“TINULUNGAN NIYA ANG MATANDANG HINIMATAY SA KALSADA” — HINDI NIYA ALAM, ITO ANG BILYONARYANG MAGPAPABAGO NG BUHAY NIYA HABANG BUHAY!
Si Kiko ay isang construction worker na kakatapos lang ng kontrata. Wala na siyang trabaho at may sakit pa ang kanyang anak sa probinsya. Ang natitira na lang sa bulsa niya ay 50 pesos. Ito na lang ang pamasahe niya pauwi at pambili ng gamot.
Habang naglalakad siya sa mainit na kalsada ng Makati, naghahanap ng mapapasukan, nakita niya ang isang matandang babae na nakaupo sa gilid ng bangketa. Puti ang buhok, simple ang damit, at mukhang nahihilo.
Biglang tumumba ang matanda!
“Tulong! May nahimatay!” sigaw ng isang ale, pero walang lumalapit. Ang mga naka-suit at tie na dumadaan ay umiiwas, akala nila ay modus o pulubi lang ang matanda.
Hindi nagdalawang-isip si Kiko. Tumakbo siya palapit.
“Lola! Lola, gising po!” tapik ni Kiko.
Mainit ang noo ng matanda. Heat stroke.
Binuhat ni Kiko ang matanda papunta sa lilim ng isang waiting shed. Kinuha niya ang kanyang huling 50 pesos. Bumili siya ng malamig na tubig at Gatorade sa tindahan.
Pinainom niya ang matanda at pinaypayan gamit ang kanyang sumbrero.
Nang magkamalay ang matanda, nagulat ito. “Iho… nasaan ako?”
“Hinimatay po kayo, Lola. Uminom po muna kayo,” sabi ni Kiko habang inaalalayan ito.
“Salamat,” sabi ng matanda. Tinignan niya ang suot ni Kiko—puno ng semento at pawis. “Mukhang galing ka sa trabaho. Bakit mo tinulungan ang isang katulad ko? Wala akong maibabayad sa’yo.”
Ngumiti si Kiko kahit gutom na siya. “Lola, hindi po ako tumutulong para bayaran. Naalala ko po kasi ang Nanay ko sa inyo. Kung siya ang himatayin, gusto ko ring may tumulong sa kanya.”
Inihatid ni Kiko ang matanda sa sakayan ng taxi. Ibinigay niya pa ang natitirang barya niya sa driver para maiuwi si Lola. “Manong, paki-ingatan po si Lola ha.”
Naglakad na lang si Kiko pauwi, gutom at pagod, pero magaan ang loob.
Kinabukasan, habang nag-aalala si Kiko kung saan kukuha ng pangkain, may humintong limang itim na Luxury Vans sa tapat ng maliit niyang inuupahan.
Bumaba ang mga bodyguard at isang eleganteng matandang babae na naka-gown at puno ng alahas.
Si Lola!
“Lola?” gulat na tanong ni Kiko.
“Hindi lang ako basta Lola, iho,” ngiti ng matanda. “Ako si Donya Consuelo. Ang may-ari ng Consuelo Builders at Land Corporation.”
Nanlaki ang mata ni Kiko. Iyon ang pinakamalaking construction firm sa bansa!
“Hinanap kita, Kiko,” sabi ni Donya Consuelo. “Sa dinami-dami ng mayayaman na dumaan sa harap ko kahapon, ikaw lang na walang-wala ang huminto at nagbigay ng huling pera mo para sa akin. Sinubukan ko ang puso ng mga tao, at ikaw lang ang pumasa.”
Inabot ni Donya Consuelo ang isang susi at kontrata.
“Simula ngayon,” deklara ng Donya. “Hindi ka na magbubuhat ng semento. Ikaw na ang magiging Project Manager ng bago kong mall. Sagot ko na rin ang pagpapagamot ng anak mo at ang bago niyong bahay.”
Napaluhod si Kiko sa iyak. Ang 50 pesos na ibinigay niya nang bukal sa loob, bumalik sa kanya ng milyong beses na higit pa.
WAKAS.
