“HOUSEWIFE LANG SIYA KAYA WALA SIYANG ALAM SA NEGOSYO!” SIGAW NG STEPCON KO SA KORTE. PERO NANG PUMASOK AKO SA PINTUAN, NABITAWAN NG ABOGADO NIYA ANG BRIEFCASE AT YUMUKO SA AKIN: “MA’AM? KAYO PO BA ‘YAN?”
Ako si Elena.
Sa huling sampung taon ng buhay ko, kilala lang ako bilang ang tahimik na asawa ni Don Augusto, ang bilyonaryong may-ari ng Villar Real Estate Empire.
Ako ang nagluluto ng pagkain niya. Ako ang nag-aasikaso ng gamot niya. Ako ang nag-aayos ng kurbata niya bago siya pumasok sa opisina.
Sa mata ng stepson kong si Rocco, isa lang akong “glorified maid” o katulong na pinakasalan ng tatay niya.
“Pera lang ang habol mo,” madalas niyang ibulong sa akin kapag wala ang daddy niya. “Huwag kang umasa na may makukuha ka kapag namatay siya.”
Tumatahimik lang ako. Ngumingiti.
Hindi alam ni Rocco, bago ako naging “Mrs. Villar,” may sarili akong buhay. Isang buhay na tinalikuran ko dahil sa pag-ibig at kagustuhang mamuhay nang payapa.
Nang mamatay si Don Augusto dahil sa heart attack, gumuho ang mundo ko. Pero mas gumuho ang mundo ni Rocco nang basahin ang Last Will and Testament.
“Ipinamamana ko ang buong Villar Empire, kasama ang lahat ng assets, stocks, at properties, sa aking asawang si Elena Villar. Siya ang may kakayahang magpalago nito.”
Nagwala si Rocco sa opisina ng abogado.
“Kalokohan ‘to! Peke ‘yan! Housewife lang ‘yan! Walang alam ‘yan sa negosyo kundi magluto ng sinigang! Papaano niya patatakbuhin ang isang bilyong pisong kumpanya?!”
Dinuro niya ako. “Humanda ka, Elena. Dadalhin kita sa korte. Kukunin ko ang kumpanya at ibabalik kita sa pinanggalingan mo—sa kusina!”
ANG PAGHAHANDA
Tinotoo ni Rocco ang banta niya. Nag-file siya ng kaso para ipawalang-bisa ang Will ni Augusto. Ang argumento niya: Incompetence at Undue Influence. Sinasabi niyang niloko ko lang ang tatay niya.
Para siguradong mananalo siya, kinuha niya ang serbisyo ni Attorney Victor Vega.
Kilala si Atty. Vega sa buong bansa. Siya ang “Shark of the Courtroom.” Wala pang talo. Walang awa. Kayang-kaya niyang baliktarin ang batas.
“Good luck, Elena,” text ni Rocco sa akin. “Si Atty. Vega ang tatapos sa’yo. Mag-impake ka na.”
Dumating ang araw ng pagdinig.
Puno ang korte. Nandoon ang media, ang mga empleyado ng kumpanya, at ang mga amiga ni Rocco na handang pagtawanan ako.
Nakaupo si Rocco sa harap, katabi si Atty. Vega na mukhang kampante habang inaayos ang kanyang mamahaling Rolex.
“Easy win, Rocco,” rinig kong sabi ni Vega. “She’s just a housewife. Kakainin ko siya nang buhay sa cross-examination.”
Wala pa ako sa loob.
Hinihintay nila ako.
“Wala pa ang akusado?” tanong ng Judge. Si Judge Ocampo, isang istrikto at matandang hukom.
“Baka natakot na, Your Honor,” tawa ni Rocco. “Baka nagsasaing pa.”
Biglang bumukas ang malaking pinto ng courtroom.
BLAG!
Pumasok ako.
Pero hindi ako suot ang floral duster o simpleng dress na nakasanayan nilang makita sa akin.
Suot ko ang isang Black Armani Power Suit.
Ang buhok ko ay hindi na nakapusod nang basta-basta. Ito ay naka- sleek bun.
Suot ko ang salamin ko.
At ang bawat hakbang ng stiletto ko ay umaalingawngaw sa tahimik na kwarto.
Clack. Clack. Clack.
Naglakad ako papunta sa mesa ng Defense. Wala akong kasamang abogado. Mag-isa lang ako.
Tumingin si Rocco sa akin at ngumisi. “Wow, nagbihis tao ang katulong. Pero kahit anong suot mo, talo ka pa rin.”
Tumingin si Atty. Victor Vega sa akin. Handa na sana siyang magsalita ng pang-uuyam.
Pero nang makita niya ang mukha ko… nang magtama ang mga mata namin…
NANIGAS SIYA.
Unti-unting namutla si Atty. Vega. Ang kaninang maangas na tindig ay biglang nanghina.
Bumuka ang bibig niya pero walang lumabas na boses.
Ang briefcase na hawak niya…
BAGSAK!
Nahulog ito sa sahig. Kumalat ang ilang papel.
“Atty. Vega? Anong nangyayari sa’yo?” tanong ni Rocco.
Hindi siya pinansin ni Vega.
Sa gulat ng lahat, lumabas si Atty. Vega sa mesa niya. Naglakad siya palapit sa akin.
Nanginginig ang kamay.
At sa harap ng daan-daang tao… YUMUKO siya nang mababa (bow).
“M-Ma’am?” utal ni Vega. “Kayo po ba talaga ‘yan? Attorney Elena Mondragon?”
ELENA MONDRAGON.
Nagbulungan ang mga tao sa loob ng korte.
“Elena Villar na ang pangalan ko ngayon, Victor,” sagot ko nang malamig at puno ng awtoridad. “It’s been a long time. Kamusta ang Law School student ko noon? Balita ko, ikaw na daw ang pinakamagaling ngayon?”
Nalaglag ang panga ni Rocco. “Student?! Teka, kilala mo ang stepmom ko?!”
Humarap si Atty. Vega kay Rocco, pawis na pawis.
“Rocco… hindi mo sinabing siya ang kalaban natin. Siya si ‘The Iron Lady’. Siya ang Legendary Corporate Lawyer na hindi pa natatalo sa kasaysayan ng Pilipinas! Siya ang sumulat ng Textbook na ginamit ko nung nag-aaral ako! Siya ang nagturo sa akin ng lahat ng alam ko!”
“Ano?!” sigaw ni Rocco. “Housewife lang ‘yan! Kusinera!”
“Hindi,” iling ni Vega. “Nagretiro siya 15 years ago nang biglaan. Walang nakakaalam kung bakit. Akala namin namatay na siya o nangibang-bansa. ‘Yun pala… nag-asawa lang.”
Sa puntong iyon, nagsalita si Judge Ocampo mula sa kanyang upuan.
Ibinaba niya ang kanyang salamin at tinignan ako nang maigi.
“My God,” bulong ng Judge.
Tumayo ang Judge—isang bagay na bihirang mangyari—bilang respeto.
“Attorney Mondragon… ikaw nga. Ikaw ang Mentor ko noong nagsisimula pa lang ako bilang Clerk of Court. Isang karangalan na makita kang muli sa aking korte.”
Nanliit si Rocco sa kinauupuan niya. Para siyang langgam na napapaligiran ng mga higante.
“Teka… Judge… Atty. Vega… anong nangyayari? Tatalunin natin siya diba?”
Tumingin si Atty. Vega kay Rocco nang may takot.
“Tatalunin? Rocco, bago pa ako magsalita, alam na niya ang sampung susunod kong sasabihin. Hindi ko siya kayang labanan. Sa katunayan, walang makakalaban sa kanya.”
Humarap si Atty. Vega sa Judge.
“Your Honor… I would like to withdraw as counsel for the petitioner. Hindi ko po kayang kalabanin ang Master.”
“Permission granted,” sagot ng Judge.
Iniwan ni Atty. Vega si Rocco sa ere. Naglakad siya palabas, hindi makatingin sa akin sa hiya.
Naiwan si Rocco na mag-isa. Walang abogado. Walang laban.
Lumapit ako sa kanya.
Inilapag ko ang mga dokumento sa mesa niya—mga dokumentong nagpapatunay na kaya kong patakbuhin ang kumpanya, at mga ebidensya ng paglustay ni Rocco ng pera habang buhay pa ang daddy niya.
“Rocco,” sabi ko. Ang boses ko ay boses na ng isang CEO.
“Ang akala mo, dahil nagluluto ako ng sinigang at naglalaba ng damit ng daddy mo, wala na akong alam? Pinili kong maging housewife dahil pagod na ako sa giyera ng korte. Gusto ko lang magmahal at pagsilbihan ang asawa ko.”
Inayos ko ang salamin ko.
“Pero ngayong kinuwestiyon mo ang kakayahan ko… ipapakita ko sa’yo kung bakit ako ang pinili ng tatay mo. Hindi lang dahil mahal niya ako. Kundi dahil alam niyang ako lang ang may utak para sagipin ang kumpanya mula sa pagiging bobo mo.”
Tumingin ako sa Judge.
“Your Honor, I move to dismiss this case due to lack of merit. And I am filing a counter-suit for Embezzlement against my stepson.”
“Motion Granted,” mabilis na sagot ng Judge. Pinalo ang gavel. TOK!
Sa loob ng limang minuto, tapos ang laban.
Lumabas ako ng korte habang kinakaladkad ng mga pulis si Rocco dahil sa kasong isinampa ko agad-agad.
“Elena! Tita Elena! Sorry na! Joke lang ‘yun!” sigaw niya.
Hindi ako lumingon.
Sumakay ako sa itim na limousine na naghihintay sa labas.
Tinanggal ko ang blazer ko. Napagod ako.
Uuwi na ako. Magluluto pa ako ng dinner para sa sarili ko.
Housewife pa rin naman ako… Housewife na nagmamay-ari ng isang Bilyong Piso.
WAKAS
