“UMIIYAK KA PO BA KASI GUTOM KA RIN?” — TANONG NG BATANG PULUBI SA BILYONARYO… PERO ANG TOTOO, NAGLULUKSA ITO SA PAGKAWALA NG KANYANG ANAK!
Si Don Albert ay ang pinakamayamang lalaki sa siyudad. Nasa kanya na ang lahat ng luho, pero siya rin ang pinakamalungkot. Isang taon na ang nakakalipas, namatay ang kaisa-isang anak niyang si TJ dahil sa cancer. Mula noon, nawalan na ng saysay ang buhay niya.
Isang hapon, tumakas si Don Albert sa kanyang mansion at mga bodyguard. Pumunta siya sa parke kung saan madalas silang maglaro ni TJ noon. Umupo siya sa isang bench, hawak ang paboritong toy car ng kanyang anak.
Habang inaalala niya ang tawa ni TJ, hindi niya napigilang umiyak. Tumulo ang luha niya nang walang tigil. “Anak… miss na miss na kita…” bulong niya.
Biglang may kumalabit sa kanya.
“Manong?” mahinang boses ng isang bata.
Nag-angat ng tingin si Don Albert. Sa harap niya, may nakatayong isang batang babae, nasa 6 na taong gulang. Gusgusin, walang tsinelas, at payat na payat. May hawak itong isang supot na may lamang kalahating tinapay.
“Umiiyak ka po ba kasi gutom ka rin?” inosenteng tanong ng bata.
Natigilan si Don Albert. Sa dinami-dami ng tao na lumalapit sa kanya para humingi ng pera, ito ang unang pagkakataon na may nagtanong kung ayos lang ba siya.
“H-Hindi…” sagot ni Don Albert, pinupunasan ang luha.
Umupo ang bata sa tabi niya. Binuksan nito ang supot at hinati ang kalahating tinapay. Inabot niya ang kapirasong tinapay kay Don Albert.
“Sige na po, kunin niyo na,” nakangiting sabi ng bata. “Sabi po ng Mama ko bago siya pumunta sa langit, kapag malungkot ka, kumain ka lang ng tinapay, sasaya ka na. Wala na rin po kasi akong Mama at Papa eh.”
Tinignan ni Don Albert ang maduming kamay ng bata at ang tinapay. Sa halip na mandiri, tinanggap niya ito.
“Salamat,” sabi ni Don Albert. “Anong pangalan mo?”
“Lisa po,” sagot ng bata.
Kinain ni Don Albert ang tinapay. Luma na ito at matigas, pero para sa kanya, ito ang pinakamasarap na pagkain na natikman niya sa loob ng isang taon. Naramdaman niya ang init ng pagmamalasakit na matagal na niyang hinahanap.
“Lisa,” sabi ni Don Albert. “Hindi ako umiiyak dahil gutom ako. Umiiyak ako kasi nawala ang anak ko. Nasa langit na rin siya, kasama ng Mama mo.”
Hinawakan ni Lisa ang kamay ni Don Albert. “Wag po kayong mag-alala. Siguro po naglalaro na sila dun. Ang sabi po ni Mama, binabantayan nila tayo.”
Napahagulgol si Don Albert. Niyakap niya ang batang pulubi. Sa yakap na iyon, naramdaman niyang nabawasan ang bigat sa dibdib niya.
“Gusto mo bang sumama sa akin, Lisa?” tanong ni Don Albert.
“Po? Saan po?”
“Sa bahay ko. Maraming tinapay dun. At… kailangan ko ng kasama kumain. Ayoko nang kumain mag-isa.”
Simula noon, hindi na muling namalimos si Lisa sa parke. Inampon siya ni Don Albert at itinuring na tunay na anak. Ipinagpatuloy ni Don Albert ang pagtulong sa ibang tao bilang alaala ni TJ at pasasalamat kay Lisa.
Ang batang nagbigay ng kalahating tinapay sa isang “pulubi” sa parke, ay siya palang nagbigay ng buong pag-asa sa isang amang nawalan ng saysay mabuhay.
WAKAS.
