IBINENTA KO ANG HULING ALAALA NG MGA MAGULANG KO PARA SA PANGARAP NIYA, NGUNIT NANG MAGING BILYONARYO SIYA, “BASURA” ANG TAWAG NIYA SA AKIN SA HARAP NG MARAMING TAO.
Ang pangalan ko ay Elena. Isang simpleng babae mula sa probinsya na naniwala sa kapangyarihan ng pag-ibig.
Pitong taon. Pitong taon kong ibinigay ang lahat kay Carlos. Noong nagsisimula pa lang siya sa kanyang tech startup, wala siyang ibang kakampi kundi ako. Naaalala ko pa noong mga panahong hati kami sa isang cup noodles, nagtatrabaho ako bilang serbidora sa umaga at call center agent sa gabi para lang may pang-upa kami sa maliit niyang opisina.
Pero ang pinakamatinding sakripisyo ko ay nangyari tatlong taon na ang nakalilipas. Malapit nang bumagsak ang kumpanya niya. Kailangan niya ng malaking kapital. Wala akong pera, pero mayroon akong isang bagay na mas mahalaga pa sa ginto—ang dalawang ektaryang lupain sa Batangas na tanging pamana ng namayapa kong mga magulang. Doon ako lumaki, doon nakalibing ang mga alaala nila.
Umiiyak ako habang pinipirmahan ang deed of sale. Ibinenta ko ito sa murang halaga para lang maibigay agad kay Carlos ang pera.
Lumuhod si Carlos sa harap ko noon, humahalik sa mga kamay kong magaspang dahil sa trabaho. “Elena, mahal ko, pangako. Kapag nagtagumpay ako, babawiin ko ang lupa mo. Tayong dalawa ang aangat. Ikaw ang reyna ko habambuhay.”
Naniwala ako. Kapit-tuko ako sa pangakong iyon.
ANG GABI NG PAGTATAKSIL
Ngayon ang gabi ng Grand Launching ng kanyang kumpanya, ang Apex Solutions, na ngayon ay isa na sa pinakamalaking tech company sa Asya. Bilyonaryo na si Carlos.
Nakatayo ako sa gilid ng marangyang ballroom ng Shangri-La. Suot ko ang isang simpleng bestida na binili ko pa sa department store, na pilit kong pinaganda gamit ang lumang kwintas ng nanay ko. Hindi ako sanay sa ganitong karangyaan. Ang mga tao sa paligid ay kumikinang sa mga designer gowns at mamahaling suit.
Hinihintay ko si Carlos. Ang sabi niya, sa gabing ito, ipakikilala niya ako sa buong mundo bilang babaeng nasa likod ng tagumpay niya. Inaasahan ko rin na sa wakas, mag-po-propose na siya.
Umakyat si Carlos sa entablado. Napakagwapo niya sa kanyang Armani suit. Ang layo na niya sa Carlos na naka-t-shirt at shorts lang noon sa maliit naming apartment.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula niya, puno ng kumpiyansa. “Ang tagumpay ng Apex Solutions ay hindi ko magagawa nang mag-isa. Kailangan mo ng tamang partner sa buhay para maabot ang mga bituin.”
Bumilis ang tibok ng puso ko. Ito na ‘yon. Ngumiti ako at humakbang palapit sa entablado.
“Kaya naman, ikinararangal kong ipakilala sa inyo ang aking inspirasyon, ang aking Chief Financial Officer, at ang magiging asawa ko…”
Huminto ang mundo ko. Tumingin siya sa direksyon ko, pero nilampasan ako ng tingin niya. Tumingin siya sa babaeng nasa likuran ko.
“…si Ms. Veronica Elizalde, ang anak ni Senator Elizalde!”
Isang napakagandang babae, matangkad, sopistikada, at mukhang mamahalin, ang umakyat sa entablado. Nagsigawan at nagpalakpakan ang mga tao. Nagyakapan sila at naghalikan sa harap ng lahat.
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng crowd, parang binuhusan ng malamig na tubig. Nanginginig ang buong katawan ko.
Nang bumaba sila ng entablado, hinarang ko sila. Hindi ko mapigilan ang mga luha ko. “Carlos… anong ibig sabihin nito? Paano tayo? Ang pangako mo?”
Napatigil si Carlos. Tinignan niya ako, hindi ng pagmamahal, kundi ng pagkairita. Tinignan ako ni Veronica mula ulo hanggang paa na may halong pandidiri.
“Sino ‘to, babe? Bakit may nakapasok na katulong dito?” mataray na tanong ni Veronica.
“Carlos, sabihin mo sa kanya kung sino ako!” pagmamakaawa ko.
Huminga ng malalim si Carlos at hinila ako sa isang sulok, malayo sa mga camera. Ang maamo niyang mukha ay naging matigas.
“Elena, tumigil ka na sa kahibangan mo,” malamig niyang sabi. Ang bawat salita ay parang punyal sa puso ko. “Tignan mo nga ang sarili mo. Hindi ka na bagay sa mundo ko ngayon. Bilyonaryo na ako. Kailangan ko ng asawa na kayang makipagsabayan sa mga investors at politiko. Ikaw? Hanggang probinsya ka lang.”
“P-Pero ibinenta ko ang lupa ng mga magulang ko para sa’yo! Nagpakagutom ako para sa’yo!” sumbat ko, humahagulgol na.
Tumawa siya ng mahina. “At binayaran na kita, ‘di ba? Binibigyan kita ng allowance buwan-buwan. Sapat na ‘yun bilang kabayaran sa serbisyo mo. Huwag kang mag-inarte na parang may utang pa ako sa’yo.”
“Serbisyo? Carlos, minahal kita!”
“Elena, tapos na tayo. Huwag mo nang ipahiya ang sarili mo. Ang totoo niyan, nakakahiya kang idikit sa pangalan ko ngayon. Isa kang mantsa sa tagumpay ko. Umalis ka na bago pa kita ipakaladkad sa mga guards. Basura ka na sa bagong buhay ko.”
Tinalikuran niya ako at bumalik sa bisig ni Veronica, na tumatawa habang nakatingin sa akin.
Durog na durog ako. Lumabas ako ng hotel na parang lantang gulay. Ang sakit ay higit pa sa pisikal. Pakiramdam ko ay pinatay niya ang kaluluwa ko. Ang huling alaala ng mga magulang ko ay nawala para sa wala.
Pero sa kalagitnaan ng pag-iyak ko sa madilim na eskinita, may isang itim na limousine ang tumigil sa harap ko. Bumaba ang isang matandang lalaki na naka-suit.
“Ms. Elena Santos?” tanong niya.
“Ako nga po. Sino kayo?” garalgal kong sagot.
“Ako si Atty. Mondragon. Matagal ko na kayong hinahanap. Ito ay tungkol sa tunay na testamento ng inyong yumaong lolo, si Don Fernando de Villa.”
Napakunot ang noo ko. “Wala akong lolong mayaman. Magsasaka lang ang mga magulang ko.”
Ngumiti ang abogado. “Iyon ang akala niyo. Itinago ng mga magulang niyo ang katotohanan para protektahan kayo mula sa magulong mundo ng pamilya de Villa. Ang lupaing ibinenta niyo sa Batangas? Iyon lang ang kapirasong parte ng lupang talagang pagmamay-ari niyo.”
May iniabot siyang folder sa akin.
“Ms. Elena, ang lupaing ibinenta niyo ay may nakatagong clause sa orihinal na titulo na hindi alam ng bumili. At higit sa lahat… kayo po ang nag-iisang tagapagmana ng de Villa Land Corporation. Kayo po ang tunay na may-ari ng lupang kinatatayuan ng gusali ng Apex Solutions ngayon.”
KINABUKASAN: ANG PAGBABALIK
Nasa kalagitnaan ng Board Meeting si Carlos. Punong-puno siya ng kayabangan habang ipinapaliwanag ang mga bagong proyekto kasama ang pamilya ni Veronica.
“Tulad ng sinabi ko, hawak na natin ang mundo,” nakangising sabi ni Carlos.
Biglang bumukas ang pinto ng conference room.
Pumasok ako. Hindi suot ang bestidang galing department store. Suot ko ang isang puting power suit na gawa ng sikat na designer, may mga brilyanteng hikaw, at ang buhok ko ay maayos na nakapusod. Ang mga mata kong namaga sa kakaiyak kagabi ay ngayon ay matatalim na parang agila.
Kasunod ko si Atty. Mondragon at apat na iba pang abogado.
“Anong ginagawa mo rito, Elena?!” sigaw ni Carlos, tumayo sa galit. “Guards! Paano nakapasok ang babaeng ‘to?!”
“Maupo ka, Carlos,” mahinahon ngunit mariin kong utos. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong kwarto.
Napatingin ang lahat ng board members sa akin.
“Sino ka para utusan ako sa sarili kong kumpanya?!”
Lumapit ako sa mesa at inilapag ang isang makapal na dokumento sa harap niya.
“Ito ang Eviction Notice,” sabi ko, habang tinitignan siya diretso sa mata.
Namutla si Carlos. “E-Eviction? Anong pinagsasabi mo?”
Nagsalita si Atty. Mondragon. “Mr. Carlos, ang lupang kinatatayuan ng inyong main headquarters ay pagmamay-ari ng de Villa Land Corp. Sa kasamaang palad, ang lease agreement niyo ay peke at walang bisa. At ang bagong may-ari ng lupa ay nagdesisyon na paalisin kayo simula ngayong araw.”
“Imposible ‘yan! Sino ang may-ari?! Babayaran ko siya kahit magkano!” sigaw ni Carlos, nanginginig na.
Dahan-dahan akong ngumiti. Isang ngiting walang bahid ng awa.
“Hindi mo ako kayang bayaran, Carlos. Hindi na ngayon.”
Nanlaki ang mga mata niya habang unti-unting pumapasok sa isip niya ang katotohanan. “I-Ikaw? Pero… paano? Taga-probinsya ka lang…”
“Ang babaeng tinawag mong ‘basura’ kagabi, ay siya palang may-ari ng lupang tinatapakan ng marangya mong kumpanya,” sagot ko. “Masyado kang nagmadali sa pag-akyat, Carlos. Nakalimutan mong tignan kung sino ang inaapakan mo.”
Humarap ako sa mga board members na gulat na gulat. “Bilang may-ari ng lupa, binibigyan ko ang Apex Solutions ng 48 oras para baklasin ang buong gusaling ito at lisanin ang property ko. Kung hindi, ipapademolish ko ito kasama ang lahat ng gamit niyo sa loob.”
Bumagsak si Carlos sa kanyang upuan. Alam niyang katapusan na ng kumpanya niya kapag nawala ang main office nila. Ang bilyones niya ay magiging bula.
“Elena… mahal ko,” nagsimula siyang umiyak, lumuluhod at gumagapang palapit sa akin sa harap ng kanyang mga investors at ni Veronica na tulala rin. “Patawarin mo ako. Nagkamali ako. Ikaw talaga ang mahal ko. Huwag mo naman akong sirain ng ganito.”
Tinignan ko siya sa huling pagkakataon. Ang lalaking minahal ko at pinag-alayan ko ng lahat ay wala na. Ang nasa harap ko ay isang duwag na takot mawalan ng pera.
“Ang sabi mo kagabi, hindi ako bagay sa mundo mo,” bulong ko sa kanya. “Tama ka. Dahil ang mundo ko, ay mundo ng mga taong may dangal at marunong tumanaw ng utang na loob. At ikaw? Hindi ka nababagay doon.”
Tinalikuran ko siya habang nagmamakaawa siya sa sahig. Lumabas ako ng conference room na taas-noo. Nakuha ko na ang hustisya para sa sakripisyo ko, at higit sa lahat, nabawi ko ang respeto sa sarili ko na tinangkang nakawin ng taong akala ko ay kakampi ko.
