SA ARAW NG KASAL KO, NAKITA KO ANG BIYENAN KONG NAGLAGAY NG LASON SA INUMIN KO — PINALITAN KO ITO NANG HINDI NIYA ALAM, AT NANG MAG-TOAST SIYA PARA SA PAGBAGSAK KO, ANG SARILI NIYANG MUKHA ANG NATUNAW SA HARAP NG LAHAT.
Ako si Lara. Isang nurse na lumaki sa hirap.
Ang mapapangasawa ko, si Kenneth, ay nag-iisang tagapagmana ng Montenegro Group of Companies. Mahal na mahal namin ang isa’t isa, pero ang nanay niya, si Donya Bettina, ay sukdulan ang galit sa akin.
“Hampaslupa,” ang tawag niya sa akin. “Gold digger.”
Ilang beses niya akong sinubukang bayaran para layuan si Kenneth. Ilang beses niya akong ipinahiya sa mga hapunan. Pero dahil mahal ako ni Kenneth, itinuloy namin ang kasal.
Ang akala ko, tanggap na niya ako dahil pumayag siya sa Grand Wedding na ito.
Mali pala ako. Ang kasal na ito ay hindi selebrasyon, kundi isang bitag.
ANG PLANO
Nasa reception na kami. Ang venue ay isang glass palace na pinalilibutan ng libo-libong bulaklak. Nandoon ang mga business tycoons, politicians, at media.
Nakaupo ako sa Presidential Table katabi si Kenneth.
Si Donya Bettina ay nasa kabilang dulo, nakangiti pero matalim ang tingin.
“Excuse me, Love,” paalam ni Kenneth. “Kakausapin ko lang si Tito Gov sa kabilang table.”
Naiwan akong mag-isa.
Dahil sa kaba, tumayo ako sandali para magpunta sa Powder Room at mag-retouch.
Pero pagdaan ko sa likod ng malaking Chocolate Fountain, nahagip ng mata ko si Donya Bettina sa waiter’s station.
Kausap niya ang isang waiter na mukhang takot na takot.
May inabot si Donya Bettina na isang maliit na sachet na may lamang puting pulbos.
Nagtago ako sa likod ng pilar. Narinig ko ang bulong niya.
“Ilagay mo ito sa wine glass ng Bride. Siguraduhin mong matutunaw lahat. Gusto kong magwala siya sa stage. Gusto kong isipin ng lahat na lasengga siya at adik. Kapag nasira na ang pangalan niya, madali na siyang hiwalayan ni Kenneth.”
Nanlamig ako.
Isang hallucinogenic drug. Gamot na pampasira ng bait. Gusto niya akong gawing baliw sa harap ng media para mapahiya si Kenneth at i-annul ang kasal namin!
Nakita kong hinalo ng waiter ang pulbos sa Blue Goblet—ang baso na nakalaan para sa akin. Ang kay Donya Bettina naman ay Red Goblet.
Pagkatapos haluin, inilagay ng waiter ang dalawang baso sa isang tray at naglakad papunta sa table namin.
Mabilis ang takbo ng utak ko. Kung gagawa ako ng eksena ngayon at sasabihing nilagyan niya ng droga ang inumin ko, babaliktarin niya ako. Sasabihin niyang vitamin lang ‘yon o asukal. Ako pa ang magmumukhang praning.
Kailangan kong lumaban sa paraang hindi niya inaasahan.
Nagmadali akong bumalik sa upuan ko bago makarating ang waiter.
Paglapit ng waiter, inilapag niya ang Blue Goblet (na may droga) sa tapat ko, at ang Red Goblet sa pwesto ni Donya Bettina.
Umalis ang waiter. Wala pa si Donya Bettina sa upuan niya dahil nakikipagbeso-beso pa sa mga bisita. Wala rin si Kenneth.
Ito na ang pagkakataon ko.
Kinuha ko ang napkin ko at kunwaring nahulog ito sa ilalim ng mesa.
“Oops,” sabi ko.
Yumuko ako.
Sa mabilis na galaw ng kamay, pinagpalit ko ang pwesto ng mga baso.
Ang Blue Goblet (na may lason) ay inilagay ko sa pwesto ni Donya Bettina.
Ang Red Goblet (na malinis) ay kinuha ko at inilagay sa tapat ko.
Sakto, dumating si Donya Bettina.
Umupo siya nang may ngiting tagumpay.
“Lara, hija,” bati niya. “You look… thirsty. Uminom ka muna.”
Ngumiti ako. “Salamat po, Mommy.”
Uminom ako sa Red Goblet.
Nakita kong nagliwanag ang mukha ni Donya Bettina. Akala niya, nainom ko na ang lason.
“Good,” bulong niya. “Ubusin mo.”
ANG TOAST NG KATOTOHANAN
Dumating ang oras ng Ceremonial Toast.
Umakyat si Donya Bettina sa stage, hawak ang Blue Goblet.
“Ladies and Gentlemen!” tawag niya sa mic. “Gusto kong mag-alay ng toast para sa bagong kasal. Lalo na sa aking manugang na si Lara.”
Tumingin siya sa akin nang may pang-uuyam.
“Alam niyo, galing sa hirap si Lara. Pero pinatunayan niyang kaya niyang… makihalubilo. Kaya para sa’yo, Lara… Cheers!”
Itinaas niya ang Blue Goblet.
Itinaas ko rin ang baso ko.
Uminom ang lahat.
Nakita kong sinimot ni Donya Bettina ang laman ng baso niya. Gusto niyang ipagdiwang ang pagbagsak ko.
Bumaba siya ng stage at lumapit sa akin.
“Magbilang ka ng limang minuto, Lara,” bulong niya sa tenga ko. “Magwawala ka na parang asong ulol. At ipapakaladkad kita palabas.”
Tinignan ko siya sa mata. Kalmado.
“Talaga po, Mommy? Kasi… parang kayo ang pinapawisan.”
Kumunot ang noo niya. “A-Anong sinabi mo?”
Biglang humawak si Donya Bettina sa leeg niya.
“A-Ang init…” sabi niya.
Namula ang mukha niya. Nanlaki ang mga mata niya.
Ang drogang inilagay niya ay matapang. Mabilis ang talab.
Biglang tumawa si Donya Bettina nang malakas.
“HAHAHAHAHA!”
Tumigil ang music. Tumingin ang lahat sa kanya.
Si Kenneth, nagulat. “Ma? Okay ka lang?”
Tinulak ni Donya Bettina si Kenneth.
“Huwag mo akong hawakan!” sigaw niya. Pero hindi siya nakatingin kay Kenneth. Nakatingin siya sa kawalan. Nagha-hallucinate na siya.
“Lumayo kayo!” sigaw ni Donya Bettina habang hinahampas ang hangin. “Elena! Huwag! Patay ka na! Pinatay na kita!”
ELENA.
Natigilan ang buong ballroom.
Si Elena ang unang asawa ng yumaong tatay ni Kenneth. Ang sabi nila, namatay si Elena sa suicide.
“Ma? Anong sinasabi mo?” nanginginig na tanong ni Kenneth.
“Bakit ka nandito, Elena?!” sigaw ni Donya Bettina, gumagapang sa ilalim ng mesa na parang baliw. “Oo! Ako ang nagtulak sa’yo sa hagdan! Ako ang pumatay sa’yo para makuha ko ang yaman ni Gustavo! Akin lang ang pera! Akin lang!”
Nag-gasp ang daan-daang bisita.
Naka-livestream ang kasal. Napanood ng buong mundo ang pag-amin niya.
Si Donya Bettina ay naglulupasay sa sahig, kinakamot ang mukha, at sumisigaw ng mga krimen niya.
“Nilason ko si Gustavo! Pinalayas ko si Lara! Ako ang reyna! Ako ang Diyos!”
Tumayo ako at nilapitan si Kenneth na umiiyak sa gulat.
Niyakap ko siya.
“Kenneth, tumawag ka ng ambulansya at pulis,” bulong ko. “Nakalimutan ata ng Mama mo na siya ang uminom ng cocktail na tinimpla niya para sa akin.”
ANG PAGTATAPOS
Dumating ang mga paramedic at pulis.
Dinala si Donya Bettina sa ospital, pero diretso siya sa mental institution at kalaunan ay sa kulungan.
Ang drug test sa kanya ay nagpositibo sa iligal na droga. At dahil sa recorded confession niya sa harap ng maraming saksi at media, nabuksan muli ang kaso ng pagkamatay ng tatay ni Kenneth at ni Elena.
Napatunayang Murder.
Si Donya Bettina ang pumatay sa kanila para solohin ang yaman.
Makalipas ang isang buwan, dinalaw namin siya sa presinto.
Tulala siya. Wala na ang yabang. Wala na ang kinang.
“Bakit?” tanong niya sa akin nang mahina. “Paano mo nalaman?”
Lumapit ako sa rehas.
“Noong gabing iyon, Donya Bettina,” sagot ko. “Nakita kitang naglagay ng lason. Ang akala mo, tanga ako dahil mahirap lang ako. Pero nakalimutan mo… nurse ako. Sanay akong mag-alaga ng pasyente, pero sanay din akong magtapon ng basura.”
Tinalikuran namin siya.
Si Kenneth, hawak ang kamay ko nang mahigpit.
“Salamat, Lara,” sabi niya. “Kung hindi dahil sa tapang mo, hindi ko malalaman ang katotohanan tungkol sa pagkamatay ng tunay kong ina.”
Sumakay kami sa kotse.
Malaya na kami.
Ang lason na inihanda niya para sa akin, siya rin ang lumunok hanggang sa huling patak.
WAKAS
