TINAWAG AKONG “MATABANG BABOY” NG MANUGANG KO SA KASAL DAHIL SA LUMA KONG SUIT SA HARAP NG 300 BISITA — PERO NAMUTLA SIYA NANG DUMATING ANG BILYONARYO NIYANG TATAY AT LUMUHOD SA HARAP KO
Si Mang Berto ay isang matandang lalaki na may katabaan, puti na ang buhok, at laging nakangiti. Sa tingin ng marami, isa lang siyang retiradong janitor. Ang tanging yaman niya ay ang kanyang anak na si Jason.
Si Jason ay isang mabuting anak, pero nabulag siya ng pag-ibig kay Tiffany. Si Tiffany ay anak ng isang mayamang CEO. Siya ay maganda, pero matapobre, maarte, at mapanghusga.
Hindi boto si Tiffany kay Mang Berto.
“Jason, bakit ba ang baduy ng tatay mo?” laging reklamo ni Tiffany. “Nakakahiya siyang ipakilala sa friends ko. Pwede bang huwag na siyang pumunta sa kasal? O kaya sa kitchen na lang siya kumain?”
“Tiffany, tatay ko ‘yun,” pagtatanggol ni Jason. “Siya ang nagpalaki sa akin. Kung wala siya, wala ako.”
Napilitang pumayag si Tiffany, pero may plano siya.
Sa araw ng kasal, nagsuot si Mang Berto ng isang lumang Amerikana (suit). Ito ay kulay brown, luma na ang tela, at medyo masikip na sa kanya dahil tumaba na siya. Halos pumutok ang butones sa tiyan niya.
Pero suot niya ito nang may pride. Ito kasi ang suit na iniregalo sa kanya ng yumaong asawa niya 30 years ago. Sabi niya sa sarili, “Gusto kong maramdaman na kasama ko ang nanay ni Jason sa araw na ito.”
Sa reception, puno ang ballroom ng 300 bisita—mga elite, politiko, at negosyante. Lahat ay naka-designer gown at tuxedo.
Si Mang Berto ay nakaupo sa isang sulok, kumakain ng cake. Dahil sa katandaan at panginginig ng kamay, nahulugan niya ng icing ang luma niyang suit.
Nakita ito ni Tiffany. Kinuha niya ang mikropono sa stage. Lasing na siya at gusto niyang magpasikat sa mga kaibigan niya.
“Excuse me everyone!” sigaw ni Tiffany. Tumahimik ang lahat.
“I just want to address the elephant in the room… or should I say, the PIG in the room,” turo ni Tiffany kay Mang Berto.
Nagulat ang lahat. Napatayo si Jason. “Tiffany! Ano ba?!”
“Why, Jason? Totoo naman ah!” tawa ni Tiffany. “Look at him! Ang taba-taba, ang dumi kumain! At tignan niyo ang suit niya! Binili ba ‘yan sa ukay-ukay? Halos sumabog na ang butones sa laki ng tiyan niya! Mukha siyang Baboy na binihisan ng basahan!”
Nagtawanan ang mga kaibigan ni Tiffany.
“Nakakahiya ka,” patuloy ni Tiffany kay Mang Berto. “Sinira mo ang aesthetic ng kasal ko. You look disgusting. Sana hindi ka na lang pumunta. You are just a poor, pathetic old man.”
Yumuko si Mang Berto. Tumulo ang luha niya sa kanyang lumang suit. Masakit. Sobrang sakit na ipahiya siya ng asawa ng anak niya sa harap ng maraming tao.
Akmang susugudin ni Jason si Tiffany para agawin ang mic, nang biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Dumating ang tatay ni Tiffany—si Mr. Richard Lim, ang CEO ng Lim Global Corp, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Late siya dahil galing pa siya sa isang emergency board meeting.
“Dad!” sigaw ni Tiffany. “You’re here! Look, Dad! I was just telling Jason’s father how inappropriate his outfit is. Nakakahiya sa pamilya natin, di ba? He looks like a pig!”
Tumingin si Mr. Lim sa direksyon na tinuturo ni Tiffany.
Nakita niya ang matandang lalaki na may icing sa damit, nakayuko, at umiiyak.
Nanlaki ang mga mata ni Mr. Lim. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
Mabilis na naglakad si Mr. Lim. Halos tumakbo siya papunta kay Mang Berto.
“Dad? Anong ginagawa mo? Bakit ka lumalapit sa baboy na ‘yan?” tanong ni Tiffany.
Hindi pinansin ni Mr. Lim ang anak niya. Paglapit niya kay Mang Berto, ginawa niya ang bagay na ikinagulat ng 300 bisita.
Lumuhod si Mr. Richard Lim sa harap ni Mang Berto.
Yumuko siya nang mababa, halos humalik sa sapatos ng matanda.
“Chairman…” nanginginig na bati ni Mr. Lim. “Chairman Roberto, patawarin niyo po ako! Patawarin niyo po ang anak ko!”
Tumahimik ang buong ballroom.
“Chairman?” bulong ng mga bisita. “Si Mr. Lim, lumuhod sa tatay ng groom?”
“Dad! Stand up!” sigaw ni Tiffany. “Bakit mo tinatawag na Chairman ang pulubi na ‘yan?!”
Tumayo si Mr. Lim at sinampal si Tiffany nang malakas. PAK!
“Tumahimik ka, Tiffany!” sigaw ng ama. “Wala kang alam! Ang tinatawag mong ‘baboy’ at ‘pulubi’ ay si Don Roberto Mondragon! Siya ang may-ari ng Mondragon Holdings! Siya ang may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko! Siya ang Silent Billionaire na nagpondo sa negosyo natin!”
Nalaglag ang panga ni Tiffany.
Dahan-dahang tumayo si Mang Berto. Pinunasan niya ang icing sa damit niya. Inayos niya ang kanyang “masikip” na suit.
Ang aura niya ay nagbago. Mula sa pagiging kawawang matanda, lumabas ang pagiging makapangyarihan niya.
“Tumayo ka, Richard,” kalmadong sabi ni Berto.
“Sir, sorry po talaga,” iyak ni Mr. Lim. “Hindi ko po alam na nandito kayo. Hindi ko po alam na anak niyo si Jason. Sabi niyo po kasi nasa abroad ang anak niyo.”
“Gusto ko kasing mamuhay ng simple si Jason,” sagot ni Berto. “Ayokong lumaki siyang katulad ng anak mo—matapobre.”
Tumingin si Berto kay Tiffany na ngayon ay nanginginig na sa takot.
“Tiffany,” sabi ni Berto. “Tinawag mo akong baboy. Tinawag mong basahan ang suit ko. Alam mo ba kung bakit ito ang suot ko?”
Hindi makasagot si Tiffany.
“Ito ang suit na suot ko noong pinirmahan ko ang unang kontrata ng kumpanya ko. Ito rin ang suit na suot ko noong pakasalan ko ang nanay ni Jason. Luma ito, oo. Masikip, oo. Pero puno ito ng dangal at pagmamahal. Mga bagay na wala ka.”
Naglabas si Berto ng isang Cheque mula sa bulsa ng luma niyang suit.
“Ito sana ang regalo ko sa inyo. 100 Million Pesos para sa pagsisimula niyo ng buhay at pampatayo ng bahay.”
Nanlaki ang mata ni Tiffany. 100 Million!
Pinunit ni Berto ang tseke sa harap ni Tiffany.
Riiip!
“Pero dahil sa ugali mo, walang piso na mapupunta sa’yo.”
Bumaling si Berto kay Mr. Lim.
“Richard, effective tomorrow, fired ka na. Tinatanggal ko na rin ang investments ko sa kumpanya niyo. Ayokong maidikit ang pangalan ko sa pamilyang walang respeto sa kapwa.”
“Sir! Huwag po! Mawawala ang lahat sa amin!” pagmamakaawa ni Mr. Lim.
Humarap si Berto kay Jason.
“Anak, ikaw ang bahala. Sasama ka ba sa akin, o dito ka sa asawa mong ikinahihiya ang tatay mo?”
Hindi nagdalawang-isip si Jason. Tinanggal niya ang kanyang wedding ring at ibinato kay Tiffany.
“Tapos na tayo, Tiffany,” sabi ni Jason. “Tama si Tatay. Maganda ka lang sa labas, pero bulok ang ugali mo.”
Umalis si Jason at Mang Berto sa ballroom habang nakayuko ang lahat ng bisita bilang respeto sa tunay na Bilyonaryo.
Naiwan si Tiffany na umiiyak sa gitna ng stage—naka-gown, maganda, pero wala nang asawa, wala nang yaman, at wala nang kinabukasan dahil sa kanyang mapanghusgang bibig. Napatunayan ng lahat na ang tunay na yaman ay hindi sa suot na damit, kundi sa kung paano mo tratuhin ang ibang tao.
