“HINDI KA BAGAY SA MUNDO NAMIN. ISA KA LANG HAMAK NA HOUSEWIFE.” — HINIWALAYAN AKO NG ASAWA KONG CEO PARA SA BATA NIYANG MODELO… HINDI NIYA ALAM, ANG PAMILYA KO ANG NAGMAMAY-ARI NG 60% NG SHARES NG KOMPANYA NIYA.
Alas-dose ng hatinggabi. Kakatapos ko lang magluto ng Glazed Ham na paborito ng asawa kong si Tristan. Anniversary namin ngayon. Limang taon.
Excited akong ayusin ang mesa. Naka-set up na ang kandila, ang wine, at ang regalo ko para sa kanya—isang relo na pinag-ipunan ko mula sa pagbebenta ko ng baked goods online.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Tristan. Pero hindi siya ngumiti nang makita niya ang handa ko.
Kasunod niyang pumasok si Bella. Isang sikat na ramp model. Bata, matangkad, at suot ang coat ng asawa ko.
“T-Tristan? Bella?” nanginginig kong tanong. “Anong ginagawa niya rito? Anniversary natin…”
Tinignan lang ako ni Tristan mula ulo hanggang paa. Ang tingin niya ay puno ng pandidiri.
“Anniversary?” tumawa nang mapakla si Tristan. Lumapit siya sa mesa at hinawi ang mga pagkain. Basag ang mga plato. Kalat ang pagkain sa sahig.
“Stop acting like a pathetic wife, Cara,” sigaw ni Tristan. “Pagod na ako. Pagod na akong umuwi sa isang babaeng amoy mantika at walang alam sa business. Look at Bella. She fits my image. She’s a star. Ikaw? Anong maiaambag mo sa pagiging CEO ko?”
Yumakap si Bella sa braso ni Tristan at ngumisi. “You heard him, Manang. Pack your bags. Kailangan na namin ang master bedroom.”
“Tristan… minahal kita nang totoo. Nung nagsisimula ka pa lang, sino ang nasa tabi mo? Ako diba?” lumuha ako.
“Bayad na ako sa’yo!” sigaw ni Tristan sabay tapon ng isang cheque sa mukha ko. “One Million Pesos. Kunin mo ‘yan at lumayas ka. Huwag ka nang magpapakita sa akin kahit kailan. You don’t belong in my world.”
Pinulot ko ang tseke. Pinunit ko ito sa harap nila.
“Hindi ko kailangan ng pera mo, Tristan,” bulong ko habang pinapahid ang luha ko. “Pero tatandaan mo ang gabing ito. Sa oras na lumabas ako sa pinto na ‘yan, wala ka nang babalikan.”
“Go! Alis!” pagtaboy niya sa akin na parang aso.
Lumabas ako ng mansion na bitbit lang ang handbag ko. Umuulan ng malakas.
Habang naglalakad ako sa dilim, kinuha ko ang lumang burner phone na tinago ko sa loob ng limang taon.
Isang numero lang ang naka-save doon.
Tinawagan ko ito.
“Hello?” sagot ng isang boses sa kabilang linya. Malalim. Authoritative.
“Kuya Atlas…” humagulgol ako.
Tumahimik sa kabilang linya. Naramdaman ko ang tensyon.
“Cara? Bunso? Bakit ka umiiyak? Nasaan ka?”
“Pinalayas ako ni Tristan… Pinagpalit niya ako… Sabi niya wala daw akong kwenta…”
Narinig ko ang pagkasa ng baril sa background. Narinig ko rin ang boses ng kambal kong kuya na si Ares.
“Sino ang nagpaiyak sa kanya, Atlas? Susunugin ko ang buong siyudad mahanap lang ‘yan,” sigaw ni Ares sa background.
Huminga nang malalim si Kuya Atlas. “Cara, sunduin ka ng helicopter ni Kuya Damon. Umuwi ka na. Tapos na ang paglalaro mo ng bahay-bahayan. It’s time for the Queen to come home.”
MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN.
Ang Grand Ballroom ng Shangri-La ay puno ng mga business tycoons, investors, at media. Ito ang gabi ng “Vanguard Merger”—ang pinakamalaking tagumpay ni Tristan.
Kampanteng nakatayo si Tristan sa stage, hawak ang kamay ni Bella. Suot ni Bella ang isang kumikinang na gown.
“Ladies and Gentlemen,” mayabang na sabi ni Tristan sa mic. “Tonight, my company, Vanguard Tech, will finally merge with the mysterious Omega Group. This makes me the most powerful CEO in Asia!”
Nagpalakpakan ang lahat. Pero biglang namatay ang mga ilaw.
Tumigil ang musika.
Bumukas ang higanteng LED screen sa likod ni Tristan. Lumabas ang logo ng OMEGA GROUP. Isang gintong Leon.
Bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Pumasok ang tatlong lalaking naka-itim na Italian suits. Ang aura nila ay nakakatakot. Para silang mga hari na naglalakad sa gitna ng mga alipin.
Sa gitna: Si General Atlas Valdemar—ang Commander ng Elite Special Forces.
Sa kanan: Si Ares Valdemar—ang kilalang Underground Kingpin at may-ari ng pinakamalaking Cybersecurity Firm sa mundo.
Sa kaliwa: Si Damon Valdemar—ang World Bank Auditor na kayang mag-freeze ng ekonomiya ng isang bansa sa isang pirma lang.
Natigilan si Tristan. “T-The Valdemar Brothers? Anong ginagawa niyo dito? Kayo ba ang Omega Group?”
Ngumiti si Kuya Ares. Isang ngiti na walang awa.
“Kami nga. Pero hindi kami nandito para makipag-kamay sa’yo.”
Humiwalay ang tatlong magkakapatid. At sa likod nila, naglalakad ako.
Hindi na ako si Cara na naka-duster.
Suot ko ang isang red velvet gown na gawa sa Paris. Ang kwintas ko ay diamonds na mas mahal pa sa buong kumpanya ni Tristan. Ang buhok ko ay naka-taas, at ang mukha ko ay fierce.
Napasinghap ang lahat ng bisita.
“C-Cara?” nanlaki ang mata ni Tristan. Nabitawan ni Bella ang hawak niyang wine glass.
Umakyat ako sa stage. Kinuha ko ang mic mula kay Tristan.
“Hi, Tristan. Hi, Bella,” bati ko. Malamig.
“Anong… anong ginagawa mo dito? Paano mo nakilala ang mga Valdemar?” nanginginig na tanong ni Tristan.
Lumapit si Kuya Atlas at inakbayan ako. “Let me introduce you properly, Tristan. This is Cara Valdemar. Ang bunso namin. Ang nag-iisang tagapagmana ng Omega Group.”
Nanigas si Tristan. “H-Hindi… imposible! Mahirap lang siya! Baker lang siya!”
“Nagpanggap siyang simple dahil gusto niyang makahanap ng lalaking mamahalin siya hindi dahil sa pera niya,” paliwanag ni Kuya Damon habang nagbubukas ng folder. “Binigyan ka namin ng chance, Tristan. Pero sinayang mo.”
“Damon, read the verdict,” utos ni Kuya Ares.
Nagbasa si Kuya Damon.
“Mr. Tristan Go, as the majority shareholder of Vanguard Tech (60% owned by Cara Valdemar via Omega Group), we are officially declaring you FIRED effective immediately.”
“No! You can’t do that! Akin ang kumpanyang ‘to!” sigaw ni Tristan.
“Not anymore,” sagot ni Kuya Ares. Pinindot niya ang kanyang tablet. “At dahil tech genius ako, na-access ko ang hidden accounts mo. Nakita ko na ninanakawan mo ang kumpanya para pondohan ang luho ng kabit mong si Bella.”
Biglang nag-flash sa malaking screen ang mga receipts, hotel bookings, at luxury bag purchases ni Tristan para kay Bella gamit ang pera ng kumpanya.
Nagbulungan ang mga tao. Kinuhanan ng picture ng media ang ebidensya.
“Estafa. Qualified Theft. Falsification of Documents,” sabi ni Kuya Atlas. Senenyasan niya ang mga pulis na naghihintay sa gilid. “Dahil General ako, ako na mismo ang nagpa-issue ng Warrant of Arrest mo. Walang bail.”
Nilapitan ng mga pulis si Tristan at pinosasan.
“Cara! Babe! Love!” lumuhod si Tristan sa harap ko, umiiyak. “Please! Asawa mo ako! Mahal kita! Nagkamali lang ako! Patawarin mo ako!”
Tinignan ko siya. Walang emosyon.
“Sabi mo diba, I don’t belong in your world? Tama ka. Kasi ang mundo ko, hindi para sa mga traydor na katulad mo.”
Binalingan ko si Bella na nagtatangkang tumakas sa backdoor.
“Ah, at ikaw, Bella?”
Napatigil si Bella. “W-Wala akong alam! Girlfriend lang ako!”
Lumapit si Kuya Damon. “Actually, dahil tinanggap mo ang mga nakaw na pera, kasama ka sa kaso bilang accomplice. At dahil model ka, tinawagan ko na ang lahat ng brands na may kontrata ka. Blacklisted ka na sa buong industriya.”
Hinuli rin si Bella. Nag-iiyakan silang dalawa habang kinakaladkad palabas ng ballroom. Ang mga flash ng camera ay sunod-sunod. Ito ang katapusan ng karera at buhay nila.
Humarap ako sa mga bisita. Tinaas ko ang champagne glass ko.
“I am Cara Valdemar. The new CEO of Vanguard Tech. Enjoy the party.”
Niyakap ako ng tatlo kong Kuya.
“Welcome back, Princess,” bulong ni Kuya Atlas.
Sa gabing iyon, nalaman ng buong mundo: Huwag mong aapak-apakan ang isang babae dahil lang sa tingin mo ay mahina siya. Hindi mo alam kung sinong mga hari ang handang sunugin ang mundo para sa kanya.
