“TINANGGAP KO ANG YAYANG MAY PEKLAT SA MUKHA DAHIL AWA ANG NARAMDAMAN KO — PERO NANG MARINIG KO SIYANG KUMANTA SA GABI PARA SA KAMBAL KO, KUMABOG ANG DIBDIB KO NANG ISIGAW NIYA: ‘ANAK, PATAWARIN NIYO SI MOMMY KUNG NAGTAGO AKO.’”
Ako si Gabriel.
Isa akong Bilyonaryo, nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping lines sa bansa.
Nasa akin na ang lahat—pera, kapangyarihan, respeto.
Pero dalawang bagay ang wala sa akin: Ang asawa kong si Marian na namatay daw sa panganganak limang taon na ang nakararaan, at ang katahimikan sa loob ng bahay ko.
Ang kambal kong sina Uno at Una ay limang taong gulang na. Sila ang mundo ko.
Pero simula nang mawala ang kanilang ina, naging mailap sila. Walang yaya ang tumatagal. Lahat ay sinusukuan sila dahil sa pagiging wild at iyakin ng mga bata.
Sabi ng mga psychologist, hinahanap daw nila ang kalinga ng isang ina.
Isang araw, desperado na ako. Walang gustong mag-apply na yaya dahil sa bad reputation ng mga anak ko.
Hanggang sa may kumatok sa gate ng mansyon.
Isang babaeng gusgusin.
Naka-suot ng lumang duster. May malaking peklat sa kalahati ng mukha na parang galing sa sunog. Kuba na siya maglakad at puti na ang buhok.
Ang pangalan niya ay Manang Sela.
“Sir,” sabi niya sa akin, nanginginig ang boses. “Kahit pagkain lang po ang sweldo, tatanggapin ko. Mahilig po ako sa bata. Susubukan ko po.”
Dahil wala na akong choice at naawa ako sa itsura niya, tinanggap ko siya.
Ang sabi ng nanay kong si Donya Corazon: “Gabriel! Bakit ka nagpapasok ng pulubi sa bahay?! Baka magnakaw lang ‘yan! At tignan mo ang mukha, matatakot ang mga apo ko!”
“Ma, hayaan mo na,” sagot ko. “Isang linggo lang. Kapag umayaw ang mga bata, paaalisin ko agad.”
ANG HIMALA NG LUKSO NG DUGO
Unang gabi pa lang, nagulat ako.
Sa halip na magwala sina Uno at Una bago matulog, nakita ko silang tahimik na nakaupo sa lapag habang sinusubuan ni Manang Sela.
Hindi sila nandidiri sa peklat ni Manang. Sa katunayan, hinahaplos pa ni Una ang mukha ng matanda.
“Sir, tulog na po sila,” sabi ni Manang Sela paglabas niya ng kwarto.
Tinignan ko siya. May kung anong kurot sa puso ko kapag tumitingin ako sa mga mata niya. Pamilyar. Pero imposible. Matanda na siya at puno ng peklat.
“Salamat, Manang,” sabi ko na lang.
Lumipas ang mga buwan. Naging masaya ang bahay.
Ang luto ni Manang Sela—ang Adobong Tuyo—ay paboritong-paborito ko. Lasang-lasa ito ng luto ng yumaong asawa kong si Marian.
Minsan, nahuhuli ko si Manang Sela na nakatingin sa akin habang kumakain ako. Puno ng lungkot ang mga mata niya.
ANG GABING NABUNYAG ANG LAHAT
Isang gabi, umuwi ako nang maaga galing business trip.
Gusto ko sanang sorpresahin ang mga bata.
Pag-akyat ko sa second floor, narinig ko ang boses mula sa kwarto ng kambal.
Nakabukas nang kaunti ang pinto.
Sumilip ako.
Nakita ko si Manang Sela, nakaupo sa gilid ng kama. Yakap-yakap niya ang natutulog na sina Uno at Una.
Pero ang boses na lumalabas sa bibig niya… hindi garalgal. Hindi boses matanda.
Ito ay boses ng isang babaeng bata pa. Malambing.
At kumakanta siya.
“Sa ugoy ng duyan… idlip na, mahal ko…”
Nanigas ako. Iyon ang kanta ni Marian.
Mas lalo akong nagulat sa sumunod niyang ibinulong habang umiiyak.
“Anak… Uno, Una… Patawarin niyo si Mommy kung nagpapanggap ako ha? Patawarin niyo ako kung kailangan kong maglagay ng fake na peklat at magsuot ng peluka araw-araw.”
Tinanggal niya ang kanyang salamin. Hinubad niya ang peluka niyang puti.
Bumagsak ang mahaba at itim niyang buhok.
Kumuha siya ng wet wipes at pinunasan ang “peklat” sa mukha niya.
Lumalabas ang makinis na balat.
“Ito lang ang paraan para makasama ko kayo,” iyak niya. “Sabi ng Lola Corazon niyo, patay na ako. Sabi niya sa Papa niyo, iniwan ko kayo. Pero ang totoo, pinalayas niya ako dahil mahirap lang ako. Binantaan niya akong papatayin kayo kapag nagpakita ako kay Gabriel.”
Hinawakan niya ang pisngi ni Uno.
“Limang taon akong nangulila. Pero ngayong kayakap ko na kayo… kahit maging katulong ako habambuhay, tatanggapin ko.”
DONYA CORAZON.
Ang nanay ko. Ang nagsabing namatay si Marian sa panganganak.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Binuksan ko ang pinto.
BLAG!
Napahiyaw si Manang Sela—o si Marian.
Dali-dali niyang tinakpan ang mukha niya at akmang isusuot ang peluka.
“S-Sir Gabriel! Andiyan po pala kayo!” pilit niyang binalik ang boses matanda.
“Tama na, Marian,” sabi ko, tumutulo ang luha.
Lumapit ako sa kanya.
Hinawakan ko ang kamay niyang nanginginig.
“Huwag ka nang magtago.”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
Ang mukha ng babaeng limang taon kong iniyakan. Ang babaeng akala ko ay abo na sa sementeryo.
“Gabriel…” hagulgol niya. Napaluhod siya. “Sorry! Huwag mo akong palayasin! Gusto ko lang makasama ang mga anak ko! Aalis ako kung gusto mo, pero hayaan mo lang akong silipin sila!”
Lumuhod din ako at niyakap siya nang mahigpit.
“Bakit kita paaalisin? Ikaw ang asawa ko. Ikaw ang nanay nila.”
“Pero ang Mama mo…”
“Wala akong pakialam sa kanya,” galit na sagot ko. “Naniwala ako sa kasinungalingan niya. Sinira niya ang pamilya natin.”
ANG PAGTUTUOS
Sa sandaling iyon, pumasok si Donya Corazon sa kwarto, naalarma sa ingay.
“Gabriel! Anong ingay ‘yan?! Bakit yakap mo ang katulon—”
Natigilan ang Donya nang makita ang mukha ni Marian. Walang peklat. Walang salamin.
Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“M-Marian?!”
Tumayo ako at hinarang ang mag-iina ko.
“Hello, Ma,” sabi ko nang malamig. “Akala ko ba patay na siya? Akala ko ba namatay siya sa delivery room?”
“G-Gabriel… Let me explain… Ginawa ko lang ‘yon para sa future mo! Mahirap lang siya! Hindi siya bagay sa atin!”
“Dahil sa image na gusto mo, ninakawan mo ng ina ang mga apo mo ng limang taon!” sigaw ko. “Ang babaeng ito, nagtiis maging katulong, nagtiis baguhin ang mukha, para lang mayakap ang mga anak niya. Iyan ang hindi mo kayang gawin, Ma. Dahil wala kang puso.”
“Simula ngayon,” deklara ko. “Putol na ang ugnayan natin. Umalis ka sa pamamahay ko. Bawiin mo na lahat ng mana kung gusto mo, pero hinding-hindi mo na makikita ang mga apo mo.”
“Gabriel! Anak!”
“Guards!” utos ko. “Escort Donya Corazon out. She is trespassing.”
Kinaladkad ng mga guard ang nanay ko habang nagwawala.
Masakit, dahil ina ko siya. Pero mas masakit ang ginawa niya sa asawa ko.
Binalikan ko si Marian.
Gising na sina Uno at Una. Nakatingin sila sa amin.
“Papa? Bakit umiiyak si Manang Sela?” tanong ni Uno.
Ngumiti ako at pinunasan ang luha ni Marian.
“Uno, Una… hindi siya si Manang Sela.”
Hinawakan ko ang kamay ni Marian at ipinatong sa kamay ng mga bata.
“Siya si Mommy. Bumalik na siya galing heaven.”
Nanlaki ang mata ng mga bata. “Mommy?!”
Niyakap nila si Marian. “Mommy! Mommy!”
Sa gabing iyon, napuno ng iyak ng tuwa ang kwarto.
Wala nang nagtatago. Wala nang peklat.
Ang yaya na tinanggap ko dahil sa awa… siya pala ang buhay na matagal ko nang hinahanap.
Mula noon, hindi na kami kumuha ng yaya.
Dahil ang tunay na nag-aalaga sa kanila ay ang Reyna ng tahanan—ang aking asawa, na bumalik para buuin kami ulit.
WAKAS
