ITINAPON NG AMA ANG KANYANG ANAK NA BABAE DAHIL GUSTO NIYA NG LALAKI — MAKALIPAS ANG 20 TAON, NAGHIHINGALO SIYA SA OSPITAL AT ANG DOKTOR NA NAG-DONATE NG DUGO SA KANYA AY ANG BATANG TINAWAG NIYANG “WALANG KWENTA”
Si Roberto ay isang lalakeng may makalumang pag-iisip. Para sa kanya, ang anak na lalaki lang ang may halaga dahil ito ang magdadala ng apelyido niya.
Dalawampung taon na ang nakakaraan, nanganak ang asawa niyang si Elena.
“Lalaki ba?! Junior ba?!” sigaw ni Roberto sa kumadrona.
“Babae po, Roberto. Napakagandang bata,” sagot ng kumadrona.
Nagalit si Roberto. “Babae na naman?! Pangalawa na ‘yan! Wala akong mapapala sa babae! Mag-aasawa lang ‘yan at aalis! Ang kailangan ko ay lalaki!”
Dahil sa galit at kababawan, iniwan ni Roberto si Elena at ang sanggol na pinangalanang Angela. Sumama siya sa ibang babae na nangakong bibigyan siya ng anak na lalaki.
“Umalis ka na! Isama mo ‘yang anak mong babae! Huwag kayong babalik hangga’t hindi lalaki ang dala mo!” iyon ang huling sigaw ni Roberto bago niya sila pinalayas sa gitna ng bagyo.
Naghirap si Elena. Namasukan siyang labandera para mapag-aral si Angela. Si Angela naman ay lumaking matalinong bata, puno ng pangarap, pero laging nagtatanong kung bakit hindi siya gusto ng tatay niya.
Samantala, nakuha ni Roberto ang gusto niya. Nagkaroon siya ng anak na lalaki sa pangalawang asawa—si Robert Jr.
Ibinigay ni Roberto ang lahat ng luho kay Junior. Kotse, pera, mamahaling damit. “Ito ang magmamana ng lahat!” pagmamalaki niya.
Pero lumaking tamad, sugarol, at bisyo lang ang alam ni Junior.
Lumipas ang 20 taon.
Matanda na si Roberto. Wala na ang lakas niya. Ang negosyo niya ay bumagsak dahil winaldas ni Junior ang pera sa sugal. Ang pangalawa niyang asawa ay iniwan na rin siya.
Isang gabi, inatake si Roberto. Sumuka siya ng dugo.
Dinala siya sa isang Public Hospital ng kanyang kapitbahay. Wala si Junior. Nandoon ito sa barkada, hindi sumasagot sa tawag.
“Dok! Tulungan niyo po siya!” sigaw ng kapitbahay.
Sinuri si Roberto. Critical condition.
“Kailangan niya ng blood transfusion agad-agad,” sabi ng nurse. “Rare po ang blood type niya. Type AB Negative. Wala po kaming stock sa blood bank.”
Naghintay sila. Oras na lang ang binibilang. Unti-unting nawawalan ng pag-asa si Roberto.
“Nasaan ang anak ko… nasaan si Junior…” bulong ni Roberto habang umiiyak. “Anak… tulungan mo ako…”
Pero walang Junior na dumating.
Nang akala ni Roberto ay katapusan na niya, bumukas ang pinto ng Emergency Room.
Pumasok ang isang grupo ng mga doktor. Ang nangunguna sa kanila ay isang babaeng doktor. Bata pa, maganda, istrikto, at puno ng awtoridad.
“Anong status ng pasyente?” tanong ng Doktora.
“Doc, kailangan ng AB- blood. Mamamatay na po siya,” sagot ng nurse.
Tiningnan ng Doktora ang chart ni Roberto. Natigilan siya sandali nang mabasa ang pangalan: Roberto Mendez.
Huminga nang malalim ang Doktora. Tinanggal niya ang kanyang stethoscope.
“Ihanda ang extraction kit,” utos ng Doktora. “AB Negative ako. Kunan niyo ako ng dugo. Isalin sa kanya.“
“Pero Doc Angela, may operation pa kayo mamaya. Baka manghina kayo,” pigil ng nurse.
“Buhay ang nakasalalay dito. Gawin niyo na!” utos ni Dr. Angela.
Dahil sa dugo ng Doktora, naisalba si Roberto.
Kinabukasan, nagising si Roberto. Mahina pa siya pero ligtas na.
Pumasok si Dr. Angela sa kwarto niya para i-check ang kondisyon niya.
“Salamat po, Doktora,” naiiyak na sabi ni Roberto. “Kayo po pala ang nagbigay ng dugo sa akin. Napakabuti niyo po. Siguro napakaswerte ng mga magulang niyo sa inyo.”
Hindi sumagot si Angela. Tinitigan niya lang ang matanda.
“Alam niyo po,” kwento ni Roberto, puno ng pagsisisi. “May anak akong lalaki. Si Junior. Ibinigay ko sa kanya ang lahat. Pero ngayong naghihingalo ako… ni anino niya, wala. Tama nga ang sabi nila, nasa huli ang pagsisisi.”
“May anak din po akong babae dati…” tuloy ni Roberto, tumulo ang luha. “Iniwan ko sila ng nanay niya 20 years ago. Kasi akala ko walang kwenta ang babae. Akala ko hindi ko sila kailangan. Siguro… galit na galit ‘yun sa akin ngayon.”
Lumapit si Dr. Angela sa kama.
“Mr. Roberto,” sabi ni Angela. Ang boses niya ay kalmado pero may diin. “Hindi po galit ang anak niyo. Masaya na siya.”
“Paano mo nalaman, Doktora? Kilala mo ba siya?”
Naglabas si Dr. Angela ng isang lumang litrato mula sa bulsa ng kanyang white coat.
Ito ang litrato ni Roberto at ni Elena noong binyag ng kanilang sanggol.
Nanlaki ang mata ni Roberto. Nanginginig ang kamay niyang kinuha ang litrato.
“P-paano napunta sa’yo ‘to?”
Tinanggal ni Dr. Angela ang kanyang ID at ipinakita kay Roberto.
DR. ANGELA MENDEZ – Head Surgeon
“Ako si Angela,” sabi ng Doktora. “Ang sanggol na tinawag mong ‘walang kwenta’ dahil lang babae ako. Ang batang pinalayas mo sa ulan.”
Parang sinaksak ang puso ni Roberto. Humagulgol siya ng iyak. Gusto niyang lumuhod pero hindi niya kaya.
“Angela… anak… Diyos ko…” hagulgol ni Roberto. “Patawarin mo ako! Ang sama kong ama! Patawarin mo ako!”
“Huwag po kayong umiyak, baka tumaas ang presyon niyo,” sabi ni Angela, pinipigilan ang sarili niyang luha.
“Bakit?” tanong ni Roberto. “Bakit mo ako niligtas? Matapos ng ginawa ko sa inyo ng nanay mo? Dapat hinayaan mo na lang akong mamatay!”
Hinawakan ni Angela ang kamay ng ama.
“Dahil magkaiba tayo, Tay,” sagot ni Angela. “Ikaw, tinalikuran mo ako dahil sa kasarian ko. Ako, niligtas kita dahil doktor ako. At higit sa lahat… dahil pinalaki ako ni Nanay Elena na may busilak na puso. Tinuruan niya akong huwag magtanim ng sama ng loob, kahit sa taong sumira sa amin.”
“At isa pa,” dagdag ni Angela, tumingin sa IV bag na nakakabit sa ama. “Yung dugong nananalaytay sa’yo ngayon? Dugo ‘yan ng anak mong babae. Ang dugong akala mo ay walang halaga, ‘yan pala ang magdudugtong ng buhay mo.”
Yumuko si Roberto, hiyang-hiya.
Nalaman niya ang balita na si Junior ay nakulong dahil sa droga. Wala nang pumunta kay Roberto kundi si Angela.
Kahit masakit ang nakaraan, inalagaan ni Angela ang kanyang ama hanggang sa gumaling ito. Hindi man nabuo ang pamilya nila tulad ng dati, natutunan ni Roberto ang pinakamahalagang leksyon sa buhay:
Ang halaga ng anak ay hindi nasusukat kung lalaki o babae ito, kundi sa kung paano ito pinalaki na may pagmamahal at respeto. Ang inakay niyang “basura” noon, ay siya palang “ginto” na sasagip sa kanya sa huli.
