulo ang lahat ng mga bisita. Napasinghap nang malakas ang mga magulang ni Cassandra.
“A-Anong ibig mong sabihin?!” tili ni Cassandra, namumula na sa galit. “At anong anak?!”
Ngumiti ako nang matamis. “Cassandra, ipapakilala ko lang ang kambal na anak ni Rommel na tinakasan niya limang taon na ang nakalipas dahil mas pinili niyang maging gold digger sa pamilya mo. At speaking of gold… alam ba ng pamilya mo na ang kumpanya ninyong Silvercrest Holdings ay nag-file ng bankruptcy kahapon? At ang nag-iisang investor na bumili ng lahat ng utang ninyo ay ang Grand Horizon Group… na pinamumunuan ko?”
Nalaglag ang panga ni Donya Leticia, ang ina ni Cassandra. “I-Ikaw ang misteryosong bagong Chairman ng Grand Horizon?!”
Tumango ako. “Opo, Donya Leticia. At ang lalaking papakasalan ng anak ninyo ay pumasok sa pamilya niyo dahil akala niya ay mapera pa kayo at masusuportahan niyo ang luho niya. Ngayong pare-pareho na kayong lubog sa utang at pamumulubi… tingnan natin kung pakakasalan pa niya ang anak ninyo.”
Hinarap ni Cassandra si Rommel nang may nagliliyab na mga mata. “Totoo ba ‘to, Rommel?! May mga anak ka?! At ginagamit mo lang ang pamilya ko?!”
“M-Mali ang iniisip mo, babe! Nagsisinungaling lang ang babaeng ‘yan para sirain tayo!” naiiyak na sagot ni Rommel. Akmang hahawakan niya ang kamay ni Cassandra pero buong lakas siyang sinampal nito.
PAAK!
“Itigil ang kasal! Wala nang kasal!” sigaw ng ama ni Cassandra na namumula sa kahihiyan. “Walang hiya ka, Rommel! Akala mo ba papayag kaming makasal ang anak namin sa isang patay-gutom na manloloko?!”
Napaluhod si Rommel sa harap ng altar habang humahagulgol si Cassandra at nag-aaway ang mga magulang nila. Ang kasal na dapat ay mag-aangat sa kanya sa mataas na lipunan ay siya mismong nagbaon sa kanya sa pinakailalim.
Lumapit si Rommel sa akin, halos gumagapang sa red carpet. “Maya… Maya, pakiusap. Ako pa rin ‘to. Mahal pa kita. Pamilya tayo, ‘di ba? Ang mga anak natin… patawarin mo ako.”
Tumingala ang isa sa kambal kong si Athena at inosenteng nagsalita, “Mommy, sino po ‘yung maduming uncle na umiiyak sa sahig?”
Ngumiti ako at hinawakan nang mahigpit ang kamay ng mga anak ko. Tumingin ako kay Rommel nang may matinding pandidiri.
“Hindi ka kilala ng mga anak ko, Rommel. At hinding-hindi ka magkakaroon ng puwang sa buhay namin.” Humarap ako sa Head of Security ng resort. “I-clear ang buong area. Palabasin ang lahat ng taong walang pambayad sa venue ko. At i-charge sa personal na utang ni Rommel ang lahat ng ginastos sa kasal na ito.”
Tinalikuran ko ang nagkakagulong pamilya ni Cassandra at ang nakaluhod na si Rommel. Sumakay kami pabalik sa Rolls-Royce nang may ngiti sa aming mga labi.
Inimbitahan niya ako para ipahiya ako. Ngunit sa huli, siya ang nawalan ng asawa, nawalan ng kayamanan, at naiwang nagmamakaawa sa babaeng minsan niyang tinawag na “pathetic.”
