“BAKIT MAY BIRTHMARK NA HUGIS BITUIN ANG BATANG PULUBING ITO?!” — NAPAHAGULGOL ANG BILYONARYA NANG MALAMAN NA ANG ANAK NIYANG NAWAWALA AY ITINAPON PALA NG KANYANG SARILING KAPATID!
Si Donya Isabella ay ang pinakamayamang babae sa siyudad, ngunit ang kanyang puso ay puno ng matinding pangungulila. Limang taon na ang nakalilipas, nawala ang kanyang tatlong-taong gulang na anak na si Gabriel habang namamasyal sila. Sa kabila ng bilyun-bilyong pabuya at tulong ng mga pulis, hindi ito nahanap.
Ang tanging karamay niya ngayon ay ang kanyang nakababatang kapatid na si Matilda, na siya ring nagiging tagapamahala ng kumpanya tuwing nagkakasakit si Isabella sa sobrang lungkot.
Isang hapon, kalalabas lang nina Isabella at Matilda sa isang mamahaling restaurant.
“Ate, kailangan mo nang mag-move on,” sabi ni Matilda habang isinusuot ang kanyang shades. “Wala na si Gabriel. Baka patay na ‘yun. Dapat sa akin mo na lang ibigay ang tiwala mo sa pamamahala ng kumpanya natin.”
Habang naghihintay sila sa kanilang sasakyan, may lumapit na isang batang pulubi. Nasa walong taong gulang ang bata, payat na payat, madungis, at walang sapin sa paa.
“Ma’am… pahingi po ng barya… pambili lang po ng tinapay…” nanginginig na pakiusap ng bata habang nakalahad ang maruming kamay.
Nandidiring umatras si Matilda. “Yuck! Ang baho mo! Lumayo ka nga sa amin! Guard, bakit niyo pinapalapit ang mga basura dito?!”
Dahil sa inis, tinabig at itinulak ni Matilda ang bata nang napakalakas. Bumagsak ang bata sa magaspang na semento.
“Aray ko po!” iyak ng bata habang nakasubsob. Sa lakas ng pagkabagsak niya, lalong napunit ang kanyang luma at manipis na t-shirt sa bandang kanang balikat.
Akmang aawatin ni Isabella ang kanyang kapatid dahil sa sobrang lupit nito nang biglang mapatingin siya sa balikat ng bata.
Nanlaki ang mga mata ni Isabella. Tila huminto ang ikot ng mundo niya. Nabitawan niya ang kanyang mamahaling bag.
Sa kanang balikat ng bata, malapit sa leeg, may isang malinaw at natatanging birthmark—hugis bituin.
Kilalang-kilala niya ang linyang iyon. Walang ibang may ganoong marka kundi ang kaisa-isa niyang anak!
“D-Diyos ko…” nanginginig na bulong ni Isabella. Dali-dali siyang napaluhod sa sementadong kalsada, walang pakialam kung madumihan ang kanyang designer suit.
Hinawakan niya ang balikat ng bata. “Iho… tumingin ka sa akin. Tumingin ka sa akin, parang awa mo na.”
Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang bata habang umiiyak. Kahit puno ng dumi at uling ang mukha nito, nakita ni Isabella ang mga mata ng kanyang yumaong asawa.
“Gabriel? Anak?” hagulgol ni Isabella.
Natigilan ang bata. “P-Po? Paano niyo po nalaman ‘yung totoo kong pangalan? Sabi po sa kalye, Boyet na daw po ang pangalan ko.”
“Anak ko! Ako ‘to! Ang Mama mo!” Niyakap ni Isabella ang bata nang napakahigpit. Wala siyang pakialam sa dumi nito. Napahagulgol siya nang malakas na umalingawngaw sa buong kalsada.
Namutla si Matilda. Pinawisan siya ng malamig at nagsimulang manginig. “A-Ate… nagkakamali ka. Pulubi lang ‘yan! Hindi ‘yan si Gabriel!”
Nang marinig ng bata ang boses ni Matilda, bigla itong natakot at nagtago sa likod ni Isabella.
“Mama…” turo ng bata kay Matilda habang umiiyak. “Siya po! Siya po ‘yung masamang babae na nag-iwan sa akin sa madilim na tulay nung maliit pa ako! Sabi niya po babalikan niya ako kung bibigyan ko siya ng candy, pero iniwan niya po ako sa mga masasamang tao!”
Natahimik ang lahat ng bodyguards at tao sa paligid.
Dahan-dahang tumayo si Isabella. Ang mga luhang puno ng pangungulila ay napalitan ng nag-aapoy na galit. Tinitigan niya si Matilda na ngayon ay paatras na nang paatras.
“Matilda…” malamig at nakakapanghilakbot na sabi ni Isabella. “Ikaw ang nagtapon sa sarili mong pamangkin?!”
“A-Ate! Nagsisinungaling ang batang ‘yan! Wala akong alam!” pagtanggi ni Matilda, kahit nanginginig na ang kanyang mga tuhod.
“Sinungaling!” sigaw ni Isabella sabay sampal nang napakalakas kay Matilda. PAK! “Ginawa mo ‘yun para ikaw ang maging nag-iisang tagapagmana ng kumpanya ko?! Pinaghirap mo ang anak ko ng limang taon sa kalsada para sa pera?!”
Napaluhod si Matilda sa takot habang umiiyak. “Patawarin mo ako, Ate! Nainggit lang ako sa inyo! Nabulag ako ng pera!”
“Guard! Patawagin ang mga pulis!” utos ni Isabella. “Gusto kong makulong ang babaeng ito habambuhay dahil sa Kidnapping at Child Abuse! Wala na akong kapatid na demonyo!”
Habang kinakaladkad ng mga pulis si Matilda na nagmamakaawa, binuhat ni Isabella ang kanyang anak papasok sa kanyang sasakyan.
“Hindi ka na ulit magugutom, anak. Uuwi na tayo,” umiiyak ngunit nakangiting sabi ni Isabella habang pinupunasan ang dumi sa mukha ni Gabriel.
Ang batang nagmamakaawa ng barya kanina ay muling nakaupo sa kanyang tunay na trono—bilang nag-iisang tagapagmana ng bilyun-bilyong imperyo at pinakamamahal na prinsipe ng kanyang ina.
WAKAS.
