INIWAN AKO NG ASAWA KO SA BUS STOP HABANG BUMUBUHOS ANG ULAN — PERO MAY ISANG BULAG NA MATANDA ANG NAG-ALOK NG TULONG, AT HINDI KO ALAM NA SIYA PALA ANG MAGPAPABAGSAK SA ASAWA KO
Si Lara ay isang martir na asawa. Kahit anong pagmamalupit at panliliit ang gawin ng asawa niyang si Gary, nananatili siya. Si Gary ay isang ambisyosong Account Executive na laging mainitin ang ulo kapag hindi nakuha ang gusto niya.
Isang gabi, galing sila sa isang Company Party. Galit na galit si Gary habang nagmamaneho.
“Nakakahiya ka, Lara!” sigaw ni Gary, hinahampas ang manibela. “Ang sabi ko sa’yo, kausapin mo ang asawa ng Boss ko! Bakit nakatulala ka lang sa gilid? Kaya hindi ako na-o-promote dahil sa’yo eh! Wala kang kwenta! Pang-display ka na nga lang, hindi mo pa magawa!”
“Gary, nahihiya kasi ako… hindi ko naman sila kilala at ingles sila nang ingles…” paliwanag ni Lara habang umiiyak.
“Puro ka dahilan!”
Biglang itinigil ni Gary ang sasakyan sa isang madilim at liblib na waiting shed. Malakas ang buhos ng ulan.
“Bumaba ka!” utos ni Gary.
“H-ha? Gary, ang lakas ng ulan. Walang masasakyan dito…”
“Wala akong pakialam! Bumaba ka! Ayaw kitang makita! Mag-commute ka pauwi para matuto ka ng leksyon!”
Tinulak ni Gary si Lara palabas ng kotse. Basang-basa ang kanyang bestida.
Humarurot ang kotse palayo, iniwan si Lara na nanginginig sa lamig at takot sa gitna ng bagyo.
Wala siyang nagawa kundi sumilong sa waiting shed. Iyak siya nang iyak. Pakiramdam niya ay wala na siyang halaga.
Sa sulok ng waiting shed, may napansin siyang isang matandang babae. Nakaupo ito nang tuwid, nakasuot ng dark glasses kahit gabi na, at may hawak na tungkod. Bulag ito.
Akala ni Lara ay pulubi ang matanda. Kahit luhaan, nilapitan niya ito.
“Lola…” garalgal na boses ni Lara. “Giniginaw po ba kayo? Heto po, may scarf ako.”
Tinakpan ni Lara ng kanyang scarf ang balikat ng matanda, kahit siya mismo ay nilalamig.
Hinawakan ng matanda ang kamay ni Lara. Ang kamay nito ay malambot at puno ng singsing.
“Hija,” sabi ng matanda. Ang boses niya ay may awtoridad pero malambing. “Narinig ko ang ginawa ng asawa mo. Iniwan ka niya dahil lang hindi ka nakipag-plastikan sa mga amo niya?”
“Opo…” hikbi ni Lara. “Wala po kasi akong kwenta sa paningin niya.”
Ngumiti ang matanda. Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ni Lara.
Inilapit niya ang bibig niya sa tenga ni Lara at bumulong:
“Makinig ka sa akin. Magpanggap kang apo ko. Padating na ang driver ko. Pagsisisihan ng asawa mo na iniwan ka niya kasama ng pinakamayamang babae sa lungsod.”
Nagtaka si Lara. Mayaman? Pero bakit siya nasa bus stop?
Bago pa makapagtanong si Lara, may dumating na sasakyan. Hindi ito bus o jeep.
Isang makintab na itim na Rolls Royce Phantom ang huminto sa tapat nila.
Bumaba ang isang driver na naka-uniporme at may dalang payong.
“Donya Esmeralda!” nag-aalalang bati ng driver. “Kanina ko pa po kayo hinahanap! Bakit po kayo tumakas sa mansyon nang walang bodyguards?”
“Gusto ko lang maramdaman ang ulan, Benjo,” sagot ng matanda. “Pero nahanap ko ang isang diyamante sa gitna ng putikan.”
Humarap si Donya Esmeralda kay Lara. “Halika na, ‘Apo’. Huwag mong paghintayin ang Lola mo.”
Sumakay sila sa luxury car. Naiwan ang malamig na gabi, at pumasok sila sa mundo ng init at yaman.
Dinala si Lara sa mansyon ni Donya Esmeralda. Ito ay pag-aari ng Montemayor Clan, ang may-ari ng pinakamalaking Real Estate Firm sa bansa.
Pinagamit ni Donya Esmeralda kay Lara ang mga damit ng kanyang yumaong apo. Pinakain siya ng masarap at pinatigil sa mansyon.
Kinabukasan, kinausap siya ng Donya.
“Lara, alam mo ba kung sino ang kliyenteng gustong-gustong makuha ng asawa mo?” tanong ni Esmeralda habang umiinom ng tsaa.
“Ang alam ko po… Montemayor Land ang target nilang account. Sabi ni Gary, kapag nakuha niya ‘yun, magiging VP na siya.”
Tumawa si Esmeralda. “Ako ang Chairman ng Montemayor Land. At mamayang hapon, may meeting ang asawa mo sa opisina ko para sa final presentation.”
Nanlaki ang mata ni Lara.
“Gusto mo bang turuan natin siya ng leksyon?” tanong ng Donya.
Tumango si Lara. “Opo. Pagod na po akong maging basahan.”
Hapon. Sa Boardroom ng Montemayor Land.
Naroon si Gary, suot ang kanyang pinakamagandang suit. Kampanteng-kampante siya. Kasama niya ang Boss niya.
“Sir, sigurado ako, makukuha natin ang deal na ‘to,” pagmamayabang ni Gary. “Wala naman akong ibang inisip kagabi kundi ang presentation na ‘to.”
Bumukas ang pinto. Pumasok ang mga Board Members. At sa huli, pumasok si Donya Esmeralda, akay-akay ng isang babaeng nakatalikod pero napaka-elegante ng suot.
“Good afternoon, gentlemen,” bati ni Esmeralda. “Pasensya na, bulag ako kaya kasama ko ang aking… ‘apo’ para tulungan akong magbasa ng kontrata.”
“Walang problema, Donya Esmeralda!” sipsip na sabi ni Gary. “It’s an honor to meet you.”
“Maupo kayo,” utos ni Esmeralda. “Gary, tama ba? Narinig ko magaling ka daw.”
“Opo Ma’am! Very dedicated po ako!”
“Talaga?” tanong ni Esmeralda. “Kasing dedicated ba ‘yan ng pag-iwan mo sa asawa mo sa gitna ng ulan kagabi?”
Natigilan si Gary. Namutla siya. “P-po?”
“Apo,” tawag ni Esmeralda sa babaeng katabi niya. “Humarap ka nga sa kanya.”
Dahan-dahang humarap ang babae.
Nalaglag ang panga ni Gary.
Si Lara.
Pero hindi ito ang Lara na basahan. Naka-suot ito ng Chanel suit, naka-makeup, at puno ng kumpiyansa.
“L-Lara?!” gulat na sigaw ni Gary. “Anong ginagawa mo dito?! Katulong ka ba dito?!”
“Excuse me?” mataray na sagot ni Donya Esmeralda. “Siya si Lara, ang babaeng tinulungan ko kagabi habang tinatapon mo siya. Siya ang tumulong sa akin noong nilalamig ako, samantalang ikaw, sarili mo lang ang iniisip mo.”
Tumingin si Esmeralda sa Boss ni Gary.
“Mr. Boss, ang kumpanya ko ay naghahanap ng mga partner na may Integrity at Family Values. Ang empleyado niyo… iniwan ang sariling asawa sa bagyo para lang sa ambisyon. Kung kaya niyang traidorin ang asawa niya, kaya niya ring traidorin ang negosyo ko.”
“Kaya,” pagpapatuloy ni Esmeralda. “Denied ang proposal niyo. At hangga’t empleyado niyo ang lalaking ‘yan, blacklisted ang kumpanya niyo sa lahat ng negosyo ng Montemayor.”
Napasinghap ang Boss ni Gary. “Gary! You’re fired! Ngayon din! Umalis ka dito!”
“P-pero Ma’am! Lara! Honey!” lumuhod si Gary kay Lara. “Sabihin mo sa kanila! Asawa mo ako! Mahal kita! Umuwi na tayo!”
Tumingin si Lara kay Gary. Wala na siyang naramdamang takot.
“Tama na, Gary,” sabi ni Lara nang malamig. “Noong iniwan mo ako sa ulan, tinapos mo na ang lahat sa atin. Ang Annulment papers ay ipapadala ko na lang sa bahay ng nanay mo, dahil pinalayas na rin kita sa apartment natin kaninang umaga.”
“Guards,” utos ni Donya Esmeralda. “Ilbas ang basurang ito.”
Kinaladkad si Gary palabas ng building, umiiyak at nagsisisi. Nawala ang trabaho, nawala ang asawa, at nawala ang kinabukasan.
Naiwan si Lara sa tabi ni Donya Esmeralda.
“Salamat po, Lola,” bulong ni Lara.
“Walang anuman, apo,” ngiti ng Donya. “Ngayon, simulan natin ang pagtuturo sa’yo kung paano magpatakbo ng kumpanya. Dahil kailangan ko ng tagapagmana na may pusong katulad mo.”
At doon nalaman ni Lara na ang bagyong dumaan sa buhay niya ang siya ring nagdala sa kanya sa tunay na bahaghari.
