PINILIT AKONG IPAKASAL NG MADRASTA KO SA ISANG “MATABA AT PANGIT” NA BILYONARYO—PERO NANG TANGGALIN NIYA ANG KANYANG DISGUISE, NAGLAHO ANG TAPANG NG PAMILYA KO
Ako si Sophia. Ulila na ako at nakikitira lang sa malupit kong tiyahin na si Tita Lorna at sa anak niyang si Gemma. Ginawa nila akong katulong sa sarili kong pamamahay na iniwan ng mga magulang ko.
Isang araw, umuwi si Tita Lorna na may dalang malaking balita at isang malaking ngiti.
“Sophia! Magdiwang ka! Ipinagkasundo na kita!” sigaw niya.
“P-Po? Kanino po?” kabadong tanong ko.
“Kay Don Marco! Yung bilyonaryong may-ari ng mga mall! Oo, matanda na siya, mataba, at balita ko ay sobrang pangit na parang halimaw, pero babayaran niya kami ng 50 milyon kapalit mo! Kaya maghanda ka na!”
Nanlumo ako. Ibinenta nila ako. Pero wala akong nagawa. Hawak nila ang buhay ko.
Dumating ang araw ng kasal. Sa simbahan, nakita ko si Don Marco.
Totoo ang chismis. Sobrang taba niya na halos hindi siya magkasya sa upuan. Puro pawis ang mukha niya, may mga peklat, at gusgusin tignan kahit naka-tuxedo. Pinagtatawanan siya ng mga bisita, lalo na nina Tita Lorna at Gemma.
“Yuck! Sophia, good luck diyan sa balyena mo! Baka madaganan ka niyan, patay ka!” bulong ni Gemma sabay tawa nang malakas.
Pero nang tignan ko si Don Marco, nakita ko ang lungkot sa mga mata niya.
Pagkatapos ng seremonya, sa reception, sinadya ni Gemma na tapunan ng wine ang tuxedo ni Don Marco.
“Oops! Sorry, Baboy! Ay, Don Marco pala!” pang-aasar ni Gemma.
Nagtawanan ang lahat. Yumuko si Don Marco sa hiya.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumayo ako at pinunasan ang coat ni Marco gamit ang panyo ko. Hinarap ko sina Tita Lorna at Gemma.
“Tama na!” sigaw ko. “Asawa ko na siya! Wala kayong karapatang bastusin siya! Kahit ano pa ang itsura niya, may puso siya. Hindi tulad niyo na magaganda nga, pero bulok naman ang ugali!”
Hinawakan ko ang kamay ni Marco. “Hayaan mo sila, Marco. Aalis na tayo dito.”
Tumingin sa akin si Marco. “Hindi ka nandidiri sa akin, Sophia? Mataba ako… pangit…”
“Ang tunay na pangit ay ang mga taong mapanghusga. Ikaw ang pinakasalan ko, kaya ipagtatanggol kita,” sagot ko nang buong puso.
Biglang ngumiti si Don Marco. Isang ngiti na puno ng misteryo.
“Salamat, Sophia. Pumasa ka.”
“P-Pumasa?” nagtaka ako.
Tumayo si Don Marco. Biglang nagbago ang tindig niya. Naging tuwid at matikas.
Sa harap ng lahat ng bisita, dahan-dahan niyang hinila ang “balat” sa kanyang leeg.
GASP!
Sabay-sabay na napasinghap ang lahat.
Isa itong professional prosthetic suit! Tinanggal niya ang silicone mask sa mukha niya, ang padding sa tiyan, at ang peluka.
Ang bumungad sa amin ay hindi isang matandang mataba.
Sa harap namin ay nakatayo ang isang napakakisig na lalaki, nasa edad 30, may matipunong katawan, at mukhang artista. Siya ang tunay na Marco.
“Oh my God! Ang gwapo!” tili ni Gemma.
Namutla si Tita Lorna. “D-Don Marco? Ikaw ba ‘yan?”
Humarap si Marco sa kanila. Ang boses niya ay malalim at makapangyarihan.
“Nagsuot ako ng disguise sa loob ng anim na buwan para hanapin ang babaeng mamahalin ako hindi dahil sa pera o itsura ko. At nahanap ko na siya.”
Hinawakan niya ang bewang ko at hinalikan ako sa noo.
“Pero kayo…” tumingin siya kina Tita Lorna at Gemma nang masama. “Kinuha niyo ang pera ko, at binaboy niyo ang pagkatao ko habang nakatalikod ako. At higit sa lahat, inapi niyo ang asawa ko.”
“S-Sorry po Don Marco! Nagbibiro lang kami!” lumuhod si Tita Lorna.
“Security!” sigaw ni Marco.
Pumasok ang mga gwardya.
“Ang 50 milyon na ibinigay ko? Bawiin ‘yon ngayon din. I-freeze ang accounts nila. At palayasin ang mag-inang ito sa mansyon ng asawa ko. Simula ngayon, wala na silang matitirhan.”
“Huwag po! Maawa kayo!” iyak ni Gemma habang kinakaladkad sila palabas.
“Ang awa ay para sa taong marunong magmahal. Wala kayo noon,” sagot ni Marco.
Nang gabing iyon, dinala ako ni Marco sa tunay niyang palasyo. Doon, nalaman ko na hindi lang siya bilyonaryo, isa siyang prinsipe ng puso ko na handang ibigay ang buong mundo sa akin. Ang akala kong sumpa, siya pala ang pinakamagandang biyaya sa buhay ko.
