IPINAKULONG AKO NG ASAWA KO NG DALAWANG TAON DAHIL SA KASALANANG HINDI KO GINAWA — PERO SA ARAW NG PAGLAYA KO, HINDI NILA ALAM NA HAWAK KO ANG SUSI NG KANILANG PAGBAGSAK
Dalawang taon. 730 na araw.
Iyan ang tagal ng pananatili ko sa loob ng Correctional Institute for Women. Ang kaso ko? Frustrated Murder.
Ang nagpakulong sa akin? Ang sarili kong asawa, si Franco, at ang kanyang kabit na si Erica.
Ang akusasyon? Tinulak ko daw si Erica sa hagdan kaya siya nakunan. Pero ang totoo, kusa siyang naghulog ng sarili niya. Nakita ko ang ngisi niya bago siya bumagsak. At si Franco? Mas naniwala siya sa luha ng kabit niya kaysa sa asawa niyang limang taon niyang kasama.
“Dudubukin ka sa kulungan, Valerie,” sabi ni Franco noong araw ng sentensya ko. “Pinatay mo ang anak ko.”
Sa loob ng dalawang taon, sinubukan nilang dumalaw. Buwan-buwan, pumupunta sila. Siguro para konsensyahin ako, o baka para ipamukha sa akin kung gaano sila kasaya.
Pero ni minsan, hindi ako lumabas ng selda para harapin sila.
“Tell them to go to hell,” lagi kong sinasabi sa guard.
Ang hindi nila alam, sa loob ng dalawang taon na iyon, hindi ako umiyak. Nagplano ako. Ginamit ko ang bawat segundo para makipag-ugnayan sa labas gamit ang tanging taong naniwala sa akin—ang aking personal na abogado.
Dumating ang araw ng paglaya ko.
Bumukas ang malaking bakal na gate. Huminga ako nang malalim. Amoy usok, amoy kalayaan, amoy paghihiganti.
Isang itim na Mercedes Benz ang naghihintay sa akin. Bumaba si Atty. Cruz.
“Ready ka na ba, Ma’am Valerie?” tanong niya, inaabot sa akin ang isang bagong designer suit at sunglasses.
“Ready na ready na ako, Attorney. Dalhin mo ako sa party,” ngiti ko.
Ngayong araw din kasi ang Grand Launching ng bagong Mega-Resort ni Franco. Ito ang proyekto na magpapayaman sa kanya nang husto. Lahat ng investors at media ay nandoon.
Sa Grand Ballroom ng hotel, nagkakagulo ang mga tao. Naka-tuxedo si Franco, hawak ang kamay ni Erica na nakasuot ng kumikinang na gown.
“Good evening, ladies and gentlemen!” sigaw ni Franco sa stage. “This resort is my legacy! Ito ang patunay ng tagumpay ng Franco Corp!”
Nagpalakpakan ang lahat. Si Erica ay tuwang-tuwa, feeling “Mrs. CEO” na.
“At gusto kong pasalamatan ang aking partner, si Erica, na laging nasa tabi ko…”
Biglang namatay ang ilaw sa buong ballroom. Brownout?
Bumukas ang malaking LED screen sa likod ng stage. Pero hindi logo ng kumpanya ang lumabas.
Isang Video Footage.
Sa video, makikita ang hagdan ng bahay namin noon. Malabong CCTV, pero malinaw ang nangyari.
Nakita ng lahat si Erica—dalawang taon na ang nakakaraan—na nakatayo sa hagdan. Walang tumutulak sa kanya. Tumingin siya sa camera, ngumisi, at kusang nagbato ng sarili pababa.
Napasinghap ang lahat ng bisita.
“Oh my God! Siya ang tumalon?!”
“Setup lang pala?!”
Bumukas ang ilaw.
Sa gitna ng pinto, nakatayo ako. Suot ang pulang suit, naka-heels, at puno ng awtoridad.
“Surprise, Franco,” sabi ko sa mikropono na inabot sa akin ng sound engineer (na binayaran ko).
Namutla si Franco. “V-Valerie? Nakalaya ka na?”
“Oo,” sagot ko habang naglalakad palapit sa stage. Ang mga tao ay humahawi para sa akin. “Natapos ko na ang sentensya ko para sa krimeng hindi ko ginawa. Pero kayo… magsisimula pa lang.”
“Guards! Palabasin niyo ‘yan! Ex-convict ‘yan!” sigaw ni Erica, nanginginig.
“Walang gagalaw,” utos ko.
Humarap ako kay Franco.
“Franco, akala mo ba dahil nakakulong ako, wala na akong alam? Akala mo ba nakuha mo na ang kumpanya?”
Naglabas ako ng isang dokumento.
“Noong pinirmahan mo ang transfer of assets habang nasa loob ako ng kulungan, hindi mo binasa ang fine print, ano? Masyado kang atat.”
“Anong ibig mong sabihin?” pawisang tanong ni Franco.
“Ang kumpanyang ito… ang Franco Corp… ay subsidiary lang ng V.M. Holdings. At sino ang may-ari ng V.M. Holdings?”
Tinuro ko ang sarili ko.
“Ako. Ako si Valerie Mondragon. Ang pera na ginamit mo para itayo ang resort na ito? Pera ko ‘yun na galing sa Trust Fund ko na hindi mo pwedeng galawin.”
Nanlaki ang mata ni Franco. “H-hindi… sabi ng lawyer, akin na ang lahat!”
“Ang lawyer mo?” tawa ko. “Binili ko na siya bago pa ako makulong.”
Senyales ko. Pumasok ang mga Pulis at NBI.
“Mr. Franco, Ms. Erica,” sabi ng NBI Agent. “Inaaresto namin kayo para sa Perjury (pagsisinungaling sa korte), Falsification of Documents, at Qualified Theft (pagnanakaw ng pondo ng kumpanya).”
“Hindi! Honey, gawan mo ng paraan!” iyak ni Erica, kumakapit kay Franco.
Tinulak ni Franco si Erica. “Ikaw ang may kasalanan nito! Kung hindi ka tumalon sa hagdan, hindi mangyayari ‘to!”
“Nag-aaway na sila,” bulong ko sa mic. “Ang pangit tignan.”
Kinaladkad ng mga pulis si Franco at Erica. Ang lalaking nagpakulong sa akin ay ngayon ay siya namang poposasan.
Humarap ako sa mga investors at bisita.
“Pasensya na sa gulo,” ngiti ko. “Effective today, ako na ang babawi sa pamamalakad ng kumpanya. You are looking at the real owner.”
Nagpalakpakan ang mga tao—sa takot at sa paghanga.
Pinanood ko habang isinasakay si Franco sa police car. Nakita niya ako sa bintana. Ang mga mata niya ay puno ng pagsisisi.
Tinalikuran ko siya.
Dalawang taon nila akong ninakawan ng buhay. Ngayon, kinuha ko ang lahat sa kanila sa loob lang ng dalawang minuto. At ang sarap ng lasa ng kalayaan.
