PINILIT NG MATAPOBRENG BIYENAN ANG MANUGANG NIYA NA MAGHUGAS NG PINGGAN SA PARTY DAHIL “ALIPIN” DAW ITO — PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG YUMUKO ANG PINAKAMAYAMANG BISITA SA HARAP NIYA AT TINAWAG SIYANG “PRINSESA”
Si Elena ay isang simpleng babae na nagpakasal kay Lance, isang arkitekto na galing sa mayamang pamilya. Kahit mahal siya ni Lance, ang nanay nitong si Donya Margarita ay sukdulan ang galit kay Elena.
“Wala kang kwenta!” laging sigaw ni Margarita. “Galing ka sa hirap! Pera lang ang habol mo sa anak ko! Isa kang gold digger!”
Tahimik lang si Elena. Hindi siya lumalaban dahil ayaw niyang mag-away ang mag-ina. Hindi alam ni Margarita ang tunay na pagkatao ni Elena, dahil simula nang magpakasal sila ni Lance, nagpakilala lang si Elena bilang isang “ordinaryong empleyado.”
Dumating ang ika-60 kaarawan ni Donya Margarita. Isang malaking Grand Ball ang ginanap sa kanilang mansyon. Lahat ng Alta Sociedad (High Society) ay imbitado.
Bago magsimula ang party, tinago ni Margarita ang gown na susuotin dapat ni Elena.
“Hindi ka pwedeng humarap sa mga bisita ko,” mataray na sabi ni Margarita. “Nakakahiya ka. Ang baho mo tignan. Doon ka sa kusina! Kulang kami sa dishwasher. Ikaw ang maghugas ng lahat ng plato. ‘Yan lang ang silbi mo sa bahay na ‘to.”
Dahil wala si Lance (nasa business trip sa Japan), walang nagtanggol kay Elena. Napilitan siyang magsuot ng lumang apron at pumasok sa mainit at maduming kusina.
Habang nagsasaya ang mga bisita sa labas, kumakain ng steak at umiinom ng wine, si Elena ay nakababad ang kamay sa sabon at grasa. Tambak ang mga pinggan. Tumutulo ang luha niya sa lababo.
Maya-maya, pumasok si Donya Margarita sa kusina kasama ang mga Amiga niya.
“Tignan niyo,” tawa ni Margarita, tinuturo si Elena. “Ito ang asawa ng anak ko. Diba mukhang katulong? Bagay na bagay siya dyan sa lababo. Hahaha!”
Nagtawanan ang mga kaibigan niya. “Ay oo nga, Mare. Buti na lang hindi mo pinapalabas. Nakakasira ng view.”
Yumuko lang si Elena. Masakit. Sobrang sakit.
Sa kalagitnaan ng party, dumating ang Guest of Honor. Ang pinakahihintay ni Donya Margarita.
Dumating si Mr. Kenjiro Sato.
Si Mr. Sato ay ang CEO ng Sato Global Empire, ang pinakamalaking Conglomerate sa Asya. Bilyonaryo siya sa Dollars. Gustong-gusto ni Margarita na mag-invest si Mr. Sato sa negosyo nila, kaya todo-handa siya.
“Mr. Sato! Welcome!” bati ni Margarita, halos halikan ang sapatos ng bilyonaryo. “It is an honor! Please, sit here in the VIP area.”
Seryoso lang si Mr. Sato. Hindi siya umupo. Tumingin siya sa paligid.
“Nasaan siya?” tanong ni Mr. Sato sa wikang Ingles.
“Sino po, Sir?” nagtaka si Margarita.
“Ang hinahanap ko. Nabalitaan kong dito siya nakatira.”
“Ah! Ang asawa ko po ba?” tanong ni Margarita.
Hindi sumagot si Mr. Sato. Sa halip, naglakad siya. Nilampasan niya ang VIP table. Nilampasan niya ang buffet area.
Sinundan siya ni Margarita at ng mga bisita. “Sir? Saan po kayo pupunta? CR po ba? Sa taas po ang restroom!”
Dire-diretso si Mr. Sato sa Service Door. Binuksan niya ito.
Pumasok siya sa kusina.
Naabutan niya si Elena, nakatalikod, nagbabanlaw ng mga plato, pawisan at gusgusin.
“Hoy Elena!” sigaw ni Margarita na sumunod sa loob. “Umalis ka dyan! Nakakahiya ka! Nandito si Mr. Sato! Tignan mo, pumasok tuloy ang bisita sa maduming kusina dahil sa’yo!”
Akmang hihilain ni Margarita si Elena para itago sa bodega.
Pero biglang nagsalita si Mr. Sato. Ang boses niya ay nanginginig sa emosyon.
“Lady Elena…“
Natigilan si Elena. Dahan-dahan siyang lumingon.
Nang magtama ang mata nila ni Mr. Sato, binitawan ng bilyonaryo ang kanyang baston.
Sa harap ni Donya Margarita, sa harap ng mga Amiga, at sa harap ng mga waiter… lumuhod si Mr. Kenjiro Sato sa maruming sahig ng kusina.
Yumuko siya nang 90 degrees sa harap ni Elena.
“My Princess…” iyak ni Mr. Sato. “Sa wakas… nahanap na rin kita. Hinahanap ka na ng Daddy mo, ang Emperor. Pinapauwi ka na niya.”
Katahimikan.
Parang huminto ang ikot ng mundo sa loob ng kusina.
Nalaglag ang panga ni Donya Margarita. “P-Princess? Emperor?”
Tinanggal ni Elena ang kanyang rubber gloves. Inayos niya ang kanyang buhok. Nawala ang itsura ng pagiging “kawawa.” Tumayo siya nang tuwid, taglay ang dugong bughaw.
“Tumayo ka, Kenjiro,” malumanay na utos ni Elena.
“Opo, Highness,” sagot ni Sato.
Humarap si Elena kay Donya Margarita na namumutla at nanginginig ang labi.
“Nagulat po ba kayo, Donya Margarita?” tanong ni Elena.
“I-Ikaw…” nauutal si Margarita. “Ikaw ay…”
“Ako si Elena Takagi,” pagpapakilala ni Elena. “Ang nag-iisang tagapagmana ng Takagi Royal Clan at ng Sato Global Empire. Tumakas ako sa Japan limang taon na ang nakakaraan dahil gusto kong mamuhay nang simple at mahanap ang lalaking mamahalin ako hindi dahil sa pera ko.”
Lumapit si Elena sa biyenan niya.
“Akala ko, matatanggap niyo ako bilang tao. Pero sa loob ng tatlong taon, ginawa niyo akong alipin. Hinugasan ko ang mga pinggan niyo, nilabhan ko ang damit niyo, tinanggap ko ang mga insulto niyo.”
Tumingin si Elena kay Mr. Sato.
“Kenjiro, bibilhin ba sana natin ang kumpanya nila?”
“Opo, Ma’am. Iyon po ang deal ngayong gabi.”
“Cancel it,” utos ni Elena. “Pull out all investments. Bankrupt them.“
“Yes, My Lady,” yumuko ulit si Sato.
“HINDI!” sigaw ni Margarita. “Elena! Anak! Biro lang ‘yun! Mahal kita! Huwag mong gawin sa amin ‘to!”
Akmang hahawakan ni Margarita si Elena, pero hinarangan siya ng mga bodyguards ni Mr. Sato.
“Don’t touch her,” banta ni Sato.
Dahil sa sobrang shock, sa hiya, at sa takot na mawawala ang lahat ng yaman nila…
Umikot ang paningin ni Donya Margarita. Humawak siya sa dibdib niya.
BLAG!
Bumagsak si Donya Margarita sa sahig. Hinimatay sa gitna ng kusina—sa tabi ng mga pinggan na pinahugas niya sa Prinsesa.
Umalis si Elena kasama si Mr. Sato. Iniwan niya ang mansyon, ang mga pinggan, at ang biyenang mapanghusga.
Nang magising si Margarita sa ospital, wala na ang lahat. Bankrupt na ang negosyo nila. At ang kwento ng “Prinsesang Naghugas ng Pinggan” ay naging alamat na nagpaalala sa lahat: Kahit kailan, huwag mong aapakan ang iba, dahil baka ang inaapakan mo ay mas mataas pa sa tinitingala mo.
