“WALA KANG PAMBILI KAHIT GULONG DITO!” — ININSULTO NG AGENT ANG MATANDANG NAKA-BISIKLETA… PERO NGUMITI LANG ITO AT NAGPATAWAG NG ARMORED TRUCK NA PUNO NG PERA PARA BUMILI NG 10 KOTSE!
Si Don Roberto ay isang bilyonaryo at may-ari ng pinakamalaking manufacturing company sa bansa. Kahit bilyonaryo, kilala siya sa kanyang napakasimpleng pamumuhay. Para sa kanya, ang pagbibisikleta araw-araw ay ehersisyo at pampa-relax. Madalas, nakasuot lang siya ng simpleng polo shirt, lumang pantalon, at sumbrero.
Isang araw, naisipan niyang bumili ng mga bagong sasakyan bilang surprise bonus para sa kanyang top 10 loyal managers. Pumunta siya sa isang Luxury Car Dealership sakay ng kanyang lumang bisikleta.
Pumarada si Don Roberto sa gilid ng showroom. Pagpasok niya sa malamig at kumikinang na gusali, agad siyang napansin ng isang aroganteng ahente na nagngangalang Jason.
Tinignan ni Jason si Don Roberto mula ulo hanggang paa. Ang mukha nito ay puno ng pandidiri.
“Manong, bawal pumasok ang mga nagdedeliver dito. Sa likod ang daan ng mga messenger,” masungit na bungad ni Jason.
Ngumiti nang mahinahon si Don Roberto. “Hindi ako messenger, iho. Nandito ako para tumingin ng mga SUV. Bibili sana ako.”
Tumawa nang malakas si Jason, umaalingawngaw sa buong showroom. Napatingin ang ibang mga ahente.
“Bibili? Ng SUV? Manong, nakita ko ‘yung pinark mong bisikleta sa labas! Kalawangin na!” pang-iinsulto ni Jason. “Luxury cars ang tinitinda namin dito. Ang pinakamurang kotse namin dito ay 3 Million Pesos! Kahit gulong, wala kang pambili dito! Umalis ka na bago ka pa makadumi sa showroom namin!”
Sa halip na magalit o sumigaw, nanatiling kalmado si Don Roberto.
“Sigurado ka bang ayaw mo akong bentahan?” nakangiting tanong ng matanda.
“Hindi ako nag-aaksaya ng oras sa mga pulubi. Guard! Palabasin niyo nga ‘to!” sigaw ni Jason.
Bago pa makalapit ang guard, inilabas ni Don Roberto ang kanyang lumang keypad cellphone. May tinawagan siya.
“Hello, Marco? Papuntahin mo ‘yung armored truck natin dito sa car dealership sa kanto. Oo, dalhin niyo ang cash,” kalmadong utos ni Don Roberto.
Narinig ito ni Jason at mas lalo siyang humalakhak. “Wow! Armored truck talaga? Sige Manong, maghihintay ako sa mga barya mo! Siguraduhin mong hindi peke ‘yan ah!”
Pagkalipas ng labinlimang minuto…
WANG-WANG-WANG!
Isang malaking Bank Armored Truck ang huminto sa mismong tapat ng glass window ng dealership. Nagsibabaan ang anim na armadong security guards. May buhat silang apat na malalaking duffel bags.
Kasunod na bumaba ang General Manager ng dealership na pawis na pawis at nagmamadaling pumasok sa loob.
Nilagpasan ng General Manager si Jason at dumiretso kay Don Roberto. Yumuko ito nang halos 90 degrees.
“Don Roberto! Sir!” nanginginig na bati ng General Manager. “Patawad po kung hindi ko kayo nasalubong agad! Tumawag po ang bangko na magde-deposit daw po kayo ng malaking halaga sa account namin!”
Natigilan si Jason. Nalaglag ang panga niya at parang tumigil ang pag-ikot ng mundo niya.
“D-Don Roberto?!” utal na tili ni Jason. “S-Sir Manager, pulubi lang po ‘yan na naka-bisikleta…”
“Tumahimik ka, Jason!” bulyaw ng General Manager. “Siya si Don Roberto, ang pinakamalaking negosyante sa bansa! Siya rin ang may-ari ng lupang kinatitirikan nitong showroom natin!”
Namutla si Jason. Pinawisan siya ng malamig at nanghina ang mga tuhod.
Inilapag ng mga armadong gwardya ang mga duffel bags sa sahig at binuksan ito. Bumulaga ang mga nakasalansan na tig-i-isang libong piso!
“Gusto kong bilhin yung sampung bagong model ng SUV niyo. I-cash niyo na ‘yan,” utos ni Don Roberto sa Manager. “Ipamimigay ko ‘yan bilang bonus sa mga empleyado ko na matagal nang tapat sa akin.”
“Yes, Don Roberto! Maraming salamat po! Napakalaking komisyon nito!” tuwang-tuwang sabi ng Manager.
Lumapit si Jason, halos lumuhod na sa harapan ng matanda.
“D-Don Roberto… Sir… P-Patawarin niyo po ako! Ako po ang nag-entertain sa inyo kanina ‘di ba? Sa akin niyo po ipasok ang benta! Kailangan ko po ng komisyon!” pagmamakaawa ni Jason habang umiiyak. Ang komisyon mula sa sampung kotse ay aabot ng milyun-milyong piso na babago sana sa buhay niya.
Ngumiti si Don Roberto, pero ang mga mata niya ay walang awa.
“Sabi mo kanina, kahit gulong wala akong pambili, ‘di ba?” malamig na sagot ng bilyonaryo. “Huwag kang mag-alala, hindi ko dadaanin sa’yo ang benta.”
Humarap si Don Roberto sa Manager. “Ibigay mo ang buong komisyon sa baguhang ahente na ‘yon,” turo ng Don sa isang tahimik na junior agent na nagbigay sa kanya ng baso ng tubig kanina. “At ikaw, Jason. Ang ugali mo ay mas kalawangin pa kaysa sa bisikleta ko. Wala kang lugar sa kahit anong negosyo.”
“Manager, please!” iyak ni Jason.
“You’re fired, Jason. Lumabas ka na bago kita ipakataladkad sa mga gwardya,” malamig na utos ng Manager.
Naiwan si Jason na nakaluhod sa labas ng showroom, umiiyak at pinagsisihan ang kanyang kayabangan. Habang sa loob, masayang inaasikaso ang pagbili ni Don Roberto na pauwi na ngayon sakay ulit ng kanyang lumang bisikleta, masayang magpapasaya ng sampung empleyado.
WAKAS.
