SA ARAW NG KASAL KO, NILAGYAN NG BIYENAN KO NG LASON ANG ALAK KO — PERO NAGPALIT KAMI NG BASO, AT NANG MAGSIMULA SIYANG MAGWALA, DOON KO IBINAGSAK ANG HULING PASABOG: “PEKE ANG KASAL NA ITO”
Ako si Bella. Isang heiress ng pinakamalaking shipping line sa Asya. Sanay akong makipaglaro sa mga pating sa negosyo, kaya noong nakilala ko si Lorenz, akala ko nakakita ako ng pahinga. Mabait siya, gwapo, pero “Mama’s Boy.”
Ang nanay niya? Si Donya Imelda. Isang social climber na lubog sa utang pero nakasuot pa rin ng Louis Vuitton na peke. Alam kong ayaw niya sa akin dahil “masyado akong matalino.” Ang gusto niya para kay Lorenz ay sunud-sunuran. Pero pumayag siya sa kasal dahil sa isang dahilan: ang Yaman ko.
Ang kasal ay ginanap sa pinakamahal na hotel sa Manila. Lahat ay kumikinang. Gold. Crystals. Pero ang pinakamadilim na bagay sa kwartong iyon ay ang puso ng biyenan ko.
Nasa reception na kami. Oras na para sa tradisyunal na “Wine Toast.”
Nakaupo ako sa presidential table katabi si Lorenz. Nakita ko si Donya Imelda na lumapit sa waiter na may hawak ng tray ng dalawang espesyal na wine glasses para sa amin ni Lorenz.
Dahil sa salamin sa likod ng bar, kitang-kita ko ang lahat.
May kinuha siyang maliit na pakete sa loob ng kanyang bra. Mabilis pa sa alas-kwatro, ibinuhos niya ang isang puting pulbos sa basong nakatoka para sa akin. Hinalo niya ito gamit ang kanyang daliri nang walang nakakapansin dahil busy ang lahat sa panonood ng fireworks display sa labas.
Nakita ko ang ngiti niya. Nakakarimarim. Alam ko kung ano ‘yun. Hindi simpleng pampatulog. Narinig ko siya noong isang linggo na kausap ang abogado nila—gusto nila akong mawalan ng malay o mag-hysterical sa kasal para mapirmahan ni Lorenz ang Power of Attorney habang “incapacitated” ako. Gusto nilang kontrolin ang kumpanya ko.
Huminga ako nang malalim. Game on, Imelda.
Lumapit ang waiter dala ang tray. Kinuha ni Imelda ang baso—ang basong may “lason”—at inabot ito sa pwesto ko. Ang malinis na baso naman ay inilagay niya kay Lorenz.
Pero bago pa man kami mag-toast, tumayo ako.
“Wait!” sigaw ko, sapat lang para makuha ang atensyon ng lahat pero hindi para gumawa ng eksena. “Ang ganda ng ilaw sa garden! Lorenz, picture muna tayo saglit doon sa may fountain habang inaayos pa yung cake!”
Hinila ko si Lorenz patayo. Dahil sunud-sunuran siya, sumama agad siya. Nagmamadali naman si Imelda na sumunod sa amin para “ayusin” daw ang gown ko.
Sa pagmamadali, “aksidenteng” nabunggo ko ang mesa.
Clink.
Umuga ang mga baso. Sa bilis ng kamay ko—na sanay sa magic tricks noong bata pa ako—pinagpalit ko ang pwesto ng baso ko at baso ni Imelda (na nakalapag din sa mesa dahil kukuha sana siya ng picture namin).
Walang nakapansin. Masyadong busy si Imelda sa pag-aayos ng buhok niya para magmukhang maganda sa litrato.
Bumalik kami sa mesa.
“Okay! The toast!” masayang sigaw ni Imelda. Kinuha niya ang kanyang sariling baso (na ngayon ay ang basong may lason na para dapat sa akin). Kinuha ko naman ang baso ko (na malinis).
Tinaas ni Imelda ang baso.
“Para sa aking bagong anak, Bella,” sabi niya nang may plastik na ngiti. “Sana ay maging masunurin kang asawa at ibigay mo ang lahat ng yaman—este, pagmamahal—sa anak ko. Cheers!”
“Cheers, Mama,” sagot ko nang nakangiti.
Ininom ko ang alak.
Ininom ni Imelda ang alak. Simot. Walang tinira.
Umupo kami. Hinintay ni Imelda na mahilo ako. Nakatitig siya sa akin, naghihintay na bumagsak ako o maglaway.
Pero lumipas ang limang minuto… sampung minuto… wala. Nakangiti lang ako at kumakain ng steak.
Si Imelda naman, nagsimulang mag-iba ang itsura.
Namumula siya. Pinagpapawisan ng malapot. Nagsimulang manginig ang kamay niya. Ito na.
Biglang tumayo si Imelda.
“Ang init!” sigaw niya. “Bakit ang init dito?! Patayin niyo ang aircon!”
Lahat ng bisita ay napatahimik.
“Ma? Okay ka lang?” tanong ni Lorenz.
Tinulak ni Imelda ang anak niya. “Huwag mo akong hawakan! Ang bobo mo! Sabi ko sa’yo painumin mo yan ng gamot bago ang kasal eh! Bakit gising pa ang babaeng ‘yan?!”
Nagulat ang mga bisita. Nagsimula na ang epekto ng gamot. Mukhang high-dosage hallucinogen na may halong truth serum ang nilagay niya. Nawawala na ang filter niya sa utak.
“Ma! Ano bang sinasabi mo?!” awat ni Lorenz.
“Manahimik ka!” sigaw ni Imelda, tapos humarap siya sa akin. Ang mga mata niya ay dilat na dilat at parang baliw. “Ikaw! Bella! Ang yaman-yaman mo pero ang kuripot mo! Kailangan ko ang pera mo para mabayaran ang utang ko sa casino! 50 Million ang utang ko! Pag nakuha ko ang kumpanya mo, itatapon kita sa mental hospital!”
Nag-gasps ang lahat ng tao. Ang mga mayayamang investors, ang pamilya ko, ang mga media—lahat sila, nakarinig.
“Ma! Tama na!” Sigaw ni Lorenz, hiyang-hiya.
Pero hindi nagpapigil si Imelda. Nagsimula siyang tumawa nang malakas—isang tawang parang demonyo.
“Akala niyo ba mahal ko kayo? Pwe! Gusto ko lang ng pera! Pera! Pera!”
Nagsimula siyang maghubad ng alahas. Binato niya ang kwintas niya sa isang waiter. “Sayo na ‘yan! Peke naman yan eh! Quiapo lang yan!”
Doon na ako tumayo. Kalmado. Elegante.
Lumapit ako kay Imelda na ngayon ay nakahawak na sa dibdib niya dahil sa sobrang bilis ng tibok ng puso dulot ng droga.
“Mama Imelda,” bulong ko gamit ang mikropono.
Tumingin siya sa akin, hilo at sabog.
“Hindi mo ba alam?” sabi ko nang malumanay. “Alam ko ang plano niyo ni Lorenz simula pa noong una. Alam kong pineperahan niyo lang ako.”
“Anong… anong sinasabi mo?” utal na tanong ni Lorenz.
Humarap ako sa lahat ng bisita.
“Sa katunayan,” pagpapatuloy ko. “Ang pinirmahan natin kanina sa altar? Hindi ‘yun Marriage Contract.”
Nanlaki ang mata ni Lorenz at Imelda.
“Isa lang yung souvenir paper. Ang tunay na papel na pinirmahan mo, Lorenz, kanina sa dressing room na hindi mo binasa dahil nagmamadali ka? Ay isang Waiver of Rights at pag-amin sa estafa.”
“At ikaw, Imelda,” binalingan ko ang biyenan ko na bumubula na ang bibig. “Ang ininom mo ay ang sarili mong lason. I guess, karma really tastes like cheap wine.”
Biglang bumagsak si Imelda sa sahig, nangingisay at sumisigaw ng kung anu-ano tungkol sa mga demonyo na nakikita niya.
Dumating ang mga pulis—na kanina pa pala nakaabang sa labas dahil tinawagan ko na sila bago pa magsimula ang reception.
“Hulihin sila,” utos ko. “For attempted poisoning and fraud.”
Habang kinakaladkad ng mga pulis si Lorenz na umiiyak at si Imelda na tumatawa na parang baliw, kinuha ko ang baso ng champagne.
Tinaas ko ito sa harap ng mga tulalang bisita.
“Well,” sabi ko sabay ngiti. “Salamat sa pagpunta. Cancelled ang kasal, pero tuloy ang party. Enjoy the food, everyone! Bayad ko na ‘yan.”
At habang nagkakagulo sila sa likod, uminom ako ng champagne. Napakasarap ng lasa ng tagumpay.
