INUWI NIYA ANG BUNTIS NIYANG SEKRETARYA AT PINALAYAS AKO SA SARILI KONG MANSYON — ANG HINDI NIYA ALAM, ANG “PROPERTY TITLE” NA HAWAK NIYA AY PEKE, AT ANG TUNAY NA MAY-ARI AY NASA LABAS NA KASAMA ANG MGA PULIS
“Sofia, kailangan mong umalis.”
Ito ang bungad sa akin ng asawa kong si Marco pagkauwi niya. Hindi siya nag-iisa. Nakakapit sa braso niya si Ivy, ang kanyang sekretarya na halatang malaki na ang tiyan.
Nakataas ang kilay ni Ivy habang tinitignan ako. Mukhang nanalo sa lotto.
“Buntis si Ivy,” paliwanag ni Marco nang walang gatol. “Lalaki ang anak namin. Isang tagapagmana. Kaya desisyon ko na dito na sila titira. Sa kanya ko na ibibigay ang mansyon na ito. Ikaw… humanap ka na lang ng apartment.”
Tahimik lang akong humigop ng tsaa. Hindi ako umiyak. Hindi ako nagwala.
“Apartment?” tanong ko nang mahinahon. “Pinalalayas mo ako sa bahay na ipinundar ng mga magulang ko?”
“Conjugal property ito, Sofia!” sigaw ni Marco. “Kasal tayo! At dahil ako ang lalaki, ako ang masusunod! Mas kailangan ng anak ko ang space at luxury ng bahay na ‘to. Ikaw? Wala ka namang binigay na anak sa akin.”
Ngumisi si Ivy. “Sorry, Ma’am Sofia. Sabi kasi ni Sir Marco, mas deserving daw ako maging Donya ng bahay na ‘to. Mag-impake na po kayo habang may araw pa.”
Tinignan ko sila. Ang kapal ng mga mukha.
Ang hindi nila alam, anim na buwan ko nang alam ang tungkol sa kanila. At sa loob ng anim na buwan na ‘yon, hindi ako natutulog. Naghanda ako.
Tumayo ako at kinuha ang isang folder sa ibabaw ng mesa.
“Marco,” sabi ko habang binubuksan ang folder. “Naaalala mo ba noong nakaraang buwan? Noong lasing na lasing ka dahil sa celebration ng kumpanya, at pinapirma kita ng mga dokumento para kamo sa ‘Business Expansion’?”
Kumunot ang noo ni Marco. “Oo. Ano naman ngayon?”
“Hindi ‘yon Business Expansion,” sagot ko habang inilalapag ang papel sa harap niya.
Kinuha ni Marco ang papel. Namutla siya habang binabasa ito.
“Ito ay isang Deed of Absolute Sale at Transfer of Rights,” paliwanag ko. “Dahil ang lupa at bahay na ito ay paraphernal property ko (mana galing sa magulang), may karapatan akong ibenta ito kahit hindi mo alam. Pero dahil mabait ako, ibinenta ko ito sa isang kumpanya.”
“Saang kumpanya?!” sigaw ni Marco, nanginginig ang kamay.
“Sa SS Holdings Corp,” sagot ko. “Na pag-aari ko rin. Ibig sabihin, ang bahay na ito ay hindi na conjugal property. Corporate Asset na ito ng kumpanya ko. At ikaw, Marco? Wala kang kahit anong share sa kumpanyang ‘yon.”
Napaupo si Marco. Si Ivy naman ay parang nawalan ng dugo sa mukha.
“P-Pero… asawa mo pa rin ako!” katwiran ni Marco.
“Doon ka nagkakamali,” ngiti ko. “Check your email.”
Kinuha ni Marco ang cellphone niya. Nakita niya ang email mula sa HR Department.
“Termination Notice?!” sigaw niya.
“Yes,” sagot ko. “Tinatanggal na kita bilang CEO ng kumpanya ng Daddy ko. Tinatanggal na rin kita sa joint accounts natin—na by the way, inilipat ko na sa personal account ko kaninang umaga bago ka pa makauwi.”
Biglang may kumatok nang malakas sa pinto.
Bumukas ito at pumasok ang Sheriff at mga Pulis.
“Ma’am Sofia?” tanong ng Sheriff.
“Yes, Sir,” sagot ko. “Sila po ang mga trespassers na sinasabi ko.”
Itinuro ko si Marco at ang buntis niyang kabit.
“Teka! Bahay ko ‘to!” sigaw ni Marco habang hinahawakan siya ng mga pulis.
“Hindi na, Marco,” sabi ko habang naglalakad palapit sa kanya. “Wala ka nang bahay. Wala ka nang trabaho. Wala ka nang pera. Ang meron ka na lang… ay ang sekretarya mo at ang baby niyo.”
Bumaling ako kay Ivy na umiiyak na sa takot.
“Oh, Ivy,” sabi ko. “Gusto mong maging Donya diba? Good luck. Kasi simula ngayon, ikaw na ang bubuhay sa kanya. Sana malaki ang ipon mo.”
Kinaladkad sila ng mga pulis palabas ng mansyon. Rinig ko pa ang sigawan at sumbatan nila habang isinasakay sa patrol car.
Sinarado ko ang pinto.
Katahimikan.
Napangiti ako. Kinuha ko ang baso ng wine at tinaas ito sa ere.
“Cheers,” bulong ko sa sarili ko. “Para sa bagong simula, at sa basurang nailabas na.”
