INIMBITA AKO NG EX-HUSBAND KO SA KASAL NIYA PARA IPAHIYA AKO, PERO NATIGIL ANG SEREMONYA NANG BUMABA AKO SA ISANG ROLLS ROYCE KASAMA ANG KAMBAL NAMIN
Ako si Angeline. Limang taon na ang nakalipas nang maranasan ko ang pinakamadilim na gabi ng buhay ko. Tandang-tanda ko pa ang bawat patak ng ulan at ang lamig ng hangin noong gabing iyon. Pinalayas ako ni Gerald, ang asawa ko, habang limang buwan akong buntis sa aming kambal.
“Wala kang kwentang asawa! Mahirap ka na nga, ang pangit mo pa! Hindi ka bagay sa ambisyon ko!” sigaw niya habang hinahagis ang mga damit ko sa putikan. “Nakahanap na ako ng babaeng kayang ibigay ang yaman at koneksyon na kailangan ko. Si Beatrice, anak ng Senador! Kaya lumayas ka na!”
Nagmamakaawa ako noon. Lumuhod ako sa paanan niya. “Gerald, parang awa mo na. Buntis ako. Saan kami pupulutin ng mga anak mo?”
Pero tinabig niya lang ako at sinarado ang gate ng mansion na sabay naming pinangarap, pero siya lang ang nakinabang.
Sa loob ng limang taon, namuhay ako sa impyerno at langit. Naranasan kong matulog sa gilid ng karinderya. Naranasan kong maglakad nang walang tsinelas para lang makatipid. Nagtrabaho ako bilang dishwasher sa umaga at call center agent sa gabi. Halos hindi ako natutulog para lang mabuhay sina Bella at Ella. Sila ang naging lakas ko. Nang ipinanganak ko sila, ipinangako ko sa sarili ko: Hindi na muling aapiin ang Nanay niyo.
Sa tulong ng sipag, dasal, at isang business investor na nakakita ng potensyal ko sa real estate, unti-unting umikot ang gulong ng palad. Mula sa pagiging ahente, naging developer ako. Ang Angeline Properties ay naging isa sa pinakamalaking kumpanya sa Asya.
Isang araw, habang nasa penthouse office ako, nakatanggap ako ng isang gintong sobre. Imbitasyon. Galing kay Gerald. “Angeline, you are invited to my wedding with Beatrice. Grand Ballroom, Shangri-La. Pumunta ka para makita mo kung ano ang sinayang mo. Don’t worry, may pagkain naman para sa’yo sa table ng mga drivers.”
Gusto niya akong ipahiya. Gusto niyang ipamukha sa akin na hanggang ngayon, “patay-gutom” pa rin ako. Napangiti ako. Hindi niya alam, ang lupa na tinapakan niya noon ay siya nang may-ari ng lupang tinatayuan niya ngayon.
Araw ng Kasal.
Napakabongga ng venue. Puno ng bulaklak na galing pa sa Europe. Naka-park ang mga Ferrari at Lamborghini sa labas. Lahat ng bisita ay mga politiko at negosyante. Si Gerald ay nasa entrance, suot ang tuxedo na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Nagyayabang siya sa mga kaibigan niya. “Pupunta kaya yung ex-wife kong squatter? Baka magbalot pa ‘yun ng shanghai mamaya,” tawa niya nang malakas.
Biglang… natahimik ang lahat. Isang convoy ng limang itim na SUV ang humawi sa daan. Sa gitna nito, huminto ang isang Rolls-Royce Phantom—ang sasakyang pang-bilyonaryo. “Sino ‘yan? May VIP guest ba tayong royalties?” bulungan ng mga tao.
Bumukas ang pinto. Unang bumaba ang isang driver na naka-uniporme at naglatag ng red carpet. Lumabas ako. Suot ko ang isang Custom-Made Michael Cinco Red Gown na tadtad ng Swarovski crystals. Ang leeg ko ay pinalamutian ng isang Diamond Necklace na kasing halaga ng buong wedding venue nila. Ang dating “pangit” at “losyang”, ngayon ay mukha nang reyna.
Sumunod na bumaba ang dalawang batang babae—ang kambal. Sina Bella at Ella. Suot nila ang terno nilang designer dresses na gawa sa silk. Kamukhang-kamukha sila ni Gerald, pero nakuha nila ang mata ko.
Nanlaki ang mata ni Gerald. Nalaglag ang panga ng mga bisita. Ang basong hawak ng ninang ay nabitawan sa gulat. Naglakad kami sa gitna. Ang tunog ng heels ko ay parang orasan na bumibilang sa katapusan ni Gerald.
Hinarang ako ni Gerald, namumutla, nanginginig, at pinagpapawisan ng malapot. “A-Angeline? I-Ikaw ba ‘yan? P-Paano… At… s-sino ang mga batang ito?” utal niyang tanong. Parang nakakita siya ng multo.
Lumapit din si Beatrice, ang bride. “Gerald! Who is this woman?! Bakit mas agaw-eksena pa siya sa akin?! At bakit kamukha mo ang mga batang ‘yan?!”
Tinanggal ko ang aking shades at tumingin kay Gerald nang may ngiting tagumpay. “Gerald,” panimula ko nang malakas para marinig ng buong ballroom. “Salamat sa imbitasyon. Ipinapakilala ko sa’yo sina Bella at Ella.” Lumapit ako sa kanya at bumulong, pero rinig sa microphone ng videographer. “Sila ang mga anak na pinalayas mo noong nasa tiyan ko pa lang sila. Ang mga anak na tinawag mong ‘pabigat’. Ngayon, sila na ang tagapagmana ng imperyo ko.”
Nag-gasp ang mga tao. “Hala! May anak sila?! Ang sama pala ng ugali ni Gerald!”
“H-Hindi totoo ‘yan! Mayaman ka na? Paano?!” sigaw ni Gerald, hindi makapaniwala.
“At Beatrice,” baling ko sa bride na halos sumabog na sa galit. “Good luck sa kasal niyo. Pero bago kayo magpalitan ng I DO, may munting regalo ako.”
Seninyasan ko ang aking abogado na iabot ang isang folder kay Gerald. “Gerald, pinagmalaki mo na CEO ka na ng Prime Builders, diba? Pero sa sobrang busy mo sa pagpaplano ng kasal at pambababae, hindi mo namalayan na binibili na pala ang stocks ng kumpanya niyo.”
Binuksan ni Gerald ang folder. Nanigas siya. “Binili ko ang 60% stocks ng kumpanya niyo kahapon. I am now the Majority Shareholder. I am your new Boss.” Lumapit ako sa mukha niya. “At ang unang utos ko bilang may-ari: YOU ARE FIRED. Tinatanggalan kita ng lahat ng access sa kumpanya, sa mga sasakyan, at sa condo unit na nakapangalan sa kumpanya. Wala kang makukuhang kahit pisong separation pay dahil sa mismanagement.”
“No! Hindi pwede ‘to!” sigaw ni Gerald. Lumuhod siya sa harap ko. “Angeline, pag-usapan natin ‘to! Tayo na lang ulit! May anak naman pala tayo eh! Iwan ko na si Beatrice!”
Pak! Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Gerald. Hindi galing sa akin, kundi galing kay Beatrice. “Walang hiya ka, Gerald! Sabi mo ikaw ang mayaman! Sabi mo ikaw ang may-ari! Sinungaling ka! Ayoko sa loser na walang trabaho at baon sa utang!” Hinubad ni Beatrice ang engagement ring, binato sa mukha ni Gerald, at tumakbo palabas ng simbahan kasama ang mga magulang niyang politiko.
Naiwan si Gerald sa gitna ng ballroom—umiiyak, walang bride, walang trabaho, at hiyang-hiya sa harap ng ex-wife na tinawag niyang “patay-gutom” noon.
Yumuko ako kay Gerald at binulong ang huling salita. “Sabi mo noon, hindi ako bagay sa ambisyon mo. Tama ka. Dahil masyado na akong mataas para sa’yo.”
Hinawakan ko ang kamay ng kambal. “Let’s go, kids. Kain na tayo sa restaurant ni Mommy. Hindi masarap ang pagkain ng mga traydor.”
Umalis kami habang nakanganga ang lahat. Ang tanging narinig ko na lang ay ang hagulgol ni Gerald na puno ng pagsisisi. Ang paghihiganti ay hindi laging sa dahas, minsan, kailangan mo lang maging matagumpay hanggang sa sila na mismo ang sumira sa sarili nila.
ARAL: Huwag mong tapakan ang taong nasa ibaba, dahil hindi mo alam kung kailan iikot ang mundo. Ang taong inapi mo noon, baka siya ang magiging amo mo ngayon. Ang karma ay parang elevator; habang umaakyat ka sa pagtapak sa iba, tandaan mong may bababaan ka rin.
