HINIYA NG TOP SALESLADY ANG MATANDANG PULUBI NA NAKIKINOM LANG NG TUBIG — KINABUKASAN, LUMUHOD SIYA SA IYAK NANG MALAMAN NIYANG ANG PULUBI PALA AY ANG BAGONG BILYONARYONG MAY-ARI NG MALL
Si Sheila ay kilala bilang “Queen Bee” sa Luxe Emporium, ang pinakasikat na tindahan ng mga designer bags at sapatos sa loob ng Grand Plaza Mall. Siya ang Top Saleslady buwan-buwan. Maganda siya, matangkad, at laging mabango—pero napakasama ng ugali, lalo na sa mga taong tingin niya ay walang pambili.
“Excuse me,” sabi ni Sheila sa isang customer na simpleng manamit. “Ang bag na ‘yan ay P100,000. Huwag niyong hawakan kung wala kayong pambili. Baka madumihan.”
Ganyan katapobre si Sheila. Para sa kanya, ang halaga ng tao ay base sa laman ng wallet nito.
Isang mainit na hapon, pumasok sa kanilang store ang isang matandang lalaki. Ang suot nito ay kupas na polo na may mantsa, lumang tsinelas, at may dalang bayong. Pawisan ito at mukhang pagod na pagod.
Lumapit ang matanda sa water dispenser na para sa mga customers.
“Hija,” paos na tawag ng matanda kay Sheila. “Pwede ba akong makahingi ng isang basong tubig? Uhaw na uhaw lang ako. Naubusan kasi ako ng pamasahe kaya naglakad ako.”
Tinignan ni Sheila ang matanda mula ulo hanggang paa.
“Eew!” sigaw ni Sheila. “Manong! Alis dyan! Para sa VIP Clients lang ang tubig na ‘yan! Hindi ‘yan public fountain!”
“Sige na, iha. Kahit kalahating baso lang. Nahihilo na ako sa init,” pakiusap ng matanda.
“Ang kulit mo ah!” bulyaw ni Sheila. Tinabig niya ang kamay ng matanda. “Ang baho mo! Amoy araw ka! Lumabas ka nga! Nakakasira ka ng ambiance ng store namin! Baka isipin ng mga mayayamang customer ko na pinapasok namin ang mga basurero!”
Kumuha si Sheila ng alcohol at nag-spray sa harap ng matanda na parang nandidiri sa mikrobyo. “Guard! Guard! Palabasin niyo ‘to!”
Akmang kakaladkarin na ng Guard ang matanda nang lumapit ang isang Junior Saleslady na si Ana.
“Teka lang po!” pigil ni Ana. Kumuha siya ng isang bote ng mineral water mula sa sarili niyang bag at isang biscuit.
“Tay, ito po oh. Tubig ko po ito. Sa inyo na,” abot ni Ana. “Umupo muna kayo dito sa stool, magpahinga kayo.”
“Ana!” sigaw ni Sheila. “Bakit mo pinaupo ‘yan?! Dudumihan niya ang upuan!”
“Tao din siya, Ma’am Sheila,” sagot ni Ana. “Nauuhaw lang.”
Ininom ng matanda ang tubig. Tumingin siya kay Sheila nang seryoso, at pagkatapos ay ngumiti kay Ana.
“Salamat, anak. Napakabuti mo. Hayaan mo, hindi ko makakalimutan ‘to,” sabi ng matanda kay Ana bago siya umalis.
Tumawa lang si Sheila. “Sus! Anong magagawa ng pulubi na ‘yan para sa’yo? Bibigyan ka ng limos? Tanga ka talaga, Ana. Kaya hindi ka nakaka-quota eh.”
Kinabukasan.
Nagkaroon ng Emergency General Assembly ang buong mall. Lahat ng empleyado at store managers ay pinapunta sa Activity Center.
Usap-usapan na nabili na daw ng isang Tycoon ang buong Grand Plaza Mall at ngayon ang formal introduction nito.
Naka-ayos si Sheila. Confident siya. “Siguradong magugustuhan ako ng bagong Owner. Ako yata ang may pinakamalaking sales sa mall na ‘to,” pagmamayabang niya.
Tumunog ang drums. Nagsalita ang Host.
“Ladies and Gentlemen, please welcome the new Owner and Chairman of Grand Plaza Group… Don Roberto Villaflor!”
Bumukas ang kurtina sa stage.
Naglakad ang isang lalaki. Naka-suot ng Italian Suit, makintab ang sapatos, at napapaligiran ng bodyguards.
Pero nanlaki ang mga mata ni Sheila. Halos malaglag ang panga niya.
Ang mukha ng bilyonaryo… ay kamukhang-kamukha ng “pulubi” na pinalayas niya kahapon!
Si Don Roberto pala ay nagpanggap na mahirap para inspeksyunin ang kanyang bagong negosyo at makita ang tunay na ugali ng mga empleyado.
Kinuha ni Don Roberto ang mikropono.
“Magandang umaga,” bati ni Don Roberto. “Kahapon, nag-ikot ako dito. Uhaw na uhaw ako. Pumasok ako sa isang sikat na luxury store para humingi ng tubig.”
Napatingin ang lahat kay Sheila. Namumutla na si Sheila at nanginginig ang tuhod.
“May isang empleyado doon,” patuloy ni Don Roberto, ang boses ay naging matigas. “Na tinaboy ako na parang aso. Sinabihan akong mabaho. At ipinagkait sa akin ang isang basong tubig.”
“Ms. Sheila… nandito ka ba?”
Parang gustong lamunin ng lupa si Sheila. Dahan-dahan siyang lumapit sa stage. Ang mga tingin ng libo-libong empleyado ay nakatusok sa kanya.
“S-Sir…” nanginginig na boses ni Sheila.
Bigla siyang lumuhod sa harap ni Don Roberto. Umiyak siya nang malakas.
“Sir! Sorry po! Sorry po talaga! Hindi ko po alam na kayo ‘yan! Patawarin niyo po ako! Pagod lang po ako kahapon! Parang awa niyo na po, kailangan ko ang trabahong ‘to!”
Tinitigan siya ni Don Roberto. Walang awa sa mga mata ng matanda.
“Hindi mo alam na ako ang may-ari? Ibig sabihin, mabait ka lang sa mayaman? At demonyo ka sa mahirap?” tanong ni Don Roberto.
“Sa negosyo ko, aanhin ko ang galing mo magbenta kung bulok naman ang ugali mo? Ang kailangan ko ay tao na may puso.”
Humarap si Don Roberto sa crowd.
“Ana? Nasaan si Ana?”
Lumapit si Ana, gulat na gulat.
“Sir?”
Ngumiti si Don Roberto kay Ana. “Ikaw ang nagbigay sa akin ng tubig at biscuit. Ikaw ang nagtanggol sa akin noong ako ay ‘pulubi’ pa lang.”
“Dahil dyan,” deklara ni Don Roberto. “Ms. Sheila, you are fired. Effective immediately. I don’t want to see you in my mall again.”
“At ikaw, Ms. Ana… ikaw ang ipinapalit ko sa kanya bilang bagong Store Manager ng Luxe Emporium. At sagot ko na rin ang scholarship ng mga kapatid mo.”
Nagpalakpakan ang buong mall.
Si Sheila ay kinaladkad palabas ng mga guard—iyak nang iyak, hiyang-hiya, at puno ng pagsisisi. Habang si Ana ay niyakap ni Don Roberto.
Sa araw na iyon, natutunan ng lahat ang leksyon: Huwag na huwag mong mamaliitin ang kapwa mo, dahil hindi mo alam kung sino ang nakatago sa likod ng maruming damit. Ang tunay na “class” ay hindi sa presyo ng tinda mo, kundi sa paraan ng pagtrato mo sa tao.
