BINASTOS NG BAGONG MANAGER ANG MATANDANG JANITRESS DAHIL NADUMIHAN ANG SAPATOS NIYA — PERO HALOS HIMATAYIN SIYA SA TAKOT NANG LUMUHOD ANG CEO SA HARAP NG MATANDA AT TINAWAG ITONG “MOMMY”
Si Brenda ay isang bagong hire na Department Manager sa Alcantara Corp, isa sa pinakamalaking kumpanya sa Makati. Magaling si Brenda, pero napakataas ng tingin niya sa sarili. Masyado siyang conscious sa itsura at ayaw na ayaw niyang madidikitan ng mga taong tingin niya ay “low class.”
Sa kanyang unang linggo, pumasok si Brenda sa opisina suot ang kanyang bagong Gucci na sapatos. Nagmamadali siya dahil may meeting sila ng CEO.
Sa lobby, nagmomop ng sahig si Nanay Cita. Si Nanay Cita ay nasa 70 anyos na, puti ang buhok, kulubot ang balat, at nakasuot ng lumang uniporme ng janitor. Medyo mabagal na itong kumilos.
Dahil nagmamadali si Brenda at nagte-text sa cellphone, hindi niya napansin ang Wet Floor sign.
Natapakan niya ang basang sahig. Nadulas siya nang kaunti. Hindi naman siya natumba, pero tumalsik ang maruming tubig sa kanyang mamahaling sapatos.
“ARGH!” tili ni Brenda. “Tignan mo ang ginawa mo!”
Nagulat si Nanay Cita. “Naku, pasensya na po Ma’am. Lilinisin ko po agad.”
Yumuko si Nanay Cita para punasan ang sapatos ni Brenda gamit ang basahan.
“Huwag mo akong hawakan!” tinadyakan ni Brenda ang kamay ng matanda. “Ang dumi-dumi ng basahan mo! Ang dumi-dumi mo!”
Napatingin ang ibang empleyado sa lobby.
“Tanga ka ba?!” sigaw ni Brenda, namumula sa galit. “Alam mo bang 50-thousand pesos ang sapatos na ‘to?! Ang sweldo mo sa isang taon, hindi kayang bayaran ‘to! Bakit ba may matandang uugod-ugod dito? Dapat sa bahay ka na lang naghihintay mamatay! Ang baho mo, amoy lupa ka na!”
“Ma’am, sorry po talaga… hindi ko po sinasadya…” iyak ni Nanay Cita, nanginginig sa takot.
“Sorry? Walang magagawa ang sorry mo! Ipapatawag ko ang HR! Ipatatanggal kita ngayon din! Hindi bagay ang mga squatter na katulad mo sa kumpanyang ito!”
Habang dinuduro-duro ni Brenda si Nanay Cita, biglang bumukas ang elevator.
Lumabas si Sir Alexander Alcantara, ang CEO at Presidente ng kumpanya. Kasama niya ang mga Board Members at Security.
Nakita ni Brenda ang Boss. Agad siyang nagbago ng anyo. Nagpa-cute siya at lumapit kay Sir Alex.
“Sir Alex! Good morning po!” bati ni Brenda. “Pasensya na po sa ingay. Dinidisplina ko lang po itong janitress. Napakatanga po kasi, dinumihan ang sapatos ko. I’m firing her right now para hindi na po kayo ma-stress.”
Hindi sumagot si Sir Alex.
Ang tingin ni Sir Alex ay wala kay Brenda. Nakatingin siya sa matandang babae na nakaluhod sa sahig at umiiyak.
Nanlaki ang mga mata ni Sir Alex. Mabilis siyang tumakbo palapit.
Tinabig niya si Brenda sa daanan.
Sa harap ng daan-daang empleyado sa lobby, lumuhod ang bilyonaryong CEO sa sahig. Niyakap niya ang maruming janitress.
“Mommy?!” sigaw ni Sir Alex, puno ng pag-aalala. “Mommy, anong nangyari? Bakit kayo umiiyak? Sinong nanakit sa inyo?”
Katahimikan.
Parang huminto ang ikot ng mundo para kay Brenda.
Nanigas siya. Ang dugo sa mukha niya ay nawala at napalitan ng putla na parang papel. Ang tuhod niya ay nangatog.
M-Mommy?
“A-Alex anak…” iyak ni Nanay Cita. “Nadumihan ko kasi ang sapatos niya… sabi niya amoy lupa daw ako… sabi niya tanga daw ako…”
Tumayo si Sir Alex. Inalalayan niya ang kanyang ina. Pinagpag niya ang dumi sa uniporme nito gamit ang sarili niyang mamahaling panyo.
Humarap si Sir Alex kay Brenda. Ang mga mata ng CEO ay nagliliyab sa galit.
“Ikaw…” turo ni Alex kay Brenda. “Tinawag mong tanga ang Nanay ko?”
“S-Sir… hindi ko po alam…” nauutal na sagot ni Brenda. “Akala ko po janitress lang siya… bakit po siya naka-uniporme…”
“Dahil janitress siya dati!” sigaw ni Alex. “Ang Alcantara Corp ay itinayo ng babaeng ito mula sa paglilinis ng banyo! Nagtrabaho siya bilang janitress ng 30 years para mapag-aral ako! Siya ang Founder ng kumpanyang tinatapakan mo! Gusto niyang maglinis minsan para hindi niya makalimutan kung saan siya nanggaling. Eh ikaw? Saan ka nanggaling para apakan ang nanay ko?!”
“Tinawag mo siyang mabaho?” dagdag ni Alex. “Ang amoy na ‘yan… amoy ng pawis at sakripisyo ‘yan! Mas mabango pa ‘yan kaysa sa bulok na ugali mo!”
“Sir, sorry po! Patawarin niyo po ako! Mommy Cita, sorry po!” lumuhod si Brenda, nagmamakaawa. “Kailangan ko po ang trabaho ko!”
Tumingin si Nanay Cita kay Brenda. Kahit nasaktan, mabait pa rin ang matanda. “Alex, anak… hayaan mo na…”
“Hindi, Ma,” sagot ni Alex. “Mabait tayo, pero hindi tayo nagpapatuloy ng mga taong walang respeto sa maliliit na tao.”
“Brenda,” deklara ni Alex. “You are fired. At sisiguraduhin kong walang kumpanya sa buong Pilipinas ang tatanggap sa’yo. Get out of my building. Now!”
Dumating ang mga security guard. Kinaladkad nila si Brenda palabas. Ang sapatos niyang Gucci ay natanggal at naiwan sa sahig, sa tabi ng balde ng tubig na pandilig ng leksyon sa kanya.
Umalis si Brenda na luhaan at hiyang-hiya. Habang si Nanay Cita ay inalalayan ng CEO papunta sa elevator, pinupugayan ng lahat ng empleyado.
Napatunayan sa araw na iyon ang isang mahalagang aral: Huwag mong huhusgahan ang tao base sa trabaho o suot nila. Dahil ang kamay na humahawak ng walis ngayon, ay baka siya ring kamay na pumirma ng sweldo mo bukas.
