“HUWAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO GAMIT ANG MADUMI MONG KAMAY!” — ITINULAK NG DONYA ANG PULUBI… PERO NANG MAG-ANGAT ITO NG MUKHA, SIYA PALA ANG ASAWA NIYANG NAMATAY DAW SA GUHO 7 YEARS AGO!
Si Isabel ay isa sa pinakamayamang babae sa bansa. Pagmamay-ari niya ang ilang malls at condominiums. Pero sa likod ng kanyang tagumpay ay isang malungkot na nakaraan.
Pitong taon na ang nakakaraan, ang kanyang asawang si Dante—isang simpleng construction foreman—ay nasawi daw sa isang building collapse habang nagtatrabaho. Hindi na nahanap ang bangkay nito sa ilalim ng mga gumuhong bato. Buntis si Isabel noon sa kanilang anak na si Miggy.
Ngayon, 7 years old na si Miggy.
Isang hapon, naglalakad sina Isabel at Miggy palabas ng isang mall. Masaya silang nagkukuwentuhan habang hinihintay ang kanilang sasakyan.
Sa ‘di kalayuan, may ginagawang renovation sa itaas ng building. Biglang naputol ang kable ng isang glass pane (salamin) na iniaakyat!
CRACK!
Bumagsak ang malaking salamin diretso sa pwesto ni Miggy!
“MIGGY! ILAG!” sigaw ni Isabel, pero malayo siya ng konti.
Sa isang iglap, isang Taong Grasa (lalaking gusgusin, mahaba ang buhok at balbas, at amoy-basura) ang tumalon at dumapa sa ibabaw ni Miggy para takpan ito.
CRASH!
Bumagsak ang salamin sa likod ng Taong Grasa. Nabasag ito at tumalsik ang mga bubog. Duguan ang likod ng lalaki, pero ligtas na ligtas si Miggy sa ilalim niya.
Dali-daling tumakbo si Isabel. Hinila niya si Miggy palayo sa lalaki.
“Anak! Okay ka lang ba?!” hysterical na tanong ni Isabel.
Tinignan niya ang Taong Grasa na pilit na tumatayo kahit duguan. Akmang hahawakan sana ng lalaki ang kamay ni Miggy para siguraduhing ayos lang ito.
Tinabig ni Isabel ang kamay ng lalaki nang malakas.
“HUWAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO!” sigaw ni Isabel nang may pandidiri. “Ang dumi-dumi ng kamay mo! Baka mahawa ng sakit ang anak ko! Layuan mo kami!”
Tumigil ang lalaki. Unti-unti itong nag-angat ng mukha. Hinawi niya ang kanyang maduming buhok na tumatakip sa mata.
Tinitigan niya si Isabel. Ang mga mata niya… pagod, malungkot, pero pamilyar na pamilyar.
“Bel…” paos na bulong ng lalaki.
Nanigas si Isabel. Parang huminto ang ikot ng mundo. Nawala ang ingay ng sirena at sigawan ng mga tao. Ang tanging naririnig niya ay ang tibok ng puso niya.
Kilala niya ang mga matang iyon. Kilala niya ang peklat sa kilay nito.
“D-Dante?” nanginginig na bulong ni Isabel.
“Bel… buhay ang anak natin…” ngiti ng lalaki, bago ito nawalan ng malay dahil sa dami ng dugo.
“DANTE!!!” sigaw ni Isabel.
Agad na isinugod si Dante sa pinakamagandang ospital. Habang naghihintay sa labas ng ER, inimbestigahan ng mga tauhan ni Isabel ang nangyari.
Nalaman nila na nakaligtas pala si Dante sa guho 7 years ago, pero nagkaroon siya ng severe amnesia dahil sa head injury. Napulot siya ng mga basurero at namuhay sa kalsada sa loob ng pitong taon, walang alaala kung sino siya.
Kamakailan lang, unti-unting bumabalik ang alaala niya, lalo na ang mukha ng asawa niyang si Isabel. Kaya siya laging nakatambay sa labas ng mall ni Isabel, umaasang makikita niya ito.
Nang magising si Dante, nasa isang pribadong kwarto na siya. Malinis, nakabihis, at magaling na ang mga sugat.
Sa tabi niya, nakaupo si Isabel at si Miggy, parehong umiiyak.
“Bel…” tawag ni Dante.
Niyakap siya ni Isabel nang mahigpit. “Patawarin mo ako, Dante! Patawarin mo ako kung hindi kita nahanap! Patawarin mo ako kung tinulak kita kanina!”
“Ayos lang, Mahal,” ngiti ni Dante habang hinahawakan ang mukha ng asawa gamit ang kamay na dati’y madumi pero ngayon ay malinis na. “Ang mahalaga, nailigtas ko ang anak natin.”
Lumapit si Miggy. “Daddy? Kayo po ba ang Daddy ko?”
“Oo, anak,” sagot ni Dante.
Nagyakapan ang buong pamilya. Ang “Taong Grasa” na itinaboy ng lipunan ay bumalik sa kanyang tunay na pamilya—hindi bilang isang pulubi, kundi bilang isang bayani at haligi ng tahanan na hindi kailanman matitibag.
WAKAS.
