“MUKHA KANG KATULONG, HINDI BAGAY SA CEO NA KATULAD KO,” SABI NG ASAWA KO BAGO NIYA AKO PINALAYAS — MAKALIPAS ANG LIMANG TAON, IMBITADO AKO SA KASAL NIYA BILANG “VIP”, PERO HINDI NIYA ALAM NA ANG REGALO KO SA KANYA AY ANG PAGBAWI NG KUMPANYANG PINANGGALINGAN NG YABANG NIYA.
Ako si Clarissa.
Noong una kaming nagkakilala ni Marco, pareho kaming walang-wala. Siya, isang working student na nangangarap maging Engineer. Ako naman, nagtitinda ng kakanin at banana cue sa tapat ng school niya.
Dahil mahal ko siya, ibinigay ko ang lahat. Ang ipon ko sa pagtitinda, ipinambayad ko sa tuition niya.
Nung pumasa siya sa Board Exam, ako ang pinakamasaya. Nung nagtayo siya ng maliit na construction firm, ako ang taga-timpla ng kape ng mga trabahador, taga-lista ng gastos, at taga-linis ng opisina.
Pero habang umaangat si Marco, nagbabago siya.
Naging top contractor ang kumpanya niya. Natuto siyang magsuot ng mamahaling suit. Natuto siyang uminom ng wine.
At ako? Naiwan akong simple. Ang mga kamay ko, magaspang dahil sa trabaho. Ang damit ko, galing lang sa ukay-ukay.
Isang gabi, umuwi siyang may kasamang babae. Si Bea. Bata, maputi, model-looking, at anak ng isang pulitiko.
“Clarissa,” sabi ni Marco nang walang gatol-gatol. “Maghiwalay na tayo. Nakakahiya ka nang isama sa mga meetings. Tignan mo nga ang sarili mo, mukha kang katulong. Hindi ka bagay sa isang CEO na katulad ko. Si Bea, siya ang babaeng pang-display.”
Lumuhod ako. Nagmakaawa. “Marco, asawa mo ako! Ako ang kasama mo nung wala ka pang pambili ng bigas!”
Tinabig niya ako. “Bayad na ako sa’yo. Heto ang 50,000 pesos. Lumayas ka na at huwag ka nang magpapakita.”
Tinapon niya ako sa labas ng gate ng bahay na kami ang nagpundar, pero nakapangalan sa kanya.
Umalis ako na luhaan, bitbit ang isang bag ng damit at ang wasak na puso.
LIPAS NG LIMANG TAON
Natanggap ko ang isang Gold-plated Invitation Card.
Kasal nina Engr. Marco Salazar at Bea Villareal.
Venue: The Grand Palacio Garden.
May sticky note na nakadikit sa card. Sulat kamay ni Marco:
“Clarissa, pumunta ka. Gusto kong makita mo kung gaano kaganda ang buhay ko ngayon. At para makakain ka naman ng masarap. Don’t worry, sagot ko na ang pamasahe mo sa jeep.”
Napakayabang.
Gusto niya akong ipahiya. Gusto niyang ipakita sa lahat na tama ang naging desisyon niya.
Pero hindi alam ni Marco, ang Clarissa na pinalayas niya ay matagal nang patay.
Sa loob ng limang taon, ginamit ko ang sakit bilang gasolina.
Yung 50,000 na binigay niya? Ginamit ko ‘yon para magsimula ng maliit na online selling business ng lupa at bahay. Dahil sa galing ko sa pakikipag-usap at sipag, nakabenta ako nang nakabenta.
Nakilala ako ng isang Tycoon na si Don Eduardo. Nakita niya ang potensyal ko. Tinuruan niya ako. Ginawa niya akong partner.
Ngayon, ako na si Ms. C, ang may-ari ng C-Prime Estates, ang kumpanyang nagmamay-ari ng mga lupang tinatayuan ng mga building ni Marco.
ANG ARAW NG KASAL
Dumating ako sa venue.
Ang ganda ng setup. Puno ng imported flowers. Ang mga bisita ay puro mga elite at politicians.
Nakatayo si Marco sa altar, suot ang designer suit. Si Bea naman ay parang prinsesa sa kanyang gown.
Nung nakita ako ni Marco sa entrance, ngumisi siya.
Akala niya siguro, naka-duster lang ako.
Pero natigilan siya.
Suot ko ang isang Emerald Green Gown na hapit sa katawan, nagpapakita ng aking kurba. Ang leeg ko ay may kwintas na Diamonds na mas mahal pa sa buong catering ng kasal niya. Ang balat ko, makinis at glowing. Wala na ang katulong look na sinabi niya.
Lumapit ako sa kanila habang nagbubulungan ang mga tao.
“Sino ‘yan? Artista ba?”
“Ang ganda niya! Very sophisticated.”
“C-Clarissa?” gulat na tanong ni Marco. “Ikaw ba ‘yan?”
Lumapit si Bea, nakataas ang kilay. “So, pumunta ka talaga? Kapal din ng mukha mo ‘no? Dito ka sa Table 50, sa dulo, kasama ng mga driver.”
Ngumiti ako. Yung ngiting nakakakilabot.
“No need, Bea. Hindi ako magtatagal. Nandito lang ako para ibigay ang regalo ko.”
Umakyat ako sa stage. Kinuha ko ang mikropono mula sa emcee.
“Good afternoon, everyone,” bati ko. Ang boses ko ay puno ng kapangyarihan.
“I am Clarissa. Ang dating asawa ni Marco. Ang babaeng tinawag niyang katulong at pinalayas niya limang taon na ang nakakaraan.”
Nag-gasp ang mga bisita. Namutla si Marco.
“Guard! Palabasin ‘yan!” sigaw ni Bea.
“Wait!” sabi ko. Naglabas ako ng isang Red Folder.
“Marco, ipinagmamalaki mo na successful ang Salazar Constructions, tama? Pero hindi alam ng mga tao na baon ka sa utang dahil sa gambling addiction mo at sa luho ng fiancée mo.”
“Shut up, Clarissa!” sigaw ni Marco, tumatakbo paakyat ng stage.
Hinarangan siya ng mga bodyguard ko na kanina pa pala nakahalo sa crowd.
Nagpatuloy ako.
“Dahil sa utang mo, isinangla mo ang share ng kumpanya mo sa isang Private Investor noong nakaraang buwan, hindi ba?”
Natigilan si Marco. “P-Paano mo nalaman?”
Binuksan ko ang folder at ipinakita sa lahat.
“Dahil ako ang Private Investor na ‘yon, Marco. Ang C-Prime Estates ay Clarissa Prime Estates.”
Halos himatayin si Bea. Ang mga bisita ay nagbubulungan nang malakas.
“So, technically,” sabi ko habang naglalakad palapit kay Marco na nanginginig na ang tuhod. “Ako ang may-ari ng kumpanya mo. Ako ang may-ari ng bahay na tinitirhan niyo ngayon. At ako ang nagbayad ng venue na ito.”
Tinignan ko si Bea.
“Bea, hija. Ang singsing na suot mo? Company card ang ginamit ni Marco pambili niyan. Dahil kumpanya ko na ang may-ari ng card na ‘yan… hubarin mo ‘yan. Akin ‘yan.”
“H-Hindi! Ayoko!” iyak ni Bea.
“At Marco,” baling ko sa ex-husband ko. “Since kasal niyo naman ngayon, ito ang regalo ko.”
Inabot ko sa kanya ang isang sobre.
“Yan ang Termination Letter mo. Tanggal ka na sa sarili mong kumpanya. Wala kang makukuhang separation pay dahil sa kasong Estafa na isasampa ko sa’yo bukas.”
Lumuhod si Marco. Sa harap ng daan-daang bisita, sa harap ng fiancée niya, lumuhod siya sa paanan ko.
“Clarissa… Babe… please. Huwag mong gawin ito. Ikaw ang mahal ko! Nagkamali lang ako! Patawarin mo ako, babawi ako sa’yo!”
Tinignan ko siya. Ito ang moment na hinihintay ko ng limang taon. Ang makita siyang gumagapang pabalik sa akin.
Pero wala na akong naramdamang pagmamahal. Awa na lang. At pandidiri.
“Tumayo ka diyan, Marco. Nakakahiya,” sabi ko nang malamig. “Sabi mo noon, hindi ako bagay sa’yo dahil mukha akong katulong? Tama ka. Hindi talaga ako bagay sa’yo.”
Inayos ko ang gown ko.
“Dahil ako ang Boss, at ikaw? Ikaw ay isang walang kwentang empleyado na lang.”
Humarap ako sa crowd.
“Enjoy the food, everyone. Ako ang nagbayad niyan, kaya ubusin niyo. Tutal, ‘yan na ang huling handaan ng pamilyang Salazar.”
Bumaba ako ng stage.
Iniwan ko si Marco na umiiyak sa sahig habang sinasampal siya ni Bea at sinisisisi sa paghihirap nila. Nagkagulo ang kasal. Nag-alisan ang mga investors.
Paglabas ko ng venue, sumakay ako sa aking Mercedes Benz.
Huminga ako nang malalim.
Tinignan ko ang sarili ko sa salamin ng kotse.
Wala na si Clarissa na api.
Malaya na ako.
WAKAS
