PINALAYAS NG BIYENAN ANG MANUGANG DAHIL “HAMPASLUPA” DAW — MAKALIPAS ANG 3 TAON, BUMALIK ANG BABAE SA ISANG GALA SAKAY NG ROLLS ROYCE, AT ANG NAGBUKAS NG PINTO SA KANYA AY ANG BILYONARYONG KAILANGAN NG PAMILYA NG EX NIYA
Si Angeline ay isang simpleng babae na nagmahal kay Raymond, ang tagapagmana ng Montenegro Group of Companies. Akala ni Angeline, sapat na ang pagmamahal para tanggapin siya ng pamilya nito. Pero nagkamali siya.
Ang nanay ni Raymond, si Donya Miranda, ay sukdulan ang pagiging matapobre.
“Angeline!” sigaw ni Donya Miranda habang tinatapon ang mga damit ni Angeline sa labas ng mansyon. “Layasan mo ang pamamahay ko! Wala kang silbi! Baog ka na nga, mahirap ka pa! Sinisira mo ang image ng pamilya namin!”
Umiiyak si Angeline. Tumingin siya sa asawa niyang si Raymond, umaasang ipagtatanggol siya nito.
“Raymond… mahal…” hagulgol ni Angeline.
Pero yumuko lang si Raymond. Takot siya sa nanay niya. “Sorry, Angeline. Sumunod ka na lang kay Mama. Hiwalayan na tayo. Bibigyan kita ng pera, pero umalis ka na.”
Parang sinaksak ang puso ni Angeline. Ang lalaking pinangakuan siya ng “forever” ay bahag ang buntot.
Pinulot ni Angeline ang mga gamit niya sa putik.
“Tandaan niyo ‘to,” sabi ni Angeline, habang tumutulo ang luha pero matalim ang tingin kay Donya Miranda. “Darating ang araw, luluhod kayo sa ‘hampaslupa’ na tinapon niyo.”
“Hahaha! Asa ka pa!” tawa ng Donya. “Security! Ilabas ang basurang ito!”
Lumipas ang tatlong taon.
Bumagsak ang negosyo ng mga Montenegro. Nalugi ang kanilang shipping lines at baon sila sa utang. Ang tanging pag-asa nila ay ang “Project Phoenix”—isang partnership deal sa isang multinational company galing Japan, ang Sato Global.
Kailangan nilang makuha ang pirma ni Mr. Kenji Sato, ang misteryoso at bilyonaryong CEO.
Gaganapin ang Grand Business Gala sa Manila Hotel. Nandoon ang lahat ng elite. Suot ni Donya Miranda ang huli niyang alahas, at si Raymond ay desperadong naghahanap ng investors.
“Raymond, ayusin mo,” bulong ng Donya. “Parating na si Mr. Sato. Kapag hindi natin nakuha ang deal na ‘to, mawawala ang mansyon natin.”
“Opo, Ma. Handa na ang presentation ko.”
Biglang tumahimik ang lobby. Dumating ang isang Rolls Royce Phantom na kulay itim. Ito ang sasakyan ni Mr. Sato.
Nag-unahan ang mga photographers. Lumapit sina Donya Miranda at Raymond sa entrance para salubungin ang kanilang “tagapagligtas.”
Bumaba ang driver at binuksan ang pinto sa likod.
Lumabas si Mr. Kenji Sato. Gwapo, nasa 40s, at napaka-lakas ng dating.
Pero hindi siya dumiretso sa red carpet. Umikot siya sa kabilang pinto ng kotse.
“Bakit siya umiikot?” taka ni Raymond. “May kasama siya?”
Binuksan ni Mr. Sato ang pinto ng pasahero. Inilahad niya ang kanyang kamay para alalayan ang babaeng nasa loob.
Isang makintab na red stiletto ang unang tumapak sa carpet. Sinundan ito ng isang babaeng nakasuot ng Gold Silk Gown na punong-puno ng dyamante. Ang buhok niya ay elegante, ang balat ay makinis at kumikinang.
Naglakad ang babae nang taas-noo, hawak ang braso ni Mr. Sato.
Nanlaki ang mata ni Donya Miranda. Nalaglag ang panga ni Raymond.
Ang babae… ay si Angeline.
Pero hindi ito ang Angeline na gusgusin noon. Ito ay isang Angeline na mukhang kayang bilhin ang buong hotel.
“A-Angeline?!” bulong ni Raymond.
Naglakad ang dalawa palapit sa entrance kung saan nakatayo ang mga Montenegro.
Hinarang ni Donya Miranda si Mr. Sato, pilit na hindi pinapansin si Angeline.
“Mr. Sato! Welcome! I am Miranda Montenegro. We are so honored!”
Tiningnan lang ni Mr. Sato si Miranda nang malamig.
“Excuse me,” sabi ni Mr. Sato. “Hindi niyo ba babatiin ang aking kasama?”
Tumingin si Donya Miranda kay Angeline nang may halong pandidiri at takot.
“Ah… si Angeline? Dati naming… katulong,” pagsisinungaling ng Donya. “Mr. Sato, be careful. She is a gold digger. Baka perahan lang kayo niyan.”
Ngumiti si Angeline. Isang ngiting nakakakilabot.
“Talaga, Donya Miranda?” sabi ni Angeline. Ang boses niya ay puno ng kapangyarihan.
Biglang nagsalita si Mr. Sato.
“Mrs. Montenegro, I think you are mistaken. Angeline is not my girlfriend. And definitely not a gold digger.”
Inakbayan ni Mr. Sato si Angeline.
“Meet Ms. Angeline Cruz. She is the CEO of Sato Global Philippines. Siya ang may-ari ng 51% ng shares ng kumpanya ko dito sa bansa. Siya ang utak sa likod ng tagumpay namin sa Asia.”
Nanigas si Donya Miranda.
“C-CEO?” nauutal na tanong ni Raymond.
“Yes,” sagot ni Angeline. “Noong tinapon niyo ako, nag-aral ako. Nagtrabaho ako sa Japan. Nakita ni Mr. Sato ang galing ko, hindi ang estado ko. At ngayon…”
Tumingin si Angeline kay Raymond na ngayon ay mukhang nagsisisi na.
“Tungkol sa Project Phoenix na hinihingi niyo?” tanong ni Angeline.
“Angeline… please,” singit ni Raymond, akmang hahawakan ang kamay ni Angeline. “Babe, alam kong mahal mo pa ako. Pwede nating ayusin ‘to. Pamilya tayo di ba?”
Tinabig ni Angeline ang kamay ni Raymond.
“Pamilya?” tawa ni Angeline. “Ang pamilya, hindi nagtatapon ng tao. Ang pamilya, hindi nananakit.”
Humarap si Angeline kay Donya Miranda na ngayon ay namumutla at nanginginig.
“Donya Miranda, naalala niyo po ba ang sinabi ko bago ako umalis sa mansyon? Sabi ko, balang araw luluhod kayo.”
“A-Angeline… hija… sorry na…” naiiyak na sabi ng Donya, alam niyang nasa kamay ni Angeline ang buhay nila.
“Mr. Sato,” sabi ni Angeline. “Reject the proposal. I do not do business with people who have zero integrity.”
“As you wish, Madam CEO,” sagot ni Mr. Sato.
“No! Please! Mawawala ang lahat sa amin!” sigaw ni Donya Miranda, napaluhod sa harap ni Angeline at Mr. Sato sa gitna ng red carpet, habang kinukunan sila ng media.
Tiningnan lang sila ni Angeline.
“Nawala na ang lahat sa inyo noong araw na pinili niyong maging masama kaysa maging tao.”
Naglakad papasok si Angeline at Mr. Sato sa ballroom.
Naiwan sa labas ang mag-inang Montenegro—nakaluhod, umiiyak, at pinagtitinginan ng mga taong dati nilang minamaliit. Narealize ni Raymond na ang babaeng binalewala niya ay ang diyamanteng hindi na niya muling mahahawakan.
