HINAMAK NG BIYENAN DAHIL “TAGA-BUKID” LANG DAW — NANG MALUGI ANG KUMPANYA NIYA, NAGMAKAAWA SIYA SA BAGONG MAY-ARI, HINDI ALAM NA ANG “AMPON NG LUPA” NA INAPI NIYA ANG SIYA PALANG BUMILI NG LAHAT
Si Maya ay lumaki sa probinsya. Anak siya ng magsasaka. Nang makapangasawa siya ng isang anak-mayaman na si Lance, akala niya ay magiging masaya ang lahat. Mahal siya ni Lance, pero ang ama nito na si Don Rogelio ay sukdulan ang pagkamuhi sa kanya.
Sa araw ng kasal nila, hindi mapigilan ni Don Rogelio ang mang-insulto.
“Lance,” sabi ni Don Rogelio nang malakas habang nasa reception. “Sigurado ka ba sa babaeng ‘yan? Tignan mo ang balat, sunog sa araw. Ang kamay, magaspang. Amoy-lupa. Hindi siya bagay sa Alta Sociedad. Sinisira niya ang image ng pamilya natin.”
Narinig ito ni Maya. Gusto niyang umiyak, pero pinigilan niya.
“Dad, tama na,” saway ni Lance.
“Hayaan mo na, Lance,” bulong ni Maya. “Papatunayan ko sa kanya na mali siya.”
Sa loob ng limang taon, nanirahan sila sa mansyon. Ginawa ni Don Rogelio na parang katulong si Maya.
“Hoy, Inday!” tawag ni Don Rogelio kay Maya. “Ipagtimpla mo ako ng kape. ‘Yan lang naman ang alam mong gawin, di ba? Ang magsilbi? Wala kang alam sa negosyo dahil hanggang taniman ka lang.”
Tiniis lahat ‘yun ni Maya. Pero sa likod ng mga pang-aapi, may ginagawa siyang hindi alam ng biyenan niya.
Ginamit ni Maya ang kanyang kaalaman sa agrikultura. Sa tulong ng maliit na puhunan mula kay Lance, nagtayo siya ng isang Organic Export Business. Siya ang nag-susupply ng premium coffee at cacao sa ibang bansa. Dahil matalino at masipag, lumago ang negosyo ni Maya nang tahimik. Naging multi-millionaire siya nang hindi ipinangangalandakan.
Samantala, ang Construction Company ni Don Rogelio ay unti-unting bumagsak. Dahil sa yabang at maling desisyon, nalubog ito sa utang. Sunod-sunod ang demanda. Na-foreclose ang mga heavy equipment.
Dumating ang araw na kinatatakutan ni Don Rogelio. Bankruptcy.
Kailangan niyang ibenta ang kumpanya para hindi siya makulong dahil sa utang. Ang sabi ng bangko, may isang Mysterious Investor na handang sumalo ng kumpanya at bayaran ang lahat ng utang kapalit ng Full Ownership.
Araw ng pirmahan. Pumunta si Don Rogelio sa opisina ng “M.L. Prime Holdings”—ang kumpanya ng investor.
Nanginginig ang tuhod ni Don Rogelio. Ito na ang katapusan ng pagiging Don niya. Magiging empleyado na lang siya ng bagong may-ari.
“Sir, hinihintay na po kayo ng CEO sa loob,” sabi ng secretary.
Pumasok si Don Rogelio sa napakalawak at napakagandang conference room. Nakatalikod ang upuan ng CEO, nakaharap sa bintana na tanaw ang buong Makati skyline.
“Good morning,” nanginginig na bati ni Don Rogelio. “Ako po si Rogelio. Nandito po ako para magmakaawa. Salamat po sa pagsalo ng kumpanya ko. Kung pwede po sana… manatili akong consultant? Kahit maliit lang ang sweldo. Huwag niyo po sana akong tanggalin nang tuluyan.”
Dahan-dahang umikot ang swivel chair.
Tumambad ang isang babaeng nakasuot ng mamahaling power suit, puno ng kumikinang na alahas, at may aura ng isang tunay na boss.
Nanlaki ang mata ni Don Rogelio. Muntik na siyang matumba.
“M-maya?!” sigaw ni Don Rogelio. “Anong ginagawa mo dyan?! Umalis ka dyan! Baka abutan ka ng may-ari!”
Hindi tumayo si Maya. Ngumiti lang siya nang malamig. Inilapag niya ang isang makapal na folder sa mesa—ang Deed of Absolute Sale.
“Maupo ka, Rogelio,” utos ni Maya. Hindi na “Don” at hindi na “Dad” ang tawag niya.
“H-ha? Ikaw?” hindi makapaniwala si Rogelio. “Imposible! Isa ka lang… isa ka lang taga-bukid!”
“Ang taga-bukid na sinasabi mo,” sagot ni Maya nang mahinahon, “ay ang nagmamay-ari ng M.L. Prime Holdings. Ako ang nag-eexport ng kape na iniinom mo tuwing umaga na akala mo ay galing Europe. Ako ang nagbabayad ng mga utang ng anak mo kapag kinakapos kayo. At ngayon…”
Binuksan ni Maya ang folder at pinirmahan ito.
“Ako na ang may-ari ng kumpanya mo.”
Napaluhod si Don Rogelio. Hiyang-hiya. Ang babaeng tinawag niyang “amoy-lupa” at “walang alam” ay siya palang mas mayaman pa sa kanya ng sampung beses.
“Maya… anak…” nauutal na sabi ni Rogelio, biglang bumait ang boses. “Patawarin mo ako. Alam kong naging masama ako sa’yo. Pero pamilya naman tayo, di ba? Huwag mo akong tanggalin. Sa’yo na ang kumpanya, pero hayaan mo akong magtrabaho.”
Tumayo si Maya. Naglakad siya palapit sa biyenan niya. Ang tunog ng kanyang heels ay umaalingawngaw sa kwarto.
“Noong una akong tumapak sa mansyon mo, ang sabi mo, hindi ako bagay doon dahil amoy-lupa ako,” paalala ni Maya.
“Ngayon, ang tanong ko sa’yo: Bagay ka ba sa kumpanya ko?“
Yumuko si Rogelio.
“Bibigyan kita ng trabaho, Rogelio,” sabi ni Maya. “Dahil may pinagsamahan naman tayo.”
Nagliwanag ang mukha ni Rogelio. “Talaga? Salamat! Salamat! Gagawin ko ang lahat! Kahit Manager lang o Supervisor!”
Inabot ni Maya ang isang susi. Hindi susi ng opisina. Susi ito ng janitor’s closet.
“Kulang kami ng tagalinis ng CR,” seryosong sabi ni Maya. “Magsimula ka sa ibaba. Matuto kang magpakumbaba. Kapag natutunan mo nang igalang ang ‘amoy-lupa’, saka natin pag-uusapan ang promotion mo.”
Kinuha ni Maya ang dokumento at naglakad palabas ng pinto.
Bago siya lumabas, lumingon siya sa huling pagkakataon.
“Ang kireng taga-bukid na hinamak mo noon… ay Boss mo na ngayon. Good luck sa first day mo.”
Naiwan si Don Rogelio na hawak ang susi, luhaan, at puno ng pagsisisi, habang si Maya ay naglakad patungo sa tagumpay na pinaghirapan niya gamit ang sariling pawis at sipag.
