ARAW-ARAW AKONG NAGTIIS SA GUTOM DAHIL “WALA” DAW KAMING PERA — PERO HALOS HIMATAYIN AKO NANG TANUNGIN AKO NG LOLO KO SA OSPITAL KUNG KULANG PA BA ANG P250,000 NA PADALA NIYA BUWAN-BUWAN
Si Ana ay lumaki sa piling ng kanyang Lolo Augusto. Mayaman si Lolo Augusto, pero dahil sa negosyo, kinailangan nitong manirahan sa America. Nang mag-asawa si Ana kay Mike, naging kampante si Lolo Augusto na may mag-aalaga na sa kanyang apo.
Si Mike ay tila mabait noong una. Ang nanay naman nitong si Donya Tessie ay laging nakangiti kapag kausap si Lolo Augusto sa video call.
“Huwag po kayong mag-alala, Don Augusto,” laging sabi ni Mike. “Aalagaan ko po si Ana na parang prinsesa. Ang account number ko po ang gagamitin natin para sa padala niyo para mas mabilis, tutal si Ana ay hindi marunong sa mga online banking.”
Pumayag si Lolo Augusto. Dahil matanda na at hindi masyadong techy, nagtiwala siya kay Mike at Tessie.
Pero sa sandaling umalis si Lolo at bumalik sa America, nagbago ang lahat.
Naging impyerno ang buhay ni Ana.
“Ana! Maglaba ka nga doon!” sigaw ni Donya Tessie habang nakahiga sa sofa at nagpapa-manicure. “Huwag kang palamunin dito! Ang mahal ng kuryente at tubig!”
“Pero Ma, buntis po ako… masakit po ang likod ko,” pakiusap ni Ana.
“Buntis?! Arte lang ‘yan! Kumilos ka para hindi ka tumaba! Wala ka namang ambag sa bahay na ‘to kundi gastos!”
Dumating si Mike galing trabaho. Umasa si Ana na kakampihan siya nito.
“Mike, pagod na ako…” iyak ni Ana. “Wala ba tayong budget para kumuha ng katulong? Kahit tagalaba lang?”
Tinitigan lang siya ni Mike nang masama. “Katulong? Ana, alam mo namang gipit tayo ngayon! Ang sweldo ko, kulang pa sa bills! Magtitiis tayo! Kung gusto mo ng katulong, magtrabaho ka!”
Naniwala si Ana. Akala niya ay talagang naghihirap sila. Araw-araw, sardinas at noodles lang ang ulam ni Ana. Tinitiis niya ang gutom para lang makatipid. Hindi niya alam, tuwing tanghali habang naglalaba siya, sina Mike at Donya Tessie ay umoorder ng Steak, Pizza, at mamahaling kape na itinatago nila sa kwarto.
Nakikita ni Ana na laging may bagong alahas at bagong cellphone ang biyenan niya.
“Ma, bago po ba ‘yang kwintas niyo?” tanong ni Ana minsan.
“Ito? Naku, fake lang ‘to! Binili ko sa bangketa! P150 lang!” pagsisinungaling ni Tessie, kahit ang totoo ay Gold ito na nagkakahalaga ng P50,000.
Naniniwala si Ana dahil sa sobrang tiwala niya sa asawa. “Wala tayong pera,” iyon ang laging bukambibig ni Mike.
Dumating ang araw ng panganganak ni Ana.
Nasa Public Hospital siya. Charity Ward. Mainit. Walang aircon. Siksikan ang mga pasyente.
Hirap na hirap si Ana matapos iluwal ang kanyang baby. Uhaw na uhaw siya at gutom, pero wala siyang pambili ng tubig.
Dumating si Mike at Donya Tessie. Nakasimangot sila.
“Ano ba ‘yan, Ana,” reklamo ni Tessie, nagpapaypay gamit ang mamahaling abaniko. “Ang baho dito! Amoy gamot at pawis! Bilisan mong gumaling dyan para makauwi na tayo. Sayang ang pamasahe papunta dito.”
“Mike…” mahinang tawag ni Ana. “Pwede ba akong humingi ng pambili ng sabaw? Gutom na gutom na ako…”
“Wala akong barya,” sagot ni Mike. “Tiisin mo muna. May libreng lugaw naman mamaya dyan sa nurse station.”
Habang pinapagalitan nila si Ana, biglang bumukas ang pinto ng ward.
May pumasok na isang matandang lalaki na naka-suot ng Amerikana (suit). May kasama itong dalawang bodyguard na may bitbit na mga basket ng prutas at bulaklak.
Si Lolo Augusto. Umuwi siya galing America para makita ang kanyang apo sa tuhod.
Natigilan si Mike. Namutla si Donya Tessie. Hindi nila inaasahan na darating ang matanda ngayon. Ang sabi nila sa chat ay next week pa ito uuwi.
“Lolo!” iyak ni Ana nang makita ang lolo niya.
Lumapit si Lolo Augusto. Pero imbes na matuwa, kumunot ang noo niya.
Tinignan niya ang paligid. Ang maruming sahig. Ang siksikan na kama. Ang pawisan at payat na itsura ni Ana. Ang manipis na kumot.
Ang mukha ni Lolo Augusto ay napalitan ng pagtataka at galit.
Humarap siya kay Ana at hinawakan ang kamay nito.
“Ana, apo…” simula ni Lolo Augusto. Ang boses niya ay nanginginig. “Bakit nandito ka sa Charity Ward? Bakit ang payat-payat mo?”
“Lolo… wala po kaming pera…” iyak ni Ana. “Naghihirap po kami nina Mike. Mahal po ang private hospital.”
Natigilan si Lolo Augusto. Tumingin siya kay Mike na ngayon ay pinapawisan na nang malapot kahit malamig sa takot.
“Walang pera?” tanong ng Lolo.
Binalik niya ang tingin kay Ana at tinanong ang bagay na nagpatigil sa tibok ng puso ni Ana.
“Senza, hija… Ang P250,000 na pinapadala ko sa inyo buwan-buwan… hindi pa ba sapat ‘yun? Kulang pa ba ang kwarter-milyon para makakuha ka man lang ng maayos na kwarto at pagkain?”
Katahimikan.
Parang huminto ang oras.
Nanlaki ang mata ni Ana. “P-Po? Anong 250 thousand? Lolo… wala po akong natatanggap. Ang sabi ni Mike, hirap na hirap tayo. Sardinas lang ang ulam ko araw-araw.”
Dahan-dahang lumingon si Lolo Augusto kay Mike at Donya Tessie.
“Mike,” malamig na tawag ng Lolo. “Nasaan ang pera?”
“L-Lolo… Sir…” nauutal si Mike. “Kasi po… inipon po namin! Para sa future ng bata! Oo! Sa future!”
“Inipon?” sigaw ni Lolo Augusto. “Tignan mo ang asawa mo! Mukhang buto’t balat! Nanganganak sa Charity Ward habang ikaw…”
Hinablot ni Lolo Augusto ang relo ni Mike. Rolex.
Hinablot niya ang kwintas ni Donya Tessie. Tunay na Ginto.
Tinignan niya ang bag ni Tessie. Louis Vuitton.
“Wala kayong pera para sa pagkain ng apo ko, pero may pera kayo para sa Rolex at LV?!” bulyaw ni Lolo Augusto. Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong ospital.
“Magnanakaw kayo! Binibigay ko ang P250,000 bawat buwan para kay Ana! Para sa ginhawa niya! Pero ginawa niyo siyang alipin at ginutom habang nagpapakasarap kayo sa pera ko!”
Lumuhod si Donya Tessie. “Don Augusto! Patawarin niyo kami! Nagipit lang kami!”
“Huwag mo akong hawakan!” tabig ni Lolo.
Agad na inutusan ni Lolo Augusto ang kanyang mga bodyguard.
“Kunin ang mga pulis! I-audit ang lahat ng accounts na binigay ko sa kanila! Ipakulong ang dalawang ito sa kasong Qualified Theft at Estafa!”
“Ana, asawa mo ako! Huwag!” sigaw ni Mike habang hinarang siya ng bodyguard.
Tumingin si Ana kay Mike. Sa unang pagkakataon, nawala ang awa niya. Naalala niya ang gutom. Ang pagod. Ang pang-aalipusta ng biyenan niya habang siya ay buntis.
“Mike,” sabi ni Ana habang karga ang baby. “Sabi mo wala tayong pera? Pwes, ngayon… wala ka na talagang pera. At wala ka na ring pamilya.”
“Lolo,” baling ni Ana. “Alisin niyo na po ako dito.”
Agad na inilipat ni Lolo Augusto si Ana sa Presidential Suite ng pinakamahal na ospital.
Si Mike at Donya Tessie ay nakulong. Ang lahat ng naipundar nilang gamit—kotse, alahas, lupa—ay binawi ng korte at ibinalik kay Ana.
Sa huli, si Ana at ang kanyang anak ay namuhay nang masaya at sagana sa piling ng Lolo niya sa America, habang ang mag-inang sakim ay naiwan sa kulungan, pinag-aawayan ang natirang sardinas na rasyon sa selda—ang pagkaing ipinamukha nila kay Ana noon.
