NAPILITANG MAGPAKASAL ANG DALAGA SA BILYONARYONG “NAPAKATABA” AT “PANGIT” — HINDI NIYA ALAM, ISANG PAGSUBOK LANG PALA ITO AT ANG LALAKI AY NAKASUOT LANG NG “DISGUISE”
Si Ara ay isang dalagang lumaki sa hirap ngunit may busilak na puso. Nang malugi ang negosyo ng kanyang ama at mabaon sila sa bilyon-bilyong utang, tila gumuho ang kanyang mundo.
Ang tanging paraan para maisalba ang kanyang pamilya mula sa pagkakakulong ay ang pakasalan si Don Miguel.
Si Don Miguel ay kilala bilang isang misteryosong bilyonaryo. Walang nakakakita sa kanya sa publiko. Ang sabi-sabi, siya ay napakapangit, higanteng taba, at may sakit sa balat kaya nagtatago.
“Ara, anak, patawarin mo ako,” iyak ng ama niya. “Ikaw lang ang pag-asa natin.”
Tinanggap ni Ara ang kapalaran. Para sa pamilya, handa siyang magsakripisyo.
Araw ng Kasal. Ito ay pribado at ginanap sa loob ng mansyon ni Miguel.
Nang bumukas ang pinto, nakita ni Ara ang kanyang mapapangasawa.
Totoo ang tsismis.
Si Miguel ay nakaupo sa isang malaking custom-made na upuan. Siya ay tinatayang nasa 300 pounds. Sobrang taba niya na halos hindi na makita ang leeg niya. Ang balat ng mukha niya ay magaspang, puno ng warts at peklat. Hingal na hingal siya kahit nakaupo lang.
Ang mga katulong sa paligid ay nagbubulungan at pinipigilan ang pandidiri. Pero si Ara, huminga nang malalim at naglakad papunta sa altar.
“Do you take this man…” tanong ng pari.
Tinitigan ni Ara si Miguel sa mata. Sa kabila ng taba at peklat, nakita niya ang lungkot sa mga mata nito.
“I do,” sagot ni Ara, bukal sa loob.
Unang Gabi (Wedding Night).
Nasa kwarto sila. Hirap na hirap si Miguel na tumayo mula sa kama. Pinapawisan ito nang malapot.
“Ano?” asik ni Miguel. Ang boses niya ay garalgal at galit. “Nandidiri ka ba? Gusto mo bang tumakbo palabas? Sige, umalis ka! Nakuha na ng tatay mo ang pera!”
Inaasahan ni Miguel na iiyak si Ara at aalis, tulad ng ibang babaeng pinadala sa kanya.
Pero nagulat siya.
Kumuha si Ara ng bimpo at maligamgam na tubig. Lumapit siya kay Miguel.
“Huwag kang gumalaw, pupunasan kita,” malumanay na sabi ni Ara.
“Huwag mo akong hawakan! Ang pangit-pangit ko! Ang taba-taba ko! Amoy pawis ako!” sigaw ni Miguel, tinabig ang kamay ni Ara.
Hindi natinag si Ara. Pinulot niya ang bimpo.
“Miguel,” sabi ni Ara. “Asawa na kita. Sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan. Taba man o payat, tao ka pa rin na kailangang alagaan. At bilang asawa mo, tungkulin kong iparamdam sa’yo na hindi ka nag-iisa.”
Dahan-dahang pinunasan ni Ara ang mukha ni Miguel. Pinunasan niya ang leeg nito na puno ng pawis. Inayos niya ang unan para makahinga ito nang maayos.
“Matulog ka na. Babantayan kita,” ngiti ni Ara.
Sa gabing iyon, hindi tumabi si Ara para matulog. Nanatili siya sa upuan sa tabi ng kama, handang tumulong kung sakaling mangailangan si Miguel.
Sa loob ng isang buwan, naging matiyaga si Ara. Ipinagluluto niya si Miguel ng masusustansyang pagkain kahit na laging nagagalit ito. Kinakausap niya ito kahit hindi sumasagot. Ipinagtanggol pa niya si Miguel noong narinig niyang nilalait ito ng mga hardinero.
“Huwag niyong tawaging ‘baboy’ ang asawa ko,” matapang na sabi ni Ara sa mga hardinero. “Mas mabuti pa ang kalooban niya kaysa sa inyo.”
Narinig iyon ni Miguel mula sa bintana.
Isang gabi, habang natutulog si Ara sa sofa ng kwarto, narinig niya ang boses ni Miguel.
“Ara, gising.”
Dumilat si Ara. Nakatayo si Miguel sa gitna ng kwarto.
Pero may mali.
Ang tindig ni Miguel ay tuwid. Hindi siya humihingal.
“Miguel? May kailangan ka ba?” tanong ni Ara.
“May gusto akong aminin sa’yo,” sabi ni Miguel. Ang boses niya ay nagbago—naging baritone, malalim, at napakalambing. Hindi na ito garalgal.
Itinaas ni Miguel ang kanyang kamay sa kanyang leeg.
Nanlaki ang mata ni Ara. “A-Anong ginagawa mo?”
Dahan-dahang hinila ni Miguel ang balat sa kanyang leeg.
Krrrrkkk.
Tunog ng silicone at prosthetics.
Hinubad ni Miguel ang “maskara” sa kanyang mukha. Tinanggal niya ang fatsuit na nakabalot sa katawan niya.
Nahulog sa sahig ang mabigat na costume.
At sa harap ni Ara, tumambad ang isang lalaking nasa edad 28, matangkad, matipuno ang katawan, makinis ang balat, at napakagwapo. Siya ang tunay na Miguel.
Napatakip ng bibig si Ara. “S-Sino ka?!”
Lumapit si Miguel at lumuhod sa harap ni Ara. Hinawakan niya ang kamay nito.
“Ako ang asawa mo, Ara. Ako si Miguel.”
“Pero… bakit?” naluluhang tanong ni Ara. “Bakit mo ako niloko?”
“Dahil pagod na ako,” paliwanag ni Miguel. “Lahat ng babaeng lumalapit sa akin, pera lang ang habol. Lahat sila, sinasabi nilang mahal nila ako, pero kapag nakita nila ang ‘pangit’ na side ko, umaalis sila. Kailangan kong makasigurado.”
“Nagsuot ako ng maskara. Nagpanggap akong halimaw. At sa dinami-dami ng babae… ikaw lang ang nanatili. Ikaw lang ang nagpunas ng pawis ko nang walang pandidiri. Ikaw lang ang nagtanggol sa akin.”
Tumulo ang luha ni Miguel.
“Ara, hindi lang pera ang kaya kong ibigay sa’yo. Ibinibigay ko sa’yo ang buong puso ko. You passed the test, my Queen.”
Niyakap ni Miguel si Ara.
Kinabukasan, ipinatawag ni Miguel ang lahat ng empleyado at ang pamilya ni Ara.
Gulat na gulat ang ama ni Ara at ang mga katulong nang lumabas si Miguel—hindi na ang matabang halimaw, kundi isang prinsipe.
“Ito ang asawa ko,” pagmamalaki ni Miguel habang naka-akbay kay Ara. “At sinumang muling manghusga sa kanya o sa kahit sinong tao base sa itsura, ay palalayasin ko sa teritoryo ko.”
Mula noon, namuhay si Ara at Miguel nang masaya. Hindi dahil sa yaman, kundi dahil napatunayan nila na ang tunay na pag-ibig ay nakakakita lagpas sa panlabas na anyo. Ang “Beauty and the Beast” na kwento nila ay naging totoo, ngunit sa huli, walang magic—tanging busilak na puso lang.
