INAAPI NILA AKO DAHIL “PROBINSYANA” LANG DAW AKO AT BADUY — SA 60TH BIRTHDAY NG BIYENAN KO, DUMATING AKO NA MAY DALANG REGALO NA NAGPAHIMATAY SA KANYA — ANG TITULO NG LUPA NILA NA NABILI KO NA SA SUBASTA
Ako si Ligaya. Isang simpleng dalaga mula sa probinsya ng Iloilo. Nakilala ko si Lance sa isang bakasyon at nagka-inlaban kami. Dinala niya ako sa Manila para pakasalan. Akala ko, magiging masaya ako. Pero impyerno pala ang naghihintay sa akin.
Ang biyenan ko, si Doña Concha, ay ubod ng tapobre. “Lance! Bakit ba ang baduy ng asawa mo? Amoy lupa! Hindi siya bagay sa mga amiga ko!” sigaw niya palagi kapag nakikita ako. Ginawa nila akong katulong sa sarili kong pamamahay. Utos dito, utos doon. “Ligaya, labhan mo ‘to!” “Ligaya, magluto ka ng steak, ‘wag yung tuyo na paborito mo!”
Ang mas masakit, si Lance ay hindi ako ipinagtanggol. Unti-unti, naging malamig siya. Hanggang sa nahuli ko siya sa kwarto namin, kasama ang ex-girlfriend niyang socialite. Nang komprontahin ko sila, ako pa ang pinalayas. “Lumayas ka na, Ligaya!” sigaw ni Lance. “Hindi tayo bagay! Tignan mo nga sarili mo, para kang basahan! Si Trina, mayaman, class, at bagay sa status ko. Ikaw? Pabigat ka lang!” Pinalayas nila ako nang walang dala kundi ang suot kong daster. Umuwi ako sa probinsya na luhaan.
Limang taon ang nakalipas.
Nabalitaan ko na ang pamilya nina Lance ay baon na sa utang. Ang kumpanya nila ay nalugi dahil sa sugal at luho ni Doña Concha at Lance. Ang mansion nila sa Forbes Park ay isinubasta na ng bangko.
Araw ng 60th Birthday ni Doña Concha. Kahit walang pera, nag-party pa rin sila para “itago” ang kahihiyan. Nag-imbita sila ng mga mayayaman para magbakasakaling may magpautang. Nasa gitna ng speech si Doña Concha, nagyayabang tungkol sa kanyang mga diyamante (na peke na lang pala).
Biglang may dumating na isang Gold Helicopter sa garden ng mansion. Nagliparan ang mga table napkins at nagulat ang mga bisita. Bumaba ang isang babaeng naka-suot ng Modern Filipiniana Gown na gawa sa pinakamamahaling pinya fiber at tadtad ng ginto.
Ako ‘yun. Si Ligaya. Hindi na ang “baduy” na probinsyana, kundi ang CEO ng Ligaya Agricultural Exports—ang pinakamalaking supplier ng organic products sa buong Asia.
“Sino ‘yan? Ang ganda!” bulungan nila. Lumapit ako sa stage kung saan nakatayo si Lance at Doña Concha. Nanlaki ang mga mata nila. “L-Ligaya?!” utal ni Lance. “Ikaw ba ‘yan?”
Ngumiti ako. “Happy Birthday, Mother-in-law. Balita ko, kailangan niyo ng regalo.” Inabot ko ang isang red envelope kay Doña Concha. Binuksan niya ito nang nanginginig. Pagkabasa niya, hinimatay siya sa stage. BLAG!
Pinulot ni Lance ang papel at binasa. Namutla siya. Ito ang Titulo ng Lupa at Bahay nila. “Binili ko ang bahay na ‘to sa subasta kahapon,” sabi ko sa microphone. “Bayad na lahat ng utang niyo sa bangko.”
“S-Salamat, Ligaya! Alam kong mahal mo pa rin kami!” sigaw ni Lance, akmang yayakap sa akin. Tinaas ko ang kamay ko para pigilan siya.
“Wag kang assuming, Lance,” malamig kong sabi. “Binili ko ang bahay na ‘to hindi para tirhan niyo. Binili ko ‘to dahil… gagawin ko itong Warehouse ng mga abono at pataba ng kumpanya ko.”
Nag-gasp ang mga bisita. “You have 24 hours to leave,” dagdag ko. “Ayoko ng mga peste sa warehouse ko. At Lance… yung ‘baduy’ na tinawag mo noon? Siya na ngayon ang landlord mo.”
Tumingin ako sa ex-girlfriend niyang socialite na si Trina, na ngayon ay iniwan na rin si Lance dahil wala na itong pera. “O, Trina, baka gusto mong tulungan mag-impake ang boyfriend mo? Diba ‘class’ kayo?”
Umalis ako sa party habang nagkakagulo sila. Si Doña Concha ay inuwi sa ambulansya, at si Lance ay naiwan sa gitna ng garden, umiiyak at nagsisisi.
Bumalik ako sa probinsya na masaya. Ang amoy ng lupa na kinasusuklaman nila noon? ‘Yun pala ang amoy ng tagumpay.
ARAL: Huwag mong maliitin ang mga taong galing sa probinsya o mahirap ang pamumuhay. Ang tunay na “class” ay wala sa suot na damit o sa galing mag-Ingles, kundi sa sipag, diskarte, at sa kung paano ka bumangon mula sa pagkakadapa.
