NAG-DISGUISE ANG BILYONARYONG AMA BILANG ISANG SECURITY GUARD PARA KILATISIN ANG MAPAPANGASAWA NG ANAK NIYA — PERO ANG GINAWA NG BABAE AY NAGDULOT NG MATINDING DISMAYA AT PAGSISISI
Si Don Alfonso ay isa sa pinakamayamang negosyante sa bansa. Siya ang may-ari ng Alfonso Towers at iba’t ibang kumpanya ng real estate. Biyudo na siya, at ang tanging yaman na lang niya ay ang kanyang kaisa-isang anak na lalaki, si Lance.
Kamakailan lang, ipinakilala ni Lance ang kanyang fiancée na si Trina.
Si Trina ay isang modelo. Maganda, matangkad, at mukhang sopistikada. Sa harap ni Lance at Don Alfonso, napakabait ni Trina.
“Tito, gusto niyo po ba ng tea?” malambing na tanong ni Trina kapag bumibisita siya sa mansyon. “Lance, alagaan natin si Daddy ha.”
Pero bilang isang beterano sa negosyo, may instinct si Don Alfonso. Pakiramdam niya, hindi totoo ang ipinapakita ni Trina. Masyadong “rehearsed” ang kabaitan nito.
Gusto ni Don Alfonso na makasiguro bago niya ipamana ang bilyon-bilyong piso at ang kumpanya kay Lance at Trina. Kaya nag-isip siya ng isang plano.
Sa araw na pupunta si Trina sa opisina para sa pre-wedding meeting, nagdesisyon si Don Alfonso na mag-disguise.
Nagsuot siya ng lumang uniporme ng Security Guard. Naglagay siya ng peluka, pekeng bigote, at makapal na salamin. Naglagay din siya ng kaunting uling sa mukha para magmukhang madungis at pagod.
Pumuwesto siya sa Main Entrance ng building. Inutusan niya ang totoong mga guard na huwag siyang pansinin at hayaan siyang magbukas ng pinto.
Bandang alas-diez ng umaga, dumating ang sasakyan ni Trina. Bumaba ito na suot ang napakamahal na Chanel dress at bitbit ang Hermès bag.
Dali-daling lumapit si Don Alfonso (bilang guard) para buksan ang pinto.
Sinadya ni Don Alfonso na maging lampa. Habang binubuksan ang pinto, “aksidente” niyang natapakan ang mamahaling sapatos ni Trina.
“Ay! Sorry po, Ma’am! Pasensya na po!” sabi ni Don Alfonso, ginagaya ang boses ng matanda.
Dito na lumabas ang tunay na kulay ni Trina.
“OUCH!” sigaw ni Trina. Itinulak niya nang malakas si Don Alfonso dahilan para matumba ito sa sahig.
“Tanga ka ba?!” bulyaw ni Trina. “Alam mo ba kung magkano ‘tong sapatos ko?! Mas mahal pa ‘to sa buhay mo at sa sweldo mo sa buong taon! Bobo!”
Pinagtinginan sila ng mga empleyado sa lobby.
“Ma’am, patawad po. Lilinisin ko po,” akmang pupunasan ni Don Alfonso ang sapatos gamit ang kanyang panyo.
“Huwag mo akong hawakan! Ang dumi-dumi mo!” pandidiri ni Trina. Sinipa niya ang kamay ng matanda. “Get away from me! Ipapatanggal kita sa trabaho! Sasabihin ko sa fiancé ko na tanggalin ka!”
Nasaktan si Don Alfonso. Hindi sa sipa, kundi sa katotohanang ang babaeng pakakasalan ng anak niya ay may ganitong klaseng ugali. Pero hindi pa doon natatapos ang lahat.
May tinawagan si Trina sa cellphone habang naghihintay ng elevator. Rinig na rinig ni Don Alfonso ang usapan dahil nasa likod lang siya.
“Hello, Mommy?” boses ni Trina, iritableng-iritable. “Oo, nandito na ako sa building ng matandang ulyanin na ‘yun. Nakakabwisit, may guard na tumapak sa sapatos ko.”
Tumawa si Trina nang nakakaloko.
“Hayaan mo na Ma. Konting tiis na lang. Kapag nakasal na kami ni Lance next month, ako na ang may-ari ng lahat ng ito. At alam mo ba ang plano ko? Yung tatay niyang si Don Alfonso? Ipadadala ko agad sa Home for the Aged sa probinsya. Ayokong makasama sa bahay ang matandang ‘yun. Sagabal siya sa pag-eenjoy natin sa yaman.“
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Don Alfonso.
Ang lungkot ay napalitan ng matinding dismaya.
Ang anak niyang si Lance ay nagmahal ng isang ahas. Isang babaeng nagpaplano palang itapon siya sa ampunan kapag nakuha na ang yaman.
Pagkaraan ng isang oras, nagpatawag ng Emergency Board Meeting si Don Alfonso.
Nasa conference room si Lance at si Trina. Nakaupo si Trina sa tabi ni Lance, sweet na sweet, hinihimas ang likod ni Lance.
“Babe, nasaan na ba ang Daddy mo? Kanina pa tayo naghihintay,” reklamo ni Trina nang pabulong.
“Papunta na daw,” sagot ni Lance.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Don Alfonso. Pero hindi siya naka-suit.
Suot pa rin niya ang uniporme ng Security Guard. Naka-bigote pa rin, pero tinanggal na niya ang salamin.
Natigilan si Trina. Nanlaki ang mata. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“D-dad?” gulat na tanong ni Lance. “Bakit… bakit ka naka-guard uniform?”
Naglakad si Don Alfonso papunta sa kabisera ng mesa. Umupo siya nang may awtoridad. Tinitigan niya si Trina nang matalim.
“Good afternoon,” seryosong sabi ni Don Alfonso. “Lance, pasensya na sa suot ko. Galing kasi ako sa lobby. May isang bisita kasi doon na tinulak ako, sinipa, at tinawag akong tanga.”
Napalunok si Trina. Nanginginig ang kamay niya.
“At hindi lang ‘yun,” patuloy ni Don Alfonso, hindi inaalis ang tingin kay Trina. “Narinig ko rin na may plano pala siyang ipadala ako sa Home for the Aged kapag nakuha na niya ang pera mo.”
“Trina?” tumingin si Lance sa nobya niya, puno ng pagdududa. “Totoo ba ‘yun?”
“H-hindi! Lance! Hindi totoo ‘yan!” tanggi ni Trina, umiiyak. “Baliw ang guard na ‘yan! Nagsisinungaling siya!”
“Baliw?” tumayo si Don Alfonso at tinanggal ang pekeng bigote.
“Ako ‘to, Trina. Ang ‘matandang ulyanin’ na tinawag mong sagabal.”
Napasinghap ang lahat sa kwarto.
“Dad…” bulong ni Lance. “Ikaw yung guard?”
“Oo, anak,” sagot ni Don Alfonso. “At nakita ko ang tunay na kulay ng babaeng ito. Pera lang ang habol niya sa’yo. Wala siyang respeto sa mahihirap, at lalong wala siyang respeto sa akin.”
Lumapit si Lance kay Trina. Galit na galit.
“Trina, totoo ba? Itatapon mo ang Daddy ko sa ampunan?!”
Hindi makasagot si Trina. Iyak lang siya nang iyak.
“Get out,” mahinahong sabi ni Lance.
“Babe, please! Sorry na! Nagbibiro lang ako!”
“I SAID GET OUT!” sigaw ni Lance. “Tapos na tayo. Huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin.”
Tinawag ni Don Alfonso ang security (ang totoong mga guard).
“Guards, ilabas ang babaeng ito. At siguraduhin niyong hindi na siya makakatapak ulit sa Alfonso Towers.”
Habang kinakaladkad si Trina palabas, puno ng pagsisisi ang mukha niya. Nawala ang yaman, ang kasal, at ang kinabukasan na pinapangarap niya, dahil lang sa kasamaan ng ugali niya sa isang “hamak na guard.”
Naiwan sa kwarto ang mag-ama. Niyakap ni Lance ang Daddy niya.
“Sorry, Dad. Muntik na akong magkamali,” sabi ni Lance.
“Ayos lang, anak,” tapik ni Don Alfonso sa likod ng anak. “Mabuti na lang at nalaman natin nang maaga. Tandaan mo, ang tunay na ganda ng tao ay hindi nakikita sa suot na damit, kundi sa kung paano niya tratuhin ang mga taong wala namang maibibigay sa kanya.”
