KINANCEL KO ANG CREDIT CARD NG BIYENAN KO SA GITNA NG SHOPPING SPREE NIYA — DAHIL NAHULI KO SIYANG BINIBILIHAN NG LUHO ANG KABIT NG ASAWA KO GAMIT ANG PERA KO
Si Dianne ay isang matagumpay na arkitekto at may-ari ng sarili niyang firm. Siya ang breadwinner sa pamilya dahil ang asawa niyang si Mike ay laging “failed” sa mga negosyo nito.
Kahit na palamunin na nga si Mike, tinanggap pa rin ni Dianne ang biyenan niyang si Donya Corazon sa kanilang bahay. Mabait si Dianne. Binigyan pa niya ng Supplementary Platinum Credit Card ang biyenan niya.
“Ma, gamitin niyo lang ito para sa emergencies at gamot niyo ha? O kaya kapag gusto niyong mag-grocery,” bilin ni Dianne.
“Salamat, iha. Napakabuti mo talaga,” sagot ni Corazon na parang anghel.
Pero nitong mga nakaraang linggo, napansin ni Dianne na laging wala sa bahay si Mike at Corazon tuwing Sabado. Ang paalam nila, “nagche-check up” daw si Corazon at sinasamahan ni Mike.
Isang Sabado, habang nasa opisina si Dianne, sunod-sunod na tumunog ang cellphone niya. Bank Alerts.
TING! – Transaction: ZARA Boutique – P25,000
TING! – Transaction: Mac Cosmetics – P10,000
TING! – Transaction: Vikings Buffet for 3 Pax – P4,500
Nagtaka si Dianne. Bakit ang mahal ng gamot? At bakit nasa mall? At sinong kasama nilang pangatlo sa buffet?
Dahil sa kutob, binuksan ni Dianne ang Find My Device app na nakakonekta sa iPad na laging dala ni Corazon.
Nasa Greenbelt Mall sila.
Dahil malapit lang ang opisina ni Dianne, nagdesisyon siyang puntahan sila para i-surprise.
Pagdating niya sa mall, sinundan niya ang location. Nakita niya sila sa loob ng isang mamahaling Jewelry Store.
Nagtago si Dianne sa likod ng isang poste.
Nakita niya si Mike. Nakita niya si Donya Corazon.
At may kasama silang isang babae. Bata, sexy, at nakakapit sa braso ni Mike—si Trixie.
Nakita ni Dianne na tuwang-tuwa si Corazon kay Trixie. Inaayos pa ni Corazon ang buhok ng babae.
“Bagay sa’yo ito, hija!” rinig ni Dianne na sabi ni Corazon. “Mas maganda ka talaga kaysa sa asawa ni Mike na mukhang stress lagi.”
“Thank you, Tita,” malanding sagot ni Trixie. “Kaso ang mahal nito, P150,000 yung kwintas.”
“Sus! Huwag kang mag-alala!” pagmamayabang ni Corazon, inilabas ang Platinum Card na nakapangalan kay Dianne. “Swipe lang natin ‘to. Hindi naman chine-check ni Dianne ang bill eh. Basta pasayahin mo ang anak ko, sagot ko ang luho mo.“
Kumulo ang dugo ni Dianne. Nanginginig ang buong katawan niya sa galit.
Ang babaeng pinakain niya, binihisan, at pinatira sa bahay niya… ay kinukunsinte ang pambababae ng anak niya gamit ang pera ni Dianne!
Gusto sanang sumugod ni Dianne at mag-eskandalo. Pero naisip niya: Masyadong madali ‘yun. Gusto ko silang mapahiya.
Kinuha ni Dianne ang cellphone niya. Tinawagan niya ang bangko.
“Hello, Bank? This is Dianne. I want to report my supplementary card as LOST and STOLEN. Please BLOCK it immediately. Right now.”
“Consider it done, Ma’am,” sagot ng agent.
Ngumiti si Dianne at nanood mula sa malayo.
Sa loob ng Jewelry Store.
“I’ll take this necklace,” mayabang na sabi ni Corazon sa saleslady. “Credit card.”
Inabot niya ang card ni Dianne.
Sinaksak ng saleslady ang card sa terminal.
Processing…
Processing…
ERROR: CARD DECLINED. CALL BANK.
Kumunot ang noo ng saleslady. “Ma’am, declined po.”
“Imposible!” sigaw ni Corazon. “Platinum ‘yan! 1 Million ang limit niyan! Try mo ulit! Baka sira ang machine niyo!”
Sinubukan ulit.
DECLINED.
“Ma’am, ayaw po talaga. Baka may ibang card kayo?” tanong ng saleslady.
“Wala!” panic na sabi ni Corazon. Tumingin siya kay Mike. “Anak, may cash ka ba?”
“Ma, wala! P200 lang laman ng wallet ko!” bulong ni Mike.
Tumingin ang saleslady sa kanila nang masama. “Ma’am, kung wala kayong pambayad, huwag niyong sayangin ang oras namin. At saka, nire-report ng system na Stolen Card ito. Kailangan ko pong kumpiskahin.”
Gupit. Snip! Ginupit ng saleslady ang card sa harap ni Corazon.
“Ang card ko!” sigaw ni Corazon. Hiyang-hiya siya. Ang mga tao sa store ay nakatingin at nagbubulungan. Si Trixie ay nakasimangot na.
“Nakakahiya ka naman Tita! Sabi mo bibilhan mo ako?!” irap ni Trixie at nag-walk out. “Mike, uwi na ako!”
“Babe, wait!” habol ni Mike.
Sa gitna ng kaguluhan, tumunog ang cellphone ni Corazon.
Si Dianne ang tumatawag.
Sinagot ni Corazon, galit na galit.
“Dianne! Walanghiya ka! Bakit hindi gumagana ang card?! Nasa counter ako! Pinahiya mo ako!”
Kalmadong lumabas si Dianne mula sa pinagtataguan niya at naglakad papasok sa store habang hawak ang telepono.
“Tumingin ka sa likod mo, Ma,” sabi ni Dianne sa telepono.
Lumingon si Corazon. Nakita niya si Dianne na nakatayo sa entrance, nakapamaywang, at nakangiti nang malamig. Namutla ang matanda.
Binaba ni Dianne ang telepono at nagsalita nang malakas.
“Bakit hindi gumagana? Kasi pinaputol ko na,” sabi ni Dianne. “Bakit ko hahayaang gamitin ng Biyenan ko ang pera ko para ibili ng alahas ang Kabit ng asawa ko?”
Napasinghap ang mga tao sa store. “OMG, kabit pala!” bulungan nila.
“Dianne… let me explain…” nanginginig si Corazon.
“Save it,” putol ni Dianne. “Umuwi ka na. Mag-impake ka. At sabihin mo dyan sa anak mong palamunin na isama na niya ang mga gamit niya.”
“P-paano kami uuwi? Wala kaming dalang pera!” mangiyak-ngiyak na sabi ni Corazon.
Naglabas si Dianne ng Isang Daan Piso (P100) mula sa wallet niya. Hinulog niya ito sa sahig, sa tapat ng paa ni Corazon.
“Ayan. Pang-jeep niyo pauwi. Kasya na ‘yan sa inyong dalawa ng anak mo. Tutal, sanay naman kayong mamuhay nang mura, di ba? Kasing mura ng ugali niyo.”
Tumalikod si Dianne at naglakad palabas, iniwan ang biyenan at asawa na hiyang-hiya, walang pera, at wala nang matutuluyan.
Sa araw na iyon, natutunan ni Donya Corazon na ang Golden Egg ay hindi dapat binabasag, lalo na kung ang nagpapakain sa’yo ay ang taong tinatraydor mo.
