INIMBITAHAN NIYA ANG DATING ASAWA SA KANYANG KASAL PARA IPAHIYA, PERO NATIGILAN ANG MUNDO NIYA NANG BUMABA ITO SA ISANG BUGATTI KASAMA ANG KAMBAL — AT ANG SINABI NITO AY NAGPATIGIL NG KASAL
Si Jason ay isang lalaking nilamon na ng sistema ng pera at kapangyarihan. Matapos niyang yumaman dahil sa isang questionable na business deal, hiniwalayan niya ang kanyang asawang si Clara.
Si Clara ay isang simpleng guro noon. Tinulungan niya si Jason noong wala pa itong pera. Ibinenta niya ang mga alahas ng nanay niya para sa puhunan ni Jason. Pero nang umasenso si Jason, pinalitan siya nito kay Tiffany—isang modelong mas bata at anak ng isang Senador.
“Clara, hindi ka na bagay sa mundo ko,” sabi ni Jason noong pinalayas niya si Clara limang taon na ang nakakaraan. “Masyado kang… baduy. Masyado kang mahirap. Kailangan ko ng babaeng trophy wife.”
Umalis si Clara na luhaan, buntis (na hindi alam ni Jason), at walang-wala.
Limang taon ang lumipas. Ikakasal na si Jason kay Tiffany.
Dahil sa sobrang yabang, naisipan ni Jason na padalhan ng imbitasyon si Clara.
“Hon, bakit mo iimbitahan ang ex mo?” tanong ni Tiffany habang namimili sila ng bulaklak.
“Gusto kong makita niya kung ano ang sinayang niya,” tawa ni Jason. “Gusto kong makita niya tayong masaya habang siya, siguro hanggang ngayon, nagtuturo pa rin sa public school at namumroblema sa pamasahe. It will be the ultimate revenge.”
Ipinadala ang imbitasyon sa lumang address ng magulang ni Clara. Ang nakalagay sa card: “To Clara, witness the wedding of the year. Wear your best… kung meron man.”
Araw ng kasal. Ang venue ay sa pinakamahal na garden resort sa Tagaytay.
Lahat ng bisita ay naka-designer gown. Ang mga sasakyan sa parking lot ay puro BMW, Mercedes, at Audi. Si Jason at Tiffany ay nakatayo sa entrance, binabati ang mga bisita.
“Wala pa ba si Clara?” bulong ni Jason sa best man niya.
“Wala pa, pre. Baka nahihiya. O baka walang pamasahe papunta dito,” sagot ng best man sabay tawa.
Nagsimula na ang seremonya. Naglalakad na si Tiffany sa aisle. Napakaganda ng gown niya.
Nang nasa altar na sila at magsisimula na ang pari, biglang may narinig silang malakas na ugong ng makina mula sa labas.
VROOOOM!
Hindi ito tunog ng ordinaryong kotse. Tunog ito ng isang halimaw na sasakyan.
Napatingin ang lahat ng bisita sa likod. Ang mga guard ay nagtakbuhan.
Huminto sa tapat mismo ng entrance ng garden (kung saan bawal pumarada) ang isang makintab na Bugatti Chiron na kulay Midnight Blue. Isa ito sa pinakamahal na sasakyan sa mundo.
Bumukas ang pinto ng driver (butterfly doors). Bumaba ang isang driver na naka-uniporme. Mabilis itong umikot para pagbuksan ang pasahero.
Unang bumaba ang isang pares ng Christian Louboutin red heels.
Sumunod na lumabas ang isang babae. Nakasuot ito ng isang crimson red na gown na gawa sa seda, hapit sa katawan, at punong-puno ng maliliit na diyamante. Ang buhok niya ay naka-ayos nang elegante, at ang leeg niya ay may suot na kwintas na mas mahal pa sa buong kasal ni Jason.
Napasinghap ang lahat. Si Clara.
Pero hindi siya nag-iisa.
Bumukas ang kabilang pinto. Bumaba ang dalawang batang babae—kambal. Nasa edad lima. Nakasuot sila ng matching white dresses na mukhang gawa ng sikat na designer sa Paris. Ang gaganda nila, at ang mga mata nila… kamukhang-kamukha ni Jason.
Naglakad si Clara sa red carpet, hawak ang kamay ng kambal sa magkabilang gilid. Ang aura niya ay hindi na ang dating “Teacher Clara.” Ang aura niya ay isang reyna na kayang bilhin ang buong resort.
Natigil ang pari. Si Tiffany ay namutla sa inggit at gulat. Si Jason ay halos malaglag ang panga.
Dire-diretsong naglakad si Clara hanggang sa makalapit siya sa altar. Humarang ang mga guard pero tinaasan lang sila ng kilay ni Clara, at umatras sila sa takot.
“Clara?” nauutal na sabi ni Jason. “A-anong… anong ginagawa mo dito? At… kaninong kotse ‘yan? Ninakaw mo ba ‘yan? O baka kabit ka ng matandang mayaman?”
Ngumiti si Clara. Isang ngiting puno ng awa.
“Jason, Jason,” iling ni Clara. “Hanggang ngayon, napakababaw mo pa rin. Ang kotseng ‘yan? Binili ko ‘yan cash noong nakaraang linggo kasi bored ako. At hindi ako kabit. Ako ang CEO ng Phoenix Corp, ang kumpanyang bumibili ng mga naluluging negosyo sa Asya.”
Nanlaki ang mata ng mga bisita. Phoenix Corp? Iyon ang pinakamalaking tech company ngayon!
“At sila…” turo ni Clara sa kambal. “Sina Mia at Lia. Ang mga anak mo. Ipinagbuntis ko sila noong pinalayas mo ako. Pinalaki ko sila nang mag-isa gamit ang utak at sipag ko, habang ikaw, nagpapakasarap sa pera.”
Lumapit si Jason sa mga bata. “A-anak ko? May anak ako?”
Haharapin sana niya ang mga bata, pero tumago ang kambal sa likod ni Clara.
“Who is he, Mommy?” tanong ni Mia in fluent English. “Is he the bad man?”
“Yes, baby. He’s nobody,” sagot ni Clara.
Sumingit si Tiffany. “So what?! Mayaman ka na pala, eh di good for you! Pero kasal ko ‘to! Umalis ka na! You are ruining my moment!”
Humarap si Clara kay Tiffany, tapos kay Jason.
“Huwag kang mag-alala, Tiffany. Aalis ako. Pumunta lang ako dito para ibigay ang regalo ko.”
May inilabas na dokumento si Clara mula sa kanyang designer bag.
“Jason, naalala mo ba noong nagsisimula ka pa lang? Noong wala kang pera? Pinapirma mo ako sa isang dokumento para sa business loan mo. Sabi mo, formality lang.”
“O-oo,” kinabahan si Jason. “Anong meron dun?”
“Hindi mo binasa, ‘di ba?” tawa ni Clara. “Ang dokumentong ‘yon ay nagsasaad na kapag yumaman ang kumpanya mo, 60% ng shares ay nakapangalan sa akin bilang primary investor. At nakasaad din doon na kapag nagtaksil ka o hiniwalayan mo ako nang walang valid reason, ang remaining 40% ay mapupunta sa magiging anak natin.”
Itinaas ni Clara ang papel.
“Sa madaling salita, Jason… ang kumpanya mo, ang bahay mo, at ang perang ginagamit mo sa kasal na ito… ay pag-aari ko at ng mga anak natin.”
Katahimikan.
“At ito ang huli,” sabi ni Clara, habang tinititigan si Jason sa mata. Binitawan niya ang mga salitang nagpatigil sa mundo ni Jason.
“Itigil ang kasal na ito… dahil ang annulment papers na pinanghahawakan mo ay hindi ko pinirmahan kailanman, peke ang pirma doon, at kakasampa ko lang ng kaso sa korte kanina para bawiin ang lahat ng ari-arian mo at ipakulong ka sa kasong Bigamy at Falsification of Documents.”
Bumagsak si Jason sa tuhod niya.
“Hindi… hindi totoo ‘yan!” sigaw ni Tiffany. “Jason! Sabihin mong hindi totoo!”
“Sorry, Tiffany,” sabi ni Clara. “Mukhang ikakasal ka sa isang pulubi na malapit nang makulong. Kung ako sa’yo, tatakbo na ako.”
Dumating ang mga pulis sa venue.
“Mr. Jason, inaaresto namin kayo.”
Nagkagulo ang kasal. Tumakbo si Tiffany palabas, umiiyak, iniwan si Jason. Ang mga bisita ay nag-video at nag-picture.
Si Jason ay pinosasan sa harap ng altar.
Bago siya ilabas, tumingin siya kay Clara at sa kambal.
“Clara… parang awa mo na… anak ko sila…”
Tinakpan ni Clara ang mata ng mga bata.
“Wala kang anak,” malamig na sabi ni Clara. “Namatay ang tatay nila limang taon na ang nakakaraan noong pinili niya ang pera kaysa sa pamilya.”
Tumalikod si Clara.
“Let’s go, girls. Gutom na si Mommy. Let’s eat somewhere expensive.”
“Okay, Mommy!” masayang sabi ng kambal.
Sumakay sila sa Bugatti. Umalis sila habang iniiwan si Jason na puno ng pagsisisi, kahihiyan, at wala nang natira kundi ang alaala ng pamilyang sinayang niya.
