NAGPANGGAP AKONG PULUBI SA SARILI KONG MALL PARA HANAPIN ANG TAGAPAGMANA KO — PERO NANG MAY HUMABLOT SA KAMAY KO AT PINALAYAS AKO, HINDI NILA ALAM NA ANG “PULUBING” ITO ANG MAY-ARI NG LUPANG TINATAPAKAN NILA
Ako si Don Ricardo Montecillo. Pitumpung taong gulang. May-ari ng Montecillo Group of Companies. Ako ang nagmamay-ari ng pinakamalalaking malls, hotels, at airlines sa bansa. Bilyon-bilyon ang pera ko sa bangko, pero wala akong asawa, wala akong anak. Namatay sila sa isang aksidente sampung taon na ang nakakaraan.
May sakit ako. Taninig na ang buhay ko. Ang problema? Ang mga pamangkin at board members ko ay mga buwaya. Hinihintay lang nilang mamatay ako para paghati-hatian ang yaman ko at lustayin ito.
Kailangan ko ng tagapagmana. Hindi kadugo. Kundi isang taong may puso.
Kaya naisipan ko ang isang final test.
Nagsuot ako ng sira-sirang damit. Naglagay ako ng makeup para magmukhang madungis. Nagpahid ako ng kaunting putik sa mukha at braso. Ang bilyonaryong si Don Ricardo ay naglaho, at ang natira ay isang matandang pulubi.
Pumasok ako sa The Grand Montecillo Mall—ang pinakasikat at pinakamahal kong mall.
Nakuyom ko ang aking palad habang naglalakad ako sa makintab na tiles. Ramdam ko ang pandidiri ng mga tao. Ang mga security guard sa entrance ay nakalusot lang ako dahil dumaan ako sa service entrance kung saan mahina ang bantay.
Naglakad-lakad ako.
“Ale, pahingi naman po ng tubig,” sabi ko sa isang ginang na puno ng alahas.
“Layuan mo ako! Ang baho mo!” sigaw niya sabay spray ng perfume sa mukha ko.
Lumapit ako sa isang grupo ng mga estudyante.
“Mga iho…”
“Yuck! Picture-an mo, gawin nating meme!” tawanan nila.
Masakit. Hindi dahil sa gutom, kundi dahil sa realidad. Ganito pala ang trato nila sa mga walang-wala.
Napagod ako. Napadpad ako sa tapat ng Lusso & Co., ang pinakamahal na boutique sa mall na nagbebenta ng mga relo at bags na nagkakahalaga ng milyones. Nakita ko sa glass window ang isang limited edition na relo—ang relo na ako mismo ang nag-design noong bata pa ako.
Napatigil ako. Napahawak ako sa salamin ng display window dahil sa pagkamangha at nostalgia.
Biglang bumukas ang pinto.
Isang lalaking naka-suit, makinis ang mukha pero demonyo ang ugali, ang lumabas. Siya si Greg, ang Store Manager.
“HOY!” sigaw niya.
Bago pa ako makagalaw, hinablot niya ang kamay ko nang sobrang higpit.
Ramdam ko ang pagbaon ng kuko niya sa pulso ko. Masakit. Para sa isang matandang may arthritis, parang binabali ang buto ko.
“Aray! Nasasaktan ako!” daing ko.
“Talagang masasaktan ka!” sigaw ni Greg, habang hinihila ako palayo sa salamin. “Ang lakas ng loob mong dumikit sa salamin namin! Alam mo bang fingerprint-resistant glass ‘yan?! Ang dumi-dumi mo! Baka mahawaan ng germs mo ang mga luxury items namin!”
Hinila niya ako at tinulak sa sahig. Napaupo ako. Masakit ang balakang ko.
“Guard!” sigaw ni Greg. “Bakit niyo pinapasok ang basurang ito?! Ilabas niyo ‘to! Kaladkarin niyo!”
Nagtinginan ang mga tao. Walang tumulong. Lahat sila, nandidiri.
Akmang sisipain na sana ako ni Greg nang biglang may humarang.
“SIR! TAMA NA PO!”
Isang babae. Nakasuot ng blue uniform ng janitress. Maliit siya, payat, pero matapang ang mata. Siya si Anna.
Hinarangan ni Anna ang katawan ko.
“Ano ba, Anna?! Tabi!” sigaw ni Greg.
“Sir, matanda na po siya! Nasasaktan siya!” sagot ni Anna. Lumuhod siya sa harap ko. Hindi siya nandiri. Hinawakan niya ang marumi kong kamay. “Tatay, okay lang po kayo? May masakit po ba?”
Kumuha siya ng water jug niya at isang tinapay mula sa bulsa ng apron niya.
“Tay, inumin niyo po ito. Pasensya na po kayo.”
Napaluha ako. Sa loob ng tatlong oras na pag-iikot ko, siya lang. Siya lang ang tumingin sa akin bilang tao.
“Anna!” sigaw ni Greg. “Ang lakas ng loob mong pakainin ang hayop na ‘yan sa harap ng store ko?! You are FIRED! Tanggal ka na! Umalis kayong dalawa dito bago ko ipatawag ang pulis!”
Tumayo si Anna, nanginginig pero matapang. “Sir, aalis po ako. Pero hindi niyo kailangang manakit ng kapwa. Tao din po siya.”
“Tao? ‘Yan?” Tumawa nang malakas si Greg. “Wala siyang kwenta! Ni pambili ng screw ng relo dito, wala ‘yan! Sampid lang siya sa lipunan!”
Dahan-dahan akong tumayo. Pinagpag ko ang damit ko. Tinignan ko si Anna.
“Hija,” sabi ko. “Salamat.”
Tapos, tumingin ako kay Greg. Nagbago ang tindig ko. Nawala ang slouch ng isang pulubi. Tumayo ako nang tuwid—ang tindig ng isang Chairman.
“Gregorio Chavez,” banggit ko sa pangalan niya na nasa nameplate. “Store Manager for 5 years. Mahilig manawagan sa mga empleyado, at nagnanakaw ng 5% sa sales commission.”
Natigilan si Greg. “P-Paano mo nalaman ang pangalan ko? At anong pinagsasabi mo?!”
“At ang relong ‘yan,” tinuro ko ang nasa display. “Ang Montecillo Chronograph. 1985 model. Ginawa ‘yan ng founder ng mall na ito para sa namatay niyang asawa.”
“So what?! Umalis ka na!” akmang hahawakan ulit ako ni Greg.
Pero sa pagkakataong ito, naglabas ako ng isang black card at isang maliit na remote control.
Pinindot ko ang remote.
Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa Lusso & Co. at tumunog ang emergency alarm. Bumaba ang mga steel shutters ng store, nakulong kaming tatlo sa labas.
Maya-maya, dumating ang sampung kalalakihan na naka-barong at may earpieces. Tumakbo sila palapit sa amin. Ang Head of Security ng buong mall, si Chief Santos, ay hingal na hingal.
Akala ni Greg, reresbak sa kanya ang mga guard.
“Chief!” sigaw ni Greg. “Hulihin niyo ‘tong pulubi na ‘to! Sinabotahe niya ang store!”
Pero hindi pinansin ni Chief Santos si Greg.
Lumapit ang Chief sa akin. Yumuko siya nang 90 degrees.
“Good Afternoon, Chairman Ricardo,” bati ng Chief. Sumunod ang lahat ng guards. Yumuko sila sa harap ng “pulubi.”
Nalaglag ang panga ni Greg. “C-Chairman? Ricardo? Si… Si Don Ricardo Montecillo?!”
Tinanggal ko ang peluka ko. Pinunasan ko ang putik sa mukha ko gamit ang panyo na inabot ng assistant ko na kakarating lang.
“Yes, Mr. Chavez,” sagot ko gamit ang boses na nagpapatakbo ng bilyong pisong negosyo. “Ako ang may-ari ng mall na ito. Ako ang may-ari ng store na binabantayan mo. At ako ang ‘basura’ na tinulak mo.”
Namutla si Greg. Nagsimula siyang pagpawisan nang malapot. Lumuhod siya.
“S-Sir! Sir, sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po masamang tao! Ginagawa ko lang po trabaho ko!”
“Trabaho mo ang manakit ng matanda?” Lumapit ako sa kanya. “You are fired. At sisiguraduhin kong wala nang tatanggap sa’yo sa buong retail industry. Blacklisted ka na.”
“Guard,” utos ko. “Ilbas ang basurang ito.”
Umiiyak at nagmamakaawa habang kinakaladkad si Greg palayo—eksaktong ginawa niya sa akin kanina.
Humarap ako kay Anna. Nakatulala siya. Nanginginig ang kamay na hawak ang water jug.
“S-Sir Don Ricardo… sorry po. Hindi ko po alam…” yumuko siya. “Aalis na po ako. Fired na po ako diba?”
Hinawakan ko ang balikat niya.
“Anna,” sabi ko nang nakangiti. “Tinanggal ka ni Greg bilang Janitress. Kasi simula ngayon, hindi ka na maglilinis ng sahig.”
“P-Po?”
“Matagal ko nang hinahanap ang taong may puso na higit pa sa yaman. Yung taong handang mawalan ng trabaho para lang tumulong sa kapwa.”
Kinuha ko ang master key ng mall mula sa assistant ko at inabot sa kanya.
“Anna, simula sa araw na ito, ikaw na ang bagong Executive Assistant to the Chairman. At kapag handa ka na… ikaw ang magsasanay para pumalit sa pwesto ko bilang tagapamahala ng Montecillo Group.”
Napaluha si Anna. “Sir… hindi po ako karapat-dapat. Janitress lang po ako. High school grad lang ako.”
“Ang talino, natututunan, Hija. Ang pagiging CEO, napag-aaralan,” sagot ko habang pinapahid ang luha niya. “Pero ang busilak na puso? Hindi nabibili ‘yan. Iyan ang kailangan ng kumpanya ko.”
Sa araw na iyon, pumasok si Anna bilang isang janitress na takot mawalan ng trabaho.
Lumabas siya bilang ang susunod na bilyonaryang may-ari ng imperyo, hawak ang kamay ng isang matandang “pulubi” na nakahanap din sa wakas ng tunay na pamilya.
