HINAEK NG BIYENAN ANG FAMILY PICTURE AT PINALAYAS ANG MANUGANG DAHIL “PABIGAT” DAW — PERO HALOS HIMATAYIN SIYA NANG MAKITA ITO SA TV BILANG NAG-IISANG TAGAPAGMANA NG BILYONARYONG OIL TYCOON
Si Mariel ay isang ulilang lumaki sa ampunan. Nang makapag-asawa siya kay Dave, akala niya ay magkakaroon na siya ng tunay na pamilya. Pero ang nanay ni Dave na si Donya Corazon ay sukdulan ang galit sa kanya.
“Bakit ka nag-asawa ng babaeng walang pinagmulan, Dave?!” laging sigaw ni Corazon. “Walang maidadagdag ‘yan sa yaman ng pamilya natin! Palamunin lang ‘yan!”
Tahimik lang si Mariel. Ginagawa niya ang lahat—nagluluto, naglilinis, at nagisilbi kay Corazon—umaasang matatanggap din siya balang araw.
Isang araw, naglilinis si Mariel ng sala. Nakita niya ang isang malaking Family Picture nila na bagong develop. Masaya silang tignan doon ni Dave.
Biglang dumating si Donya Corazon. Mainit ang ulo dahil nalugi ang isa nilang negosyo.
Nakita niya si Mariel na hawak ang litrato.
“Ang kapal ng mukha mo!” sigaw ni Corazon. Hinablot niya ang frame kay Mariel. “Feeling mo parte ka ng pamilyang ito?! Tignan mo nga ang sarili mo! Hampaslupa ka! Malas ka sa negosyo ko!”
Binuksan ni Corazon ang frame. Kinuha ang litrato.
Sa harap ni Mariel, pinunit ni Corazon ang litrato sa gitna. Pinaghiwalay niya ang mukha ni Mariel sa mukha ni Dave.
Krrrk!
“Ayan!” sigaw ni Corazon. Hinagis niya ang punit na litrato sa mukha ni Mariel. “Dyan ka nababagay! Sa basurahan! Lumayas ka sa pamamahay ko! At ikaw Dave, pumili ka! Ang nanay mo o ang babaeng ‘to?!”
Tumingin si Mariel kay Dave, umaasang ipagtatanggol siya.
“Dave…” iyak ni Mariel.
Yumuko lang si Dave. “Mariel… umalis ka na muna. Galit si Mama. Wala akong magagawa.”
Nadurog ang puso ni Mariel. Ang asawang pinagkatiwalaan niya ay bahag ang buntot.
Pinulot ni Mariel ang punit na litrato—ang parte na mukha lang niya ang nandoon—at tumakbo palabas ng mansyon habang umuulan. Wala siyang dalang gamit. Wala siyang pera.
LUMIPAS ANG ISANG BUWAN.
Bumalik sa normal ang buhay ni Donya Corazon. Naghahanap na siya ng bagong ipapakasal kay Dave—isang anak ng politiko.
“Mabuti na lang at nawala ang malas na Mariel na ‘yun,” sabi ni Corazon habang nagkakape sa sala at nanonood ng balita sa malaking TV.
Biglang nag-flash ang Breaking News.
“Internasyonal na Balita: Ang nawawalang anak ng Arabian Oil Tycoon, natagpuan na sa Pilipinas!”
Napatingin si Corazon. “Oil Tycoon? Sus, ang yaman siguro niyan.”
Ipinakita sa screen ang Press Conference.
Bumaba mula sa isang gintong private jet ang isang matandang lalaki na puno ng alahas at gwardya—si Sheikh Abdullah, ang may-ari ng pinakamalaking oil reserve sa Middle East.
“I have finally found her,” sabi ng Sheikh sa Ingles. “My daughter who was kidnapped 25 years ago and left in an orphanage in Manila.”
“Please welcome… Princess Amira.”
Bumukas ang pinto ng eroplano.
Lumabas ang isang babae.
Naka-suot ito ng eleganteng silk dress, puno ng diyamante ang leeg, at may korona ng ginto sa ulo. Ang buhok ay maayos, at ang mukha ay nagniningning sa ganda.
Nalaglag ang tasa ng kape ni Donya Corazon.
CRASH!
Ang babae sa TV… ang Prinsesa… ay walang iba kundi si Mariel.
“M-Mariel?!” sigaw ni Dave na kakarating lang galing trabaho. Napanganga siya sa TV.
Nag-zoom in ang camera sa mukha ni Mariel. Hawak niya ang mikropono.
“Princess Amira,” tanong ng reporter. “Kumusta ang buhay mo sa Pilipinas bago ka nahanap ng tatay mo?”
Tumingin si Mariel sa camera. Ang tingin niya ay tila tumatagos sa screen, diretso sa kaluluwa ni Donya Corazon.
“Mahirap,” sagot ni Mariel. “Akala ko nakahanap ako ng pamilya. Pero tinatrato nila akong basura. Pinunit nila ang litrato ko at pinalayas ako dahil wala daw akong kwenta.“
Hinawakan ni Sheikh Abdullah ang kamay ng anak niya. Galit ang mukha ng bilyonaryo.
“To the family who mistreated my daughter,” sabi ng Sheikh sa camera. “I know who you are. I will make sure na babagsak ang lahat ng negosyo niyo. Walang mang-aapi sa prinsesa ko.“
Namutla si Donya Corazon. Nanginginig ang buong katawan niya.
“Diyos ko… Oil Tycoon…” bulong ni Corazon. “Bilyonaryo ang tatay niya… at pinalayas ko siya…”
Biglang tumunog ang telepono ni Corazon. Ang bangko.
“Hello, Donya Corazon? Ipinapaalam lang po namin na frozen na po ang lahat ng accounts niyo at ng kumpanya niyo. May utos po galing sa isang International Holding Company. Binili na po nila ang mga utang niyo at ipu-pull out na ang lahat ng investments.”
Bumagsak si Corazon sa sofa. Hinimatay.
Si Dave naman ay napaluhod sa harap ng TV, umiiyak.
“Mariel… asawa ko…”
Pero huli na. Sa screen, nakita nilang sumakay na ulit si Mariel sa Rolls Royce kasama ang tunay niyang ama.
Iniwan ni Mariel ang pamilyang tumingin sa kanya bilang “walang kwenta,” at bumalik sa mundo kung saan siya ay isang “Prinsesa.” Ang punit na litrato na itinapon ni Corazon ay naging simbolo ng pagsira nila sa sarili nilang kinabukasan.
