TUMAWAG ANG OSPITAL: KRITIKAL DAW ANG ANAK KO. PAGDATING KO, ANG IBINULONG NIYA TUNGKOL SA NANAY-NANAYAN NIYA ANG NAGPAGUHO NG MUNDO KO
Ako si Albert. Biyudo ako at may isang anak na babae, si Mia, 8 taong gulang. Dalawang taon na ang nakakaraan, nagpakasal ako ulit kay Trina.
Sa paningin ko, si Trina ang perpektong asawa at ina. Mabait siya, maasikaso, at mahal na mahal niya si Mia. “Mommy” na nga ang tawag ni Mia sa kanya. Dahil busy ako sa trabaho bilang sales manager at madalas nasa business trip, kampante ako na nasa mabuting kamay ang anak ko.
Lagi kasing nagpapadala ng pictures si Trina: Mia eating ice cream, Mia playing dolls, Mia studying.
“Ang swerte ko,” lagi kong sinasabi sa sarili ko.
Pero kaninang hapon, habang nasa meeting ako sa Cebu, tumawag ang ospital sa Manila.
“Mr. Albert Cruz? Ang anak niyo pong si Mia ay isinugod sa Emergency Room. Critical condition po. Organ failure at severe dehydration. Kailangan niyo pong pumunta agad.”
Parang huminto ang puso ko.
Agad akong lumipad pabalik ng Manila. Habang nasa eroplano, iyak ako nang iyak. Tinatawagan ko si Trina pero out of coverage siya. Ang huling text niya sa akin kaninang umaga: “Don’t worry Honey, bonding kami ni Mia today. We are happy.”
Pagdating ko sa ospital, tumakbo ako sa ICU.
Naabutan ko si Mia na nakakabit sa maraming makina. Napakapayat niya. Ang laki ng ipinayat niya kumpara sa pictures na pinapadala ni Trina. Maputla siya at halos hindi humihinga.
Wala si Trina sa kwarto. Sabi ng nurse, lumabas daw sandali para kausapin ang pulis dahil “aksidente” daw ang nangyari.
Lumapit ako sa kama ni Mia. Hinawakan ko ang maliit niyang kamay.
“Mia… anak… nandito na si Daddy,” bulong ko habang tumutulo ang luha ko.
Dahan-dahang dumilat si Mia. Hirap na hirap siya. Tinanggal niya ang oxygen mask nang kaunti.
Ibinaba ko ang tenga ko sa bibig niya para marinig siya.
“Daddy…” garalgal ang boses niya.
“Shh, huwag ka nang magsalita anak. Magpagaling ka,” sabi ko.
“Daddy… nasaan si Tita Trina?” tanong niya, puno ng takot ang mata.
“Nasa labas, anak. Huwag kang mag-alala, andito siya para alagaan ka.”
Biglang humigpit ang hawak ni Mia sa kamay ko. Nanginginig siya.
“Daddy, please…” bulong ni Mia, at ang sumunod na sinabi niya ay nagpatigil ng pagtibok ng puso ko.
“Huwag mo na po akong iwan sa kanya. Yung mga pictures na sinesend niya sa’yo… luma na po ‘yun. Kinukulong niya ako sa kwarto kapag wala ka. Hindi niya ako pinapakain. Pinapainom niya ako ng sabon kapag umiiyak ako at hinahanap kita. Sabi niya… kapag nagsumbong ako, papatayin ka niya habang natutulog ka.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“A-ano?”
“Daddy, gutom na gutom na po ako… tubig lang ang binibigay niya sa akin ng tatlong araw… tapos kanina, pinainom niya ako ng gamot sa CR… ang sakit-sakit ng tiyan ko…”
Bumalik ang oxygen mask sa mukha ni Mia at nakatulog siya ulit sa sobrang hina.
Tumayo ako. Ang lungkot ko ay napalitan ng isang napakadilim na galit.
Ang asawa kong akala ko ay anghel… ay demonyo pala. Ang mga pictures? Kasinungalingan. Ang “bonding”? Torture. Habang nagpapakahirap ako magtrabaho para sa kanila, dahan-dahan niyang pinapatay ang anak ko sa gutom at takot.
Paglabas ko ng ICU, nakita ko si Trina na naglalakad palapit. Umiiyak siya nang peke.
“Honey! Oh my God!” sigaw ni Trina, akmang yayakapin ako. “Hindi ko alam ang nangyari! Bigla na lang siyang nagsuka! Baka may nakain siya sa school!”
Hindi ko siya niyakap.
Hinawakan ko siya sa braso. Mahigpit.
“Honey, nasasaktan ako,” sabi ni Trina. “Bakit ganyan ka makatingin?”
“Trina,” sabi ko nang malamig. “Sabi ng doktor, poisoning at starvation ang dahilan.”
“O-oo nga! Baka sa canteen nila!” palusot ni Trina. “Alam mo naman si Mia, kung ano-ano kinakain.”
“Gising na si Mia,” putol ko sa kanya.
Namutla si Trina. Nawala ang luha sa mga mata niya. “G-gising na? A-anong… anong sinabi niya?”
“Sinabi niya ang tungkol sa lumang pictures,” bulong ko sa mukha niya. “Sinabi niya ang tungkol sa pagkain ng sabon. Sinabi niya ang tungkol sa pagkulong mo sa kanya.”
“Albert, nagdedeliryo lang ang bata! Hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Trina, nagpapanic na.
“Nurse!” sigaw ko sa nurse station. “Tumawag kayo ng pulis! At huwag niyong paaalisin ang babaeng ito!”
Sinubukan ni Trina na tumakbo, pero naharang siya ng mga hospital guard. Nagwala siya.
“Hindi ko naman sinasadya!” sigaw ni Trina habang hinihila ng mga pulis. “Nagseselos ako! Kasi mas mahal mo pa rin yung anak mo sa unang asawa mo! Gusto ko lang naman na ako lang ang mahalin mo!”
Napaupo ako sa sahig ng ospital.
Nakahinga ako nang maluwag dahil buhay ang anak ko, pero durog na durog ako dahil sa tiwalang ibinigay ko sa maling tao.
Simula noon, hindi na ako kumuha ng trabahong malayo. Ako na mismo ang nag-alaga kay Mia hanggang sa manumbalik ang lusog niya. Nalaman ko na walang trabaho o pera ang mas mahalaga kaysa sa kaligtasan ng anak ko. At natutunan ko na minsan, ang mga “halimaw” ay hindi nakakatakot tingnan—minsan, sila pa ang may pinakamagandang ngiti.
