KINUHA NG ASAWA KO ANG IPON NG ANAK KO PARA IBILI NG KOTSE ANG ANAK NIYA SA LABAS — AKALA NIYA TATAHIMIK LANG AKO, PERO ANG GANTI KO AY NAG-IWAN SA KANILA NA WALANG MATITIRHAN
Si Marissa ay isang biyuda na nagmamay-ari ng isang maliit pero matagumpay na Hardware Store. Ang buong buhay niya ay umiikot sa kanyang kaisa-isang anak na si Kiko. Ang pangarap ni Kiko ay maging piloto. Alam ni Marissa na mahal ang tuition, kaya sa loob ng sampung taon, naghulog siya sa isang Special Savings Account. Tinawag niya itong “Project Wings.” Laman nito ay P1.5 Million.
Nang makilala ni Marissa si Ramon, akala niya ay nahanap na niya ang katuwang sa buhay. Si Ramon ay may anak din sa pagkabinata, si Jeric, na ka-edad ni Kiko.
Noong una, mabait si Ramon at Jeric. Pero nang ikasal sila at tumira sa bahay ni Marissa, unti-unting lumabas ang tunay na ugali. Si Ramon ay naging tamad sa hardware, at si Jeric ay naging waldas.
“Tita, pahingi naman ng pambili ng bagong iPhone,” laging hirit ni Jeric. At dahil mabait si Marissa, nagbibigay siya.
Samantala, si Kiko ay nagtitipid. Nagbabaon lang ng sandwich sa college, hindi bumibili ng luho, dahil alam niyang bawat piso ay mahalaga para sa flight school.
Isang araw, habang nasa hardware si Marissa, nakatanggap siya ng notification sa phone niya mula sa bangko.
Fund Transfer Alert: P1,200,000.00 debited from Project Wings Account.
Nanlaki ang mata ni Marissa. Halos himatayin siya.
Tumakbo siya pauwi. Pagdating niya sa garahe, nakita niya si Ramon at Jeric. Tuwang-tuwa. Nagsisigawan.
Sa harap nila ay isang bagong-bagong Sports Car. Makintab. Pula.
“Surprise!” sigaw ni Ramon nang makita si Marissa. “Hon, tignan mo! Binilhan ko si Jeric ng sasakyan! Graduation gift ko sa kanya (kahit hindi pa naman graduate)!”
“R-Ramon…” nanginginig si Marissa. “Saan galing ang pera?”
“Ah, eh… hiniram ko muna sa account ni Kiko,” casual na sagot ni Ramon. “Total, matagal pa naman bago mag-flight school si Kiko diba? Saka na lang natin ibalik. Masyadong na-dedepress si Jeric kasi nagko-commute siya. Kailangan niya ng kotse para tumaas ang confidence niya.”
“Hiniram?!” sigaw ni Marissa. “Ninakaw mo! Pera ‘yun ng anak ko! Dugo at pawis ko ‘yun!”
Lumapit si Jeric, nakangisi. “Tita, chill ka lang. Ang damot mo naman. Magkapatid naman kami ni Kiko. Share-share lang.”
“Ibalik niyo ang pera!” sigaw ni Marissa. “Isauli niyo ang kotse!”
Nagalit si Ramon. “Marissa! Huwag mo akong ipahiya sa harap ng anak ko! Ako ang padre de pamilya dito! Desisyon ko ang masusunod! Kayang-kaya maghintay ni Kiko. Matalino siya, mag-apply siya ng scholarship. Si Jeric, kailangan niya ng tulong ko. Tumahimik ka na lang kung ayaw mong mag-away tayo.”
Tinitigan ni Marissa si Ramon. Nakita niya ang kawalan ng respeto. Nakita niya na mas mahalaga ang luho ni Jeric kaysa sa pangarap ni Kiko.
Gusto niyang magwala. Gusto niyang basagin ang salamin ng kotse.
Pero huminga siya ng malalim.
“Sige,” sabi ni Marissa nang mahinahon. “Kung ‘yan ang desisyon mo bilang ‘padre de pamilya’.”
Ngumisi si Ramon. “Buti naman naintindihan mo. O Jeric, isakay mo na ang mga chicks mo!”
Akala ni Ramon, nanalo siya. Akala niya, dahil mahal siya ni Marissa, tatanggapin na lang nito ang lahat.
Hindi niya alam, sa sandaling iyon, namatay ang pagmamahal ni Marissa at napalitan ng isang malamig na plano.
Sa loob ng isang linggo, naging tahimik si Marissa. “Good wife” ang peg niya. Ipinagluluto pa niya si Ramon.
Pero habang nasa galaan sina Ramon at Jeric gamit ang bagong kotse, abala si Marissa sa pakikipag-usap sa abogado at sa Real Estate Broker.
Dumating ang araw ng Sabado. Nag-outing ang mag-amang Ramon at Jeric sa Batangas gamit ang sports car. Si Marissa at Kiko ay naiwan sa bahay.
Pagkaalis nila, kumilos na si Marissa.
Dumating ang isang malaking truck. Hinakot ang lahat ng gamit nina Marissa at Kiko.
Pagkatapos, dumating ang bagong may-ari ng bahay.
“Ma’am, sigurado po kayo?” tanong ng buyer.
“Oo. Rush sale. Cash,” sabi ni Marissa. “Sa inyo na ang bahay pati ang mga gamit na naiwan sa kwarto ng asawa ko.”
Sumunod, pumunta si Marissa sa Hardware Store. Sinara niya ito. Tinanggal niya si Ramon bilang manager (dahil nakapangalan naman kay Marissa ang negosyo bago pa sila ikasal). Inilipat niya ang lahat ng laman ng Business Account sa isang bagong account na nakapangalan lang kay Kiko.
At ang huli… tumawag siya sa Pulisya.
Gabi na nang makauwi sina Ramon at Jeric. Pagod pero masaya.
Pagdating nila sa tapat ng bahay, nagtaka sila.
Hindi mabuksan ni Ramon ang gate. Iba na ang padlock.
“Marissa! Buksan mo ‘to!” sigaw ni Ramon.
Bumukas ang pinto ng bahay. Pero hindi si Marissa ang lumabas. Isang estrangherong lalaki na may hawak na baseball bat.
“Sino kayo?! Anong ginagawa niyo sa bahay ko?!” sigaw ni Ramon.
“Bahay mo?” sagot ng lalaki. “Nabili ko na ‘to kaninang umaga kay Ma’am Marissa. Kumpleto ang dokumento. Heto ang Deed of Sale. Umalis kayo sa property ko bago ako tumawag ng barangay!”
“N-nabili?!” namutla si Ramon. “Hindi pwede ‘yun! Asawa ako!”
“Exclusive property niya ‘to bago kayo ikasal. Wala kang pirma na kailangan,” sagot ng lalaki. “At sabi ni Ma’am, yung mga gamit niyo daw, nasa labas na. Nasa trash bag.”
Tinuro ng lalaki ang tumpok ng itim na plastic bag sa bangketa.
Nalaglag ang panga ni Jeric. “Pa! Paano na tayo?! Saan tayo titira?!”
Kinuha ni Ramon ang cellphone para tawagan si Marissa.
Ring… Ring…
Sumagot si Marissa.
“Marissa! Nasaan ka?! Bakit mo binenta ang bahay?! Walanghiya ka!”
“Oh, Ramon,” kalmadong sagot ni Marissa. “Diba kinuha mo ang 1.2 Million ni Kiko? Pwes, binawi ko lang. Ibinenta ko ang bahay para mabuo ulit ang tuition ng anak ko. patas lang tayo.”
“Pero saan kami titira ni Jeric?!”
“Problema mo na ‘yan, Padre de Pamilya,” sagot ni Marissa. “Ah, by the way… nasaan ang kotse?”
“Nasa harap ko! Bakit?”
Biglang may dumating na mobile ng Pulis.
“Mr. Ramon?” tanong ng Pulis. “May report po na Qualified Theft at Carnapping. Yung pinambili niyo daw ng kotseng ‘yan ay ninakaw mula sa Trust Fund na hindi kayo authorized. At dahil nakapangalan ang rehistro sa ‘Marissa Hardware’ (dahil ginamit ni Ramon ang business name para makalusot sa loan), si Ma’am Marissa ang legal owner.”
“Huh?!”
“Kukunin na po namin ang sasakyan. At kayo po, sumama sa presinto para magpaliwanag.”
Hinihila ng tow truck ang pulang sports car habang nagwawala si Jeric.
“Ang kotse ko! Pa! Gawin mo ng paraan!” iyak ni Jeric.
Posasado si Ramon. Wala siyang magawa. Wala siyang bahay. Wala siyang negosyo. Wala siyang pera. At ngayon, pati ang kotseng ipinagpalit niya sa tiwala ng asawa niya ay wala na rin.
Nasa airport na noon sina Marissa at Kiko. Lilipat na sila sa Cebu para doon mag-aral si Kiko at magsimula ng bagong buhay.
Tiningnan ni Marissa ang cellphone niya. Blinock na niya ang number ni Ramon.
“Ma, okay ka lang?” tanong ni Kiko.
Hinawakan ni Marissa ang kamay ng anak.
“Okay na okay, anak. Minsan, kailangan mong sunugin ang buong tulay para hindi na makatawid ang mga taong humihila sa’yo pababa.”
Iniwan ni Marissa si Ramon sa kalsada, kayakap ang mga trash bag ng damit niya, habang si Kiko ay lumipad nang mataas—literal at metapora—tungo sa kanyang pangarap.
