“BAKIT SUOT NG PULUBING ITO ANG KWINTAS NA DRAGON NG ANAK KO?” — NADISKUBRE NG BILYONARYO NA ANG SARILING KAPATID ANG NAGTAPON SA KANYANG ANAK PARA SA MANA!
Si Don Rafael ay ang pinakamayamang lalaki sa siyudad, pero siya rin ang pinaka-malungkot. Sampung taon na ang nakakaraan, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na lalaki, si “Uno,” habang nasa parke sila kasama ang yaya.
Ang tanging alaala na naiwan kay Don Rafael ay ang litrato ng sanggol na may suot na Golden Dragon Pendant—isang kwintas na custom-made na gawa sa purong ginto at may pulang mata na ruby. Isa lang ang ganitong kwintas sa buong mundo.
“Kuya, tama na ang paghahanap,” sabi ng kapatid niyang si Selina habang hinahagod ang likod niya. “Sampung taon na. Siguro patay na si Uno. Tanggapin na lang natin na ang anak ko na si Drake ang magmamana ng kumpanya mo. Sayang naman ang imperyo mo kung walang magtutuloy.”
Si Selina ay mukhang mabait sa harap ni Don Rafael, pero sa likod, siya ay sakim at inggitera. Gusto niyang makuha ang lahat ng yaman ng kapatid para sa kanyang sarili at sa luho ng kanyang anak.
Isang araw, bumisita si Don Rafael sa isang site inspection ng bagong itatayong mall sa gilid ng isang squatter area. Mainit ang araw at maalikabok. Habang naglalakad siya kasama ang mga engineer, may nakita siyang gulo sa ‘di kalayuan.
Isang batang lalaki, payat, gusgusin, at puno ng uling sa mukha, ang binubugbog ng tatlong mas malalaking bata.
“Akin na ‘yang bakal na napulot mo! Pulubi!” sigaw ng mga bully sabay tulak sa bata sa putikan.
“Huwag! Pinaghirapan ko ‘to para may makain ako! Akin ‘to!” sigaw ng batang gusgusin habang yakap-yakap ang isang pirasong scrap metal.
Sa gitna ng tulakan, nahila ng isang bully ang damit ng bata. Lumabas ang isang kwintas na nakatago sa loob ng kanyang maduming sando. Tinamaan ito ng sikat ng araw at kumislap nang napakatingkad.
Natigilan si Don Rafael. Nanlaki ang kanyang mga mata. Ang hugis… Isang Gintong Dragon na may pulang mata.
Tumakbo si Don Rafael nang mabilis. “Tigil! Layuan niyo siya!”
Nagtakbuhan ang mga bully sa takot. Naiwan ang batang nangangalakal, nanginginig sa takot at pinupunasan ang dugo sa labi.
Lumuhod si Don Rafael at nanginginig na hinawakan ang kwintas ng bata. Ang puso niya ay parang sasabog sa kaba. Ang pulang ruby sa mata ng dragon… walang duda, ito nga ang kwintas ni Uno.
“Bata…” garalgal na tanong ni Don Rafael. “A-Anong pangalan mo? Saan mo nakuha ‘to? Ninakaw mo ba ‘to?”
Umiling ang bata at umatras. “H-Hindi po! B-Boyet po ang tawag sa akin. Wala po akong nanay at tatay. Sabi po ni Lolo Kiko na nakapulot sa akin sa basurahan, suot ko na daw po ito nung sanggol ako. Ito lang daw po ang yaman ko.”
Hindi nag-aksaya ng panahon si Don Rafael. Dinala niya si Boyet sa pinakamagandang ospital para sa DNA Test. Habang kumakain si Boyet ng masarap na pagkain sa unang pagkakataon, lihim na nag-imbestiga ang private investigator ni Don Rafael.
Natagpuan nila ang dating driver ni Selina na nagtatago na sa probinsya at naghihirap. Dahil sa konsensya at takot, umamin ito agad.
“Sir Rafael… Patawarin niyo po ako,” iyak ng driver. “Si Ma’am Selina po… Binayaran niya ako ng malaki para itapon ang sanggol sa ilog noon. Gusto niyang mawala si Uno para si Drake ang maging tagapagmana. Pero hindi ko po kayang pumatay ng bata, kaya iniwan ko na lang siya sa tambakan ng basura kung saan may makakakita sa kanya.”
Galit na galit si Don Rafael. Ang sarili niyang kadugo… ang kapatid na pinagkatiwalaan niya, ay isang demonyong sumira sa pamilya niya.
Dumating ang DNA Result: 99.9% POSITIVE. Si Boyet ay si Uno.
Kinabukasan, nagpatawag ng “Emergency Family Dinner” si Don Rafael sa kanyang mansion. Nandun si Selina at ang anak nitong si Drake, tuwang-tuwa dahil akala nila ay i-aannounce na ang paglipat ng mana.
“I have a surprise,” seryosong sabi ni Don Rafael habang nakaupo sa kabisera. “Nahanap ko na ang tagapagmana ng kumpanya.”
Ngumiti si Selina at tinaas ang kanyang baso. “Talaga Kuya? Finally! Deserve talaga ni Drake ‘yan.”
Bumukas ang malaking pinto. Pumasok si Boyet (Uno), pero ngayon ay malinis na, nakasuot ng mamahaling suit, at nakasabit sa leeg ang Dragon Pendant.
Nanlaki ang mata ni Selina. Namutla siya at nabitawan ang baso ng wine. BASAG!
“S-Sino ‘yan?!” sigaw ni Selina, halatang ninenerbiyos.
“Hindi ba pamilyar sa’yo, Selina?” malamig na tanong ni Don Rafael. “Siya ang sanggol na ipinatapon mo sa basurahan sampung taon na ang nakakaraan. Ang batang inakala mong patay na.”
“H-Hindi totoo ‘yan! Sinungaling! Patay na siya!” sigaw ni Selina.
“Paano mo nasabing patay na siya, Tita?” tanong ni Uno nang may tapang. “Kung wala kang kinalaman sa pagkawala ko?”
Inilabas ni Don Rafael ang video confession ng driver at ang DNA result sa harap nila.
“Selina, dahil sa kasakiman mo, pinagkait mo sa akin ang anak ko! Hinayaan mo siyang lumaki na nangangalakal ng basura, nagugutom, at binubugbog, habang ikaw nagpapakasasa sa yaman ko!”
Pumasok ang mga pulis sa dining room.
“Selina Go, you are under arrest for Kidnapping and Attempted Murder.”
“Kuya! Huwag! Kapatid mo ako! Maawa ka!” pagmamakaawa ni Selina habang pinoposasan siya ng mga pulis.
“Wala akong kapatid na ahas,” malamig na sagot ni Don Rafael. “Ang pamilya, hindi nagtatraydor.”
Nang mailabas na si Selina at Drake, niyakap ni Don Rafael ang kanyang anak nang mahigpit.
“Patawarin mo ako anak, kung natagalan ako,” iyak ng ama. “Hinding-hindi ka na muling magugutom.”
“Ayos lang po, Papa. Ang mahalaga, nandito na ako,” sagot ni Uno.
Mula sa pagiging basurero, si Uno ay bumalik sa kanyang tunay na trono. At ang Dragon Pendant ay naging simbolo hindi ng yaman, kundi ng katotohanang hindi kailanman matatabunan ng kasamaan.
WAKAS.
