“INIMBITAHAN KITA PARA MAKITA MO KUNG GAANO KAYAMAN ANG NAPANGASAWA KO!” — PAGYAYABANG NG EX KO… PERO NAMUTLA SIYA NANG YUMUKO ANG ASAWA NIYA SA AKIN AT SABIHING: “SIYA ANG MAY-ARI NG BAHAY NATIN!”
Si Carlo ay isang lalaking simple at tahimik. Limang taon na ang nakakaraan, iniwan siya ng girlfriend niyang si Rina dahil “wala daw siyang pangarap.” Ang totoo, nag-iipon lang si Carlo para sa kanyang malaking business venture.
Ngayon, natanggap ni Carlo ang wedding invitation ni Rina. Ikakasal daw ito kay Mr. George Valencia, isang kilalang negosyante.
Pumunta si Carlo sa reception sa isang luxury hotel. Nakasuot lang siya ng simpleng itim na coat, walang masyadong borloloy.
Pagpasok niya, agad siyang sinalubong ni Rina. Ang bride ay balot na balot ng alahas at ang gown ay kumikinang.
“Carlo!” bati ni Rina nang may mapang-asar na ngiti. “Buti nakapunta ka. Akala ko mahihiya ka eh.”
“Bakit naman ako mahihiya? Masaya ako para sa’yo,” sagot ni Carlo.
Tumawa si Rina. “Alam mo Carlo, inimbita lang kita para makita mo kung gaano kayaman ang napangasawa ko. Tignan mo ang venue, ang pagkain, ang mga bisita. Ito ang buhay na hindi mo kayang ibigay sa akin. Buti na lang iniwan kita. Tignan mo ikaw, hanggang ngayon, mukhang ordinaryong empleyado pa rin.”
Tahimik lang si Carlo. Hindi siya pumatol.
Biglang dumating ang Groom na si George. Mukha itong stress na stress, pawisan, at parang may hinahanap. May kausap ito sa telepono at sumisigaw.
“Honey!” tawag ni Rina. “Come here! Gusto ko lang ipakilala sa’yo ang ex ko na walang narating.”
Lumingon si George. Nang makita niya si Carlo, nanlaki ang kanyang mga mata. Nalaglag ang hawak niyang cellphone.
Sa halip na lumapit kay Rina, tumakbo si George papunta kay Carlo at yumuko nang halos abutin na ang sahig. Hinawakan niya ang kamay ni Carlo nang mahigpit na nanginginig.
“S-Sir Carlo!” bati ni George. “Diyos ko! Nandito po kayo! Kanina ko pa po tinatawagan ang opisina niyo!”
Naguluhan si Rina. “Honey? Anong ginagawa mo? Bakit mo hinahawakan ang kamay ng loser na ‘yan?”
Humarap si George kay Rina na may halong takot at galit.
“Tumahimik ka Rina! Huwag mong tawaging loser si Sir Carlo!” sigaw ni George. “Hindi mo ba siya kilala?! Siya si Mr. Carlo Mondragon! Ang may-ari ng Mondragon Lending Corp!”
Namutla si Rina. “L-Lending Corp?”
“Oo!” iyak ni George. “Siya ang pinakamalaking creditor (pinagkakautangan) ko! Siya ang may hawak ng titulo ng bahay natin, ng mga kotse, at pati ng kumpanya ko! Baon na baon na tayo sa utang, Rina! Ang kasal na ‘to ay inutang ko lang din sa kanya!”
Humarap ulit si George kay Carlo, lumuluhod na.
“Sir Carlo! Parang awa niyo na po! Bigyan niyo pa po ako ng palugit! Baka po kasi kumpiskahin niyo na ang bahay namin ngayong araw. Maawa po kayo, wedding day ko po ngayon!”
Napasinghap ang mga bisita. Ang akala nilang bilyonaryong groom, baon pala sa utang at ang “loser” na ex-boyfriend ang tunay na mayaman.
Tinignan ni Carlo si Rina. Ang mukha ni Rina ay parang binuhusan ng pintura—puti sa takot at pula sa hiya.
“Rina,” sabi ni Carlo nang mahinahon. “Sabi mo kanina, inimbita mo ako para makita ko kung gaano kayaman ang asawa mo. Nakita ko na.”
Bumaling si Carlo kay George.
“George, pinag-isipan ko sana na bigyan ka ng extension sa bayad…” sabi ni Carlo habang inaayos ang kanyang coat. “Pero narinig ko sa asawa mo na ‘wala daw akong narating’. Kaya naisip ko, baka kailangan niyong matuto ng leksyon sa pagpapakumbaba.”
“S-Sir?” kabadong tanong ni George.
“Kunin niyo na ang susi ng bahay at mga kotse bukas,” utos ni Carlo sa kanyang assistant na nasa likod lang pala. “Foreclosed na ang lahat.”
“Huwag po Sir!” iyak ni George. “Rina! Mag-sorry ka kay Sir Carlo! Lumuhod ka!”
Napaluhod si Rina sa harap ni Carlo, umiiyak at sira na ang make-up. “Carlo… sorry… hindi ko alam…”
“Huli na, Rina,” sagot ni Carlo. “Enjoy your honeymoon… kung may matitirhan pa kayo.”
Naglakad palabas si Carlo nang taas-noo, habang naiwan ang bagong kasal na nag-aaway, walang bahay, at hiyang-hiya sa buong mundo.
WAKAS.
