INIWAN AKO NG FIANCÉ KO SA ALTAR DAHIL MAS PINILI NIYA ANG “ANAK” NG BOSS NIYA — PERO NANG PUMASOK AKO SA BOARDROOM BILANG BAGONG CHAIRMAN, LUMUHOD SIYA SA HARAP KO DAHIL AKO PALA ANG TAGAPAGMANA NA MATAGAL NA NILANG HINAHANAP.
Ako si Trina. Limang taon kaming magkarelasyon ni Jason. Sa loob ng limang taon na ‘yun, ako ang nagpaaral sa kanya para maging Architect. Ako ang nagbayad ng review center niya, ako ang bumili ng mga damit niya para sa interviews, at ako ang laging nasa tabi niya noong wala pa siyang wala.
Isang simpleng accountant lang ako sa isang maliit na kumpanya—o iyon ang akala niya.
Dumating ang araw ng aming kasal. Nakasuot ako ng puting gown, nakatayo sa harap ng altar ng Manila Cathedral. Punong-puno ang simbahan ng mga kaibigan at pamilya. Pero lumipas ang isang oras, dalawang oras… walang Jason na dumating.
Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Ang mga magulang ko ay naiiyak na sa awa sa akin.
Biglang tumunog ang cellphone ko. Isang text mula kay Jason: “Sorry, Trina. Hindi ko kayang ituloy ‘to. Nakilala ko si Bella, ang anak ng may-ari ng kumpanyang pinapasukan ko. Kailangan ko siya para sa future ko. Ikaw? Wala kang maibibigay sa akin kundi pagmamahal lang. At hindi nakakabusog ang pagmamahal. Don’t contact me anymore.”
Bumagsak ako sa sahig ng simbahan. Ang sakit. Parang piniga ang puso ko. Ang lalaking pinag-alayan ko ng lahat, ipinagpalit ako dahil lang sa ambisyon at pera.
Umuwi ako nang luhaan. Pero sa gabing iyon, habang nakatingin ako sa salamin at inaalis ang aking makeup, pinahid ko ang huling patak ng luha. Kinuha ko ang aking “secret phone” na nakatago sa ilalim ng kama at tinawagan ang isang numero.
“Daddy,” sabi ko nang may matigas na boses. “I’m ready. Ibigay mo na sa akin ang posisyon. I’m taking over the company.”
Lumipas ang isang buwan.
Si Jason ay tuwang-tuwa. Proud na proud siyang naglalakad sa hallway ng “Monteverde Prime Holdings” kasama si Bella. Si Bella ay isang socialite, maganda, pero kilala sa pagiging matapobre.
“Babe, sigurado ka ba na ipapakilala mo ako sa Board of Directors ngayon?” tanong ni Bella habang kumakapit sa braso ni Jason.
“Oo naman, Babe. Siguradong ma-i-impress sila sa’yo. At dahil boyfriend mo ako, siguradong ako ang ipo-promote nilang Senior Partner. Imagine, hawak natin ang leeg ng kumpanya!” pagmamayabang ni Jason.
Pumasok sila sa Conference Room. Naroon ang lahat ng matataas na opisyales ng kumpanya. Nakaupo rin doon ang CEO na si Mr. Monteverde—ang daddy ko.
“Good morning, Sir,” bati ni Jason. “I would like to introduce my girlfriend, Bella. Sabi niyo po, gusto niyong makilala ang magiging inspirasyon ko sa trabaho.”
Tumango lang si Mr. Monteverde. “Umupo kayo. Hinihintay pa natin ang bagong Chairman of the Board. Siya ang may hawak ng 51% ng shares ng kumpanyang ito, kaya siya ang masusunod sa lahat ng desisyon simula ngayon.”
Napabulong si Jason kay Bella. “Bagong Chairman? Akala ko ba tatay mo ang may-ari nito?”
Namutla si Bella. “Ah… eh… oo, si Daddy nga. Baka… baka si Tito ang tinutukoy niya?”
Biglang bumukas ang malaking pinto.
Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng pulang power suit. Ang takong ng kanyang sapatos ay umaalingawngaw sa katahimikan ng kwarto. Nakasuot siya ng dark shades.
Pagdating niya sa kabisera ng mesa, dahan-dahan niyang tinanggal ang shades niya.
Nalaglag ang panga ni Jason. Muntik nang mahulog si Bella sa upuan.
“T-Trina?!” sigaw ni Jason.
Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng panganib. “Hello, Jason. Or should I say… my ex-fiancé?”
“Bakit… bakit ka nandito? Paano ka nakapasok? Security!” akmang tatayo si Jason para paalisin ako.
“Maupo ka, Mr. Dimaculangan!” sigaw ng Daddy ko. “Ang babaeng nasa harap mo ay si Katrina Monteverde. Ang nag-iisang anak ko at ang tunay na tagapagmana ng kumpanyang tinatrabahuhan mo!”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jason. Tumingin siya kay Bella. “P-Pero… sabi ni Bella, siya ang anak niyo?”
Tumawa ako nang malakas. “Bella? You mean, Bella Santos? Ang anak ng dating driver namin na tinanggal dahil sa pagnanakaw? Oh, Jason. Sa sobrang uhaw mo sa yaman, nagpaloko ka sa isang scammer na nagpapanggap na rich kid sa Instagram.”
Napatingin ang lahat kay Bella. Namumula ito sa hiya at takot. “Sorry, Jason! Akala ko kasi mayaman ka kaya sinakyan ko lang!”
“So,” tumayo ako at naglakad palapit kay Jason. “Iniwan mo ako sa altar dahil gusto mo ng babaeng makakatulong sa future mo, tama? Well, congratulations, Jason. Dahil sa desisyon mo, hindi lang future wife ang nawala sa’yo. Pati ang career mo.”
“Trina… Babe… please,” lumuhod si Jason sa harap ko, hawak ang laylayan ng palda ko. “Hindi ko alam! Mahal kita! Nalito lang ako! Patawarin mo ako, ituloy natin ang kasal!”
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang lalaking dati’y tinitingala ko, ngayon ay mukhang basahan sa harap ko.
“Ang Trina na minahal mo ay namatay noong araw na iniwan mo siya sa simbahan,” sabi ko nang malamig. “Security, ilabas ang dalawang ito. At Jason? You’re fired. Blacklisted ka na rin sa lahat ng kumpanya sa industriyang ito. Good luck sa ‘future’ mo.”
Kinaladkad ng mga guards sina Jason at Bella palabas ng boardroom habang nagsisigawan at nagtuturuan kung sino ang may kasalanan.
Humarap ako sa Board of Directors na nakatulala pa rin.
“Shall we start the meeting?” tanong ko nang may kumpiyansa.
Sa araw na iyon, natutunan ko na ang pinakamagandang ganti ay hindi ang paghihiganti. Kundi ang pagiging matagumpay sa harap ng mga taong nambale-wala sa’yo. At ang makita silang nagsisisi habang ikaw ay nasa itaas, ‘yan ang tunay na tagumpay.
WAKAS.
