UMIYAK AKO NANG IHATID KO ANG ASAWA KO SA AIRPORT DAHIL “TWO YEARS” DAW SIYA SA TORONTO PARA SA FUTURE NAMIN — PERO PAG-UWI KO, INILIPAT KO ANG $650,000 SA ACCOUNT KO AT NAG-FILE NG DIVORCE.
Ako si Clarissa.
Labinlimang taon na kaming kasal ni Mike.
Nagsimula kami sa wala. Nagtinda ng barbecue, nag-online selling, hanggang sa nakapagpatayo kami ng sariling Trucking Business.
Dahil ako ang Finance Graduate, ako ang humawak ng pera. Si Mike naman ang sa operations.
Lumago ang negosyo. Nakaipon kami ng malaki.
Pero nitong nakaraang taon, naging matumal ang kita. Sabi ni Mike, “Mahina ang byahe, Babe. Kailangan nating mag-expand sa ibang bansa.”
Kaya nagdesisyon siya. Pupunta daw siya sa Toronto, Canada. May offer daw sa kanya na maging Logistics Manager.
“Two years lang, Babe,” sabi niya habang yakap ako sa NAIA Terminal 1. “Mag-iipon lang ako ng dollars para sa pagtanda natin. Pagkatapos nun, uuwi ako at magreretiro na tayo.”
Humagulgol ako.
“Mike, mamimiss kita. Huwag mo kaming pababayaan ng mga bata.”
Hinawakan niya ang mukha ko. “Ikaw ang buhay ko, Clarissa. Hinding-hindi ako titingin sa iba. Pangako.”
Hinalikan niya ako sa noo. Pumasok siya sa Departure Area.
Kumaway ako hanggang sa mawala siya sa paningin ko. Ang sakit. Parang pinupunit ang puso ko.
Umuwi ako ng bahay na maga ang mata.
Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko ang iPad ni Mike sa bedside table. Naiwan niya.
Dahil miss na miss ko na agad siya kahit ilang oras pa lang ang nakakalipas, binuksan ko ito para tignan ang mga pictures namin.
Alam ko ang passcode: Birthday ng anak namin.
Pagbukas ko, hindi pictures namin ang bumungad.
Kundi isang bukas na Messenger app.
At ang ka-chat niya ay hindi business partner.
Kundi si Leny. Ang Best Friend ko mula High School.
Leny: “Baby, nasa airport ka na ba? I’m so excited! Finally, masosolo na kita sa Canada. Wala nang Clarissa na epal.”
Mike: “Oo, Babe. Paalis na ako. Don’t worry, naniwala ang tanga. Ang alam niya magtatrabaho ako. Hindi niya alam na tayo ang magsasama dun.”
Leny: “Paano yung pera? Dala mo ba?”
Mike: “Nasa Joint Account pa namin. Pero once na mag-land ako sa Toronto bukas, ita-transfer ko lahat ng $650,000 (37 Million Pesos) sa personal account ko na binuksan ko diyan. Iiwan ko siyang zero balance. Bahala na siyang mamalimos.”
NANIGAS AKO.
Nabitiwan ko ang iPad.
Yung luha ko kanina na puno ng lungkot? Biglang naging luha ng GALIT.
Ang asawa ko… at ang best friend ko?
Tinakas nila ang ipon namin? Ang pinaghirapan ko ng labinlimang taon?
Iiwan nila akong pulubi kasama ang mga anak namin?!
Tinignan ko ang oras.
1:00 PM.
Ang flight ni Mike papuntang Toronto ay 16 hours.
Ibig sabihin, nasa ere siya ngayon. Wala siyang internet.
Hindi niya magagalaw ang pera hangga’t hindi siya lumalapag.
Mayroon akong labing-anim na oras para baguhin ang tadhana ko.
Pinunasan ko ang luha ko.
Tumayo ako. Hindi ako pwedeng maging mahina.
Kinuha ko ang laptop ko.
Dahil ako ang Finance Head ng negosyo namin, hawak ko ang lahat ng Tokens at Passwords ng mga bank accounts namin.
Binuksan ko ang aming Dollar Savings Account.
Laman: $650,000.
Ito ang pera mula sa binenta naming lupa at mga truck na akala ko ay gagamitin pang-capital, ‘yun pala ay pang-tanan nila.
Nanginginig ang kamay ko pero determinado ako.
Nag-login ako sa sarili kong personal account—yung account na hindi alam ni Mike.
Inilagay ko ang amount: $650,000.
Purpose: Fund Transfer.
Click: CONFIRM.
Transaction Successful.
Sa loob ng limang minuto, naging $0.00 ang laman ng account na inaasahan ni Mike.
Pero hindi pa ako tapos.
Tinawagan ko ang abogado ko.
“Attorney, file the divorce. Ngayon din. I will send you the proofs of infidelity and planned theft. Gusto kong paglapag niya sa Canada, wanted na siya dito.”
(Dahil Dual Citizen kami, pwede ang Divorce sa amin).
Sumunod, tinawagan ko ang HR ng kumpanya kung saan nagtatrabaho si Leny.
“Hello? This is Clarissa. Gusto ko lang i-report na ang empleyado niyong si Leny ay kasabwat sa pagnanakaw ng pondo ng kumpanya namin. I am sending the screenshots now.”
Pagkatapos ng lahat, nagbukas ako ng bote ng Red Wine.
Umupo ako sa sofa, hawak ang iPad ni Mike.
Hinitay ko ang oras.
ANG PAGLAPAG
Lumipas ang 16 hours.
Tumunog ang iPad. May tumatawag sa Messenger.
Video Call: Mike
Sinagot ko ito habang humihigop ng wine.
Ang mukha ni Mike sa screen ay hindi mukha ng taong excited.
Ito ay mukha ng taong panic na panic. Nasa airport na siya sa Toronto.
Kasama niya si Leny na namumutla sa likod.
“C-Clarissa!” sigaw ni Mike. “Anong ginawa mo sa pera?! Bakit zero balance ang account?! Nasaan ang $650,000?!”
Ngumiti ako. “Hello, Babe. Welcome to Canada. Kumusta ang flight?”
“Huwag mo akong pilosopohin! Nasaan ang pera?!” bulyaw niya. “Hindi ako makapag-withdraw! Wala kaming pambayad sa hotel!”
“Ah, yung pera ba?” Kalmado kong sagot. “Inilipat ko na sa account ko. Consider it as my Separation Pay at Child Support para sa susunod na 20 years.”
“Anong separation?! Ibalik mo ‘yan! Akin ‘yan!”
Itinapat ko ang iPad sa camera. Ipinakita ko ang screenshot ng chat nila ni Leny.
Nanlaki ang mata ni Mike. Napahawak sa bibig si Leny.
“Alam ko na ang lahat, Mike,” sabi ko nang malamig. “Alam ko na iiwan mo ako. Alam ko na kukunin mo ang lahat. So inunahan na kita.”
“Clarissa, mag-usap tayo! Asawa mo ako!”
“Dati,” sagot ko. “Check your email. Nandiyan na ang Divorce Papers. At by the way Leny…”
Tumingin ako sa best friend ko sa screen.
“…Wala ka nang babalikang trabaho dito. At dahil may kaso kayo ng pagnanakaw, good luck kung makakakuha kayo ng trabaho diyan sa Canada nang walang Police Clearance.”
“Clarissa! Wala kaming pera dito! Malamig dito! Saan kami pupulutin?!” iyak ni Leny.
“Edi magpainit kayo sa impyerno,” sagot ko.
CALL ENDED.
WAKAS NG KWENTO
Makalipas ang isang taon, nalaman ko ang balita.
Si Mike at Leny ay naghiwalay din sa Canada dahil sa hirap ng buhay.
Dahil walang pera at walang papel, napilitan silang magtrabaho ng under the table—tagahugas ng pinggan at tagalinis ng banyo sa gitna ng winter.
Si Mike, na dating “Boss”, ngayon ay nagkukudkod ng inidoro para may makain.
Ako?
Ginamit ko ang $650,000 para palaguin lalo ang negosyo ko.
Masaya kami ng mga anak ko.
Wala na ang manloloko. Wala na ang ahas.
Ang natira na lang ay ang Reyna na hindi nagpatalo.
Minsan, ang pag-iyak sa airport ay hindi dahil sa lungkot.
Ito ay ang huling patak ng luha bago mo simulan ang pinakamatinding laban ng buhay mo.
WAKAS.
