“SANA NGA BUMAGSAK ANG EROPLANO NIYA PARA MAMATAY NA SIYA!” — NA-CANCEL ANG FLIGHT KO KAYA UMUWI AKONG SIKRETO… PERO NAHULI KO ANG KABIT NG ASAWA KO NA SUOT ANG WEDDING GOWN KO!
Dapat ay nasa byahe na ako papuntang New York para sa isang mahalagang business trip. Ako si Lara, ang CEO ng isang malaking kumpanya. Pero dahil sa matinding bagyo, na-cancel ang flight ko.
Sa halip na tumawag sa asawa kong si Anton, nag-book ako ng taxi pabalik sa aming mansion para i-surprise siya. Mahal na mahal ko si Anton kahit alam kong umaasa lang siya sa yaman ko.
Pagdating ko sa bahay, tahimik ang paligid. Inaasahan kong tulog na siya. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng master’s bedroom.
Pero ang bumungad sa akin ay isang eksenang nagpatigil sa ikot ng mundo ko.
Ang paborito kong custom-made designer wedding gown na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso ay suot-suot ng isang pamilyar na babae—si Cindy, ang sekretarya ni Anton!
Nakaharap sila sa malaking salamin habang nakayakap si Anton mula sa likod ni Cindy. Naghahalikan sila!
“Bagay na bagay sa’yo ang gown na ‘to, Babe,” malanding bulong ni Anton habang hinahalikan ang leeg ni Cindy. “Mas maganda ka pa kay Lara. Masyado na siyang losyang at puro trabaho lang ang inaatupag.”
“Talaga, Babe?” landi ni Cindy. “Pero paano ‘yan? Kasal pa rin kayo. Ayoko nang magtago.”
Tumawa nang nakakaloko si Anton. “Huwag kang mag-alala. Nasa byahe na ‘yung pabigat na ‘yon ngayon. Sana nga bumagsak ang eroplano niya para mamatay na siya! Kapag nangyari ‘yon, mapapasa-atin ang lahat ng yaman niya at papakasalan kita rito mismo!”
Parang pinunit ang puso ko sa narinig. Ang lalaking pinakain ko at binigyan ng marangyang buhay, hinihiling ang kamatayan ko para sa kanyang kabit!
Hindi ako umiyak. Nanaig ang nag-aapoy kong galit. Dahan-dahan akong naglakad papasok at pumalakpak nang tatlong beses.
CLAP! CLAP! CLAP!
“Sayang naman, Anton,” malamig kong sabi. “Na-cancel ang flight ko. Hindi pa ako patay.”
Nanlaki ang mga mata nina Anton at Cindy. Namutla sila na parang nakakita ng multo.
“L-Lara?! B-Babe?!” utal na sigaw ni Anton. Nabitawan niya ang baywang ni Cindy. “K-Kanina ka pa ba diyan?! Let me explain! S-Sinusukat niya lang kasi baka ibenta natin—”
“Shut up!” bulyaw ko. Humarap ako kay Cindy na nanginginig na sa takot. “At ikaw. Ang kapal ng mukha mong isuot ang gown ko sa sarili kong kwarto!”
“M-Ma’am Lara… I’m sorry po…” iyak ni Cindy, pilit na tinatakpan ang sarili.
“Hubarin mo ‘yan,” madiin kong utos.
“P-Po?”
“SABI KO HUBARIN MO ‘YAN!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong bahay. “Hubarin mo ‘yan ngayon din o ipupunit ko ‘yan kasama ng balat mo?!”
Nanginginig at umiiyak na hinubad ni Cindy ang gown, naiiwan na lang sa kanyang undergarments. Kinuha ko ang gown at inihagis sa labas ng kwarto.
“Lara, please! Patawarin mo ako! Nadala lang ako ng tukso!” lumuhod si Anton at pinilit na hawakan ang mga paa ko.
Tinabig ko siya nang malakas. “Tukso? Hinihiling mong mamatay ako para manakaw niyo ang pera ko?! Umalis kayo sa pamamahay ko ngayon din! Pareho kayong walang isusuot palabas kundi ang mga basahan niyo!”
Tinawag ko ang mga security guards namin. “Ilabas niyo ang dalawang basura na ‘to! At siguraduhin niyong wala silang dadalhing kahit isang barya!”
Kinakaladkad ng mga guards sina Anton at Cindy palabas ng mansion. Umiiyak at nagmamakaawa si Anton, habang si Cindy ay hiyang-hiya dahil halos nakahubad siyang inilabas sa kalsada.
Kinabukasan, ipinasa ko sa abogado ko ang lahat ng ebidensya mula sa hidden CCTV sa kwarto. Sinampahan ko sila ng kasong Adultery, at sinigurado kong hindi makakakuha ni isang sentimo si Anton mula sa Annulment.
Ang lalaking nag-asam sa kamatayan ko ay naiwan na ngayon sa kalsada, walang pera at walang dangal.
WAKAS.
