NA-CANCEL ANG MEDICAL CONFERENCE KO SA SINGAPORE KAYA UMUWI AKO — PAGPASOK KO, MAY BABAENG LUMALAKLAK NG WINE KO AT NAGTANONG: “IKAW BA ANG BUYER NG BAHAY?” — NGUMITI AKO AT NAGPANGGAP NA BROKER, DAHIL ORAS NA PARA I-FORECLOSE ANG RELASYON NILA
Ako si Dra. Vivienne “Viv” Villareal. Isang Neurosurgeon. Sanay ako sa pressure. Sanay akong mag-opera ng mga utak na nagdurugo. Pero hindi ko inasahan na ang sarili kong puso ang wawasakin ng araw na ‘to.
Ang alam ng asawa kong si Marco, nasa Singapore ako para sa isang linggong medical convention. Si Marco ay isang “struggling artist”—sa madaling salita, palamunin ko. Ako ang bumibili ng lahat. Mula sa pintura niya, hanggang sa brief na suot niya. Mahal ko eh.
Pero dahil sa sama ng panahon, na-cancel ang flight ko. Instead na tumambay sa airport, nag-decide akong umuwi sa rest house namin sa Tagaytay. Gusto ko sanang i-surprise si Marco. May dala pa akong bagong set ng paint brushes na worth 50k.
Pagdating ko sa Tagaytay, ang kapal ng hamog. Pero mas makapal pala ang mukha ng madadatnan ko.
Pagbukas ko ng main door, amoy na amoy ko agad ang paborito kong scent ng kandila—Jo Malone. Ako lang ang gumagamit nun kapag gusto kong mag-relax.
Pagpasok ko sa sala, halos mabitawan ko ang bag ko.
May babaeng nakahiga sa customized Italian sofa ko. At hindi lang ‘yun—suot niya ang limited edition silk robe na binili ko sa Paris! Hawak niya ang crystal wine glass ko, at iniinom ang vintage wine na tinatago ko para sa anniversary namin.
Narinig niya ang pagpasok ko. Akala ko matataranta siya. Akala ko magtatago siya.
Pero lumingon siya nang tamad na tamad, tinignan ako mula ulo hanggang paa, at itinaas ang kilay.
“Finally,” sabi niya sabay irap. “Kanina pa ako naghihintay. Ikaw ba yung buyer na kausap ni Marco? Yung bibili ng bahay?”
Natigilan ako. Buyer? Ibenebenta ni Marco ang rest house KO?!
Sasabog na sana ako. Gusto ko siyang sabunutan at kaladkarin palabas. Pero bilang doktor, sanay akong kumalma bago humiwa. Kailangan kong malaman kung gaano kalalim ang katarantaduhan nila.
Huminga ako nang malalim. Ngumiti ako—yung ngiting may halong lason.
“Yes, Ma’am,” pagsisinungaling ko. “I’m sorry sa traffic. Ako nga po ang buyer. Gusto ko lang i-check ang property bago ko pirmahan ang cheke.”
“Good,” tumayo ang babae at inayos ang pagkakabuhol ng robe KO sa baywang niya. “Ako nga pala si Trina. Fiancée ni Marco. Bilisan na nating i-tour ‘to kasi aalis na kami mamayang gabi papuntang Europe. Need na namin madispose ‘tong bahay.”
Fiancée?! Pupuntang Europe?! Gamit ang pera ko?!
“Ganun po ba, Ma’am Trina?” sagot ko, pinipigilan ang panginginig ng kamay ko. “Ang ganda ng bahay na ‘to. Sayang naman at ibebenta niyo. Sabi sa listing, 18 Million lang daw?”
18 Million?! Ang appraisal value ng bahay na ‘to ay 45 Million! Ipamimigay lang ni Marco para makatakas sila?!
“Oo, rush sale eh,” sagot ni Trina habang naglalakad papuntang kitchen. Sumunod ako. “Actually, gusto na talagang ibenta ‘to ni Marco kasi masyadong ‘baduy’ ang taste ng ex-wife niya. Tignan mo ‘yang chandelier, ang cheap tignan diba?”
Tinuro niya ang chandelier na ako mismo ang nag-design at gawa sa tunay na Swarovski crystals.
“Ah, oo nga po,” pagsang-ayon ko habang kinukuyom ang kamao ko sa likod. “Medyo… outdated.”
“Tsaka yung ex-wife niya kasi,” patuloy ni Trina habang kumukuha ng ubas sa ref—ang ubas na ako ang bumili! “Sobrang higpit daw sa pera. At baliw daw. Kaya nga namatay nang maaga eh. Karma siguro.”
Namatay?! Pinatay ako ni Marco sa kwento niya?!
“Namatay po?” tanong ko, kunwaring gulat.
“Oo, heart attack daw. Buti nga eh. At least ngayon, malaya na si Marco at makakapagsimula na kami ng buhay sa Spain. Kaya bilhin mo na ‘to agad. Cash mo naman babayaran diba?”
“Opo, Cash. Nasa bag ko na ang manager’s check.”
“Perfect!” Pumalakpak si Trina. “Wait lang, tawagin ko lang si Babe. Nasa jacuzzi pa siya sa taas. Feel at home ka lang diyan, ‘Wag ka lang uupo sa sofa kung marumi ang damit mo ha? Mahal ‘yan.”
Ang kapal ng mukha! Siya na nga itong nakasuot ng robe ko, siya pa ang may ganang pagbawalan ako sa sarili kong sofa!
Umakyat si Trina. Rinig na rinig ko ang hagikgikan nila sa taas.
“Babe! Nandito na yung buyer! May dalang check!” sigaw ni Trina.
Maya-maya, pababa na sila.
Nakita ko si Marco. Naka-topless, basa ang buhok, at nakakapit sa bewang ni Trina. Ang saya-saya ng mukha niya. Mukhang tagumpay na tagumpay.
“Good afternoon, Ma’am!” bati ni Marco habang nakatingin sa sahig, inaayos ang tuwalya niya. “Sorry kung nagpahintay kayo. I’m Marco, the owner—”
Pag-angat ng tingin ni Marco, nag-freeze siya.
Literal na parang na-stroke ang mukha niya. Nanlaki ang mata. Namutla. Para siyang nakakita ng bangkay na bumangon mula sa hukay.
“V-Viv?!” ang garalgal na boses niya.
Kumunot ang noo ni Trina. Tumingin siya kay Marco, tapos sa akin.
“Viv?” tanong ni Trina. “Sinong Viv? Diba siya yung buyer? Si Ms. Santos?”
Dahan-dahan akong lumapit. Ang bawat hakbang ng heels ko ay dumadagundong sa katahimikan ng bahay.
“Hi, Marco,” bati ko nang matamis. “Hindi tuloy ang Singapore. Pero mukhang mas exciting ang ganap dito. Europe pala ang next destination niyo?”
“M-Marco? What is happening?” naguguluhang tanong ni Trina. “Kilala mo ba ang buyer?”
Humarap ako kay Trina. Hinawi ko ang buhok ko.
“Trina, hija,” malumanay kong sabi. “Una sa lahat, hindi cheap ang chandelier na ‘yan. Swarovski ‘yan. Pangalawa, hindi ako patay. Buhay na buhay ako at handang pumatay kung kinakailangan.”
Napahawak si Trina sa bibig niya.
“At pangatlo,” tinignan ko si Marco na nanginginig na ang tuhod. “Hindi ako buyer. I am Dr. Vivienne Villareal. THE OWNER of this house. At asawa ng lalaking ‘yan na tinatawag mong fiancé.”
“W-What?!” Sigaw ni Trina. Binitawan niya si Marco. “Sabi mo biyudo ka! Sabi mo sa’yo ‘tong bahay!”
“Let me explain!” mangiyak-ngiyak na sabi ni Marco. Lumapit siya sa akin at akmang hahawakan ang kamay ko. “Viv, honey, nagkakamali ka ng iniisip! Client ko lang siya! Nagpapatulong lang maghanap ng property!”
PAAAK!
Isang malutong na sampal ang dumapo sa mukha ni Marco. Sa lakas ng sampal ko, pati ako nasaktan.
“Client?! Client na naka-robe ko at kayakap mo galing jacuzzi?!” sigaw ko. “Huwag mo akong gawing tanga, Marco! Narinig ko lahat! Patay na pala ako ha? At ibebenta mo ang bahay KO ng 18 Million para ipang-travel niyo?!”
Binuksan ko ang bag ko. Hindi cheke ang nilabas ko, kundi ang cellphone ko.
“Security!” sigaw ko sa phone. “Padalhan niyo ako ng tatlong guard dito sa bahay. NOW NA.”
Binalingan ko si Trina na nanginginig na sa takot sa gilid.
“Ikaw,” duro ko sa kanya. “Hubarin mo ‘yang robe ko. NGAYON DIN.”
“P-Po?”
“HUBUDIN MO SABI EH! Ayokong madumihan ‘yan ng kati mo!”
Sa takot ni Trina, mabilis niyang hinubad ang robe at naiwan siyang naka-two piece bikini. Kinuha niya ang mga damit niya na nakakalat sa sofa at nagmamadaling tumakbo palabas ng pinto. Ni hindi na niya nilingon si Marco.
“Trina! Wait!” sigaw ni Marco, pero hinarangan ko siya.
“Saan ka pupunta?” tanong ko.
“Viv… babe… sorry na. Nabigla lang ako. Na-tempt lang ako. Ikaw naman talaga ang mahal ko eh,” lumuhod si Marco at niyakap ang binti ko. Umiiyak siya na parang bata.
Tinignan ko siya. Dati, naaawa ako kapag malungkot siya. Dati, ibinibigay ko lahat. Pero ngayon? Pandidiri na lang ang nararamdaman ko.
“Marco,” sabi ko. “Tandaan mo ‘to. Lahat ng meron ka—ang kotseng minamaneho mo, ang damit na suot mo, ang credit card sa wallet mo, at ang bahay na tinatapakan mo—pangalan ko ang nakalagay.”
Dumating ang mga security guard.
“Ma’am Viv? Ano pong gagawin?” tanong ng Head Security.
Tinuro ko si Marco.
“Ilbas niyo ang basurang ‘yan. Ban ang mukha niyan sa buong subdivision. At siguraduhin niyong wala siyang madadalang kahit ano maliban sa suot niyang tuwalya.”
“Viv! Huwag naman ganito! Asawa mo ako!” pagmamakaawa ni Marco habang hinihila siya ng mga guard. “Wala akong mapupuntahan! Wala akong pera!”
“Edi magbenta ka ng paintings mo!” sigaw ko pabalik. “O kaya habulin mo yung fiancée mo, baka ampunin ka!”
Nang makaladkad na siya palabas ng gate, isinara ko ang pinto.
Tahimik na ulit.
Pinulot ko ang silk robe ko na hinagis ni Trina. Diring-diri ako. Kumuha ako ng lighter at dinala ko ang robe sa garden.
Sinindihan ko ito at pinanood na matupok ng apoy. Kasabay nun ang pagkatupok ng pagmamahal ko kay Marco.
Bumalik ako sa loob. Kinuha ko ang wine glass na ininuman ni Trina at binato ko sa pader. Crash.
Kumuha ako ng bagong baso. Nagsalin ako ng wine. Umupo ako sa sofa.
“Sold,” bulong ko sa sarili ko sabay lagok ng alak. “To the highest bidder of peace of mind.”
