NAGPANGGAP NA PULUBI ANG BILYONARYONG AMA PARA SUBUKAN ANG KANYANG ANAK — ANG NADISKUBRE NIYA AY NAGDULOT NG MATINDING SAKIT SA KANYANG PUSO!
Si Don Arturo ang may-ari ng pinakamalaking kumpanya ng construction sa bansa. Matanda na siya at nagbabalak nang magretiro. Ang plano niya ay ipasa ang lahat ng kanyang kayamanan sa kaisa-isa niyang anak na si Lance.
Si Lance ay lumaking may gintong kutsara sa bibig. Lahat ng gusto, nakukuha. Magara ang kotse, laging nasa party, at sikat sa mga kaibigan. Pero nag-aalala si Don Arturo. Mabait ba talaga ang anak niya? O nabulag na ito ng pera?
“Kailangan kong malaman ang totoo,” bulong ni Don Arturo.
Isang gabi, nagsuot si Don Arturo ng lumang damit. Naglagay siya ng dumi sa mukha at nagsuot ng sira-sirang sumbrero. Nagmukha siyang isang “taong grasa” o pulubi.
Inabangan niya si Lance sa labas ng isang mamahaling restaurant kung saan nagdiriwang ito ng birthday kasama ang mga mayayamang kaibigan.
Nang lumabas si Lance, lasing ito at tumatawa nang malakas.
Dahan-dahang lumapit si Don Arturo. Inilabas niya ang kanyang nanginginig na kamay.
“Sir… baka pwede po makahingi ng kaunting barya… o kahit tirang pagkain lang po… Gutom na gutom na po ako,” paos na boses ni Don Arturo.
Tumigil sa pagtawa ang mga kaibigan ni Lance.
“Uy Lance, may fans club ka oh,” biro ng isang kaibigan.
Inaasahan ni Don Arturo na baka kahit paano ay bibigyan siya ng anak, o kaya ay papaalisin lang nang maayos.
Pero hindi iyon ang nangyari.
Tinignan ni Lance ang pulubi mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.
“Yuck! Ang baho mo! Lumayo ka nga sa kotse ko!” sigaw ni Lance.
“Sir, parang awa niyo na po…”
“Awa?!” tumawa si Lance nang nakakaloko. Kinuha niya ang natitirang laman ng kanyang bottled water at ibinuhos ito sa mukha ng kanyang ama.
Nabasa si Don Arturo. Nanigas siya sa gulat.
“Yan! Ayan ang tubig para sa’yo! Maligo ka muna bago ka lumapit sa mga katulad namin!” sigaw ni Lance habang nagtatawanan ang iba niyang kaibigan.
Pero may idinagdag pa si Lance na dumurog sa puso ni Don Arturo.
“Alam mo tanda,” sabi ni Lance habang dinuduro ang pulubi. “Para kang ‘yung Tatay ko. Matanda na, useless, at pabigat. Hinihintay ko na lang mamatay ‘yun para makuha ko na lahat ng pera niya. Kapag naging akin na ang kumpanya, ipapa-ubos ko ang mga katulad niyo sa kalsada. Mga basura!”
Parang sinaksak ng isang libong kutsilyo ang puso ni Don Arturo. Ang anak na pinalaki niya, pinag-aral, at minahal… ay hinihintay lang pala siyang mamatay? At tingin nito sa mahihirap ay basura?
Tumalikod si Lance at akmang sasakay na sa kanyang Ferrari.
“Lance,” tawag ni Don Arturo. Hindi na paos ang boses niya. Buo na ito at puno ng awtoridad.
Natigilan si Lance. Kilala niya ang boses na iyon.
Dahan-dahang pinunasan ni Don Arturo ang dumi sa kanyang mukha. Tinanggal niya ang sumbrero.
Humarap si Lance at nanlaki ang mga mata. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“D-Dad?!” utal na sabi ni Lance. “K-Kanina ka pa diyan? Joke lang ‘yung sinabi ko! Lasing lang ako Dad!”
Lumapit ang bodyguard ni Don Arturo at inabutan siya ng malinis na panyo. Pinunasan ni Don Arturo ang tubig na ibinuhos ng sarili niyang anak.
“Ang tubig, natutuyo, Lance,” seryosong sabi ni Don Arturo. “Pero ang ugali mo? Bulok na hanggang buto.”
“Dad, sorry na! Hindi ko naman kilala na ikaw ‘yan eh!”
“Yun na nga, Lance,” sagot ng ama na may luha sa mata. “Kailangan bang maging ako ang pulubi para tratuhin mo nang tama? Kung sa sarili mong ama ay kaya mong maging demonyo, paano pa sa ibang tao?”
Kinuha ni Don Arturo ang susi ng Ferrari mula sa kamay ni Lance.
“D-Dad? Akin ‘yan!”
“Galing ito sa pera ko. At simula ngayon, wala ka nang makukuhang kahit singkong duling mula sa akin.”
“Dad! Hindi mo pwedeng gawin ‘to! Ako ang tagapagmana mo!”
Tumalikod si Don Arturo at sumakay sa kanyang limousine na kanina pa naka-abang. Binuksan niya ang bintana at tumingin sa anak na ngayon ay umiiyak sa kalsada.
“Ang tagapagmana ko ay dapat may puso. Ikaw? Wala kang puso. Mula ngayon, matuto kang mabuhay sa sarili mong pawis. Tignan natin kung sino ang magmumukhang basahan sa huli.”
Iniwan ni Don Arturo si Lance sa gitna ng kalsada—walang kotse, walang pera, at walang ama.
WAKAS.
