PINILIT AKO NG MADRASTA KO NA PAKASALAN ANG ISANG BILYONARYONG “LUMPO” PARA MABAYARAN ANG UTANG NIYA — PERO NANG MATISOD KAMI SA GABI NG KASAL, NATUKLASAN KO ANG LIHIM NA TINATAGO NIYA
Si Elena ay isang dalagang lumaki sa impyerno. Mula nang mamatay ang kanyang ama, naging alipin siya ng kanyang madrasta na si Tita Rose at ng mga anak nito. Si Tita Rose ay sugarol, maluho, at walang ibang inisip kundi pera.
Isang gabi, umuwi si Tita Rose na may kasamang masamang balita.
“Elena! Maghanda ka,” sigaw nito habang amoy alak. “Ipapakasal kita.”
“Po? Kanino po?” takot na tanong ni Elena.
“Kay Marco Valdemar. Ang tagapagmana ng Valdemar Empire. Yung bilyonaryong naaksidente last year at naging lumpo. Naghahanap ng asawa ang pamilya niya. Binayaran na nila ako ng 50 Million pesos bilang dote. Bayad na ang utang ko sa casino!”
Nanlamig si Elena. Kilala sa buong bansa si Marco Valdemar. Gwapo, mayaman, pero balita na naging “halimaw” ang ugali nito simula nang ma-paralyze sa isang car accident. Sabi ng mga tsismis, sinasaktan daw nito ang mga caregiver niya at wala nang babaeng tumatagal sa kanya.
“Tita, parang awa niyo na,” lumuhod si Elena. “Ayokong magpakasal sa taong hindi ko mahal. At saka… natatakot po ako sa kanya.”
“Wala akong pakialam sa nararamdaman mo!” sabunot ni Tita Rose. “Kapag hindi ka nagpakasal, papatayin ako ng mga pinagkakautangan ko! Wala kang utang na loob! Pinalaki kita, kaya sundin mo ako!”
Dahil wala siyang choice at dahil na rin sa takot para sa buhay ng madrasta niya (na kahit paano ay nagkupkop sa kanya), pumayag si Elena nang labag sa loob.
Ang araw ng kasal ay tila isang libing para kay Elena.
Napakagara ng simbahan. Ang daming bisita—mga elite, politiko, at negosyante. Pero wala siyang maramdamang saya.
Nang bumukas ang pinto, naglakad siya sa aisle. Sa altar, nakita niya si Marco. Nakaupo ito sa isang high-tech na wheelchair. Nakasuot ito ng itim na tuxedo. Ang mukha niya ay napakagwapo pero napakadilim. Walang ngiti. Ang mga mata niya ay matatalim, tila sinusuri ang kaluluwa ni Elena.
“I do,” nanginginig na sagot ni Elena.
“I do,” malamig na sagot ni Marco. Walang emosyon.
Pagkatapos ng seremonya, dinala sila sa mansyon ng mga Valdemar. Si Tita Rose ay tuwang-tuwa, bitbit ang tseke, at umalis na agad para magsugal, ni hindi man lang nagpaalam kay Elena.
Naiwan si Elena sa isang malawak na kwarto kasama ang kanyang bagong asawa—ang “Beast” na si Marco.
“Huwag kang umasa na magiging masaya tayo,” bungad ni Marco habang pinapatakbo ang wheelchair niya papunta sa bintana. “Alam kong pera lang ang habol niyo ng madrasta mo. Binili kita. Kaya huwag kang mag-inarte.”
“H-hindi po…” depensa ni Elena. “Napilitan lang po ako. Hindi ko po gusto ang pera niyo.”
“Sinungaling,” irap ni Marco. “Lahat kayo pare-pareho. Matulog ka na sa sofa. Ayokong katabi ka.”
Masakit ang mga salita ni Marco, pero nakita ni Elena ang lungkot sa likod ng galit nito. Naisip niya, siguro ay miserable ito dahil sa kanyang kapansanan.
Gabi na. Hatinggabi.
Nakita ni Elena na nahihirapan si Marco. Gusto nitong lumipat mula sa wheelchair papunta sa kama, pero tila namamanhid ang katawan nito. Dumulas ang kamay ni Marco sa hawakan ng wheelchair.
“Ugh!” daing ni Marco.
Agad na tumayo si Elena mula sa sofa. “Sir Marco! Tutulungan ko na po kayo.”
“Wag mo akong hawakan!” bulyaw ni Marco. “Kaya ko ang sarili ko!”
“Sir, asawa niyo na po ako. Kahit ayaw niyo sa akin, tungkulin kong alagaan kayo,” matapang na sagot ni Elena.
Lumapit siya at inakbayan si Marco. Mabigat ito. Maskulado ang katawan ni Marco kahit nakaupo lang palagi.
“Sige po… isa… dalawa… tatlo…”
Binuhat niya si Marco. Sinubukan niyang ialalay ito papunta sa kama.
Pero dahil sa bigat ni Marco at sa haba ng gown ni Elena na hindi pa niya na huhubad, natapakan niya ang laylayan ng damit.
Blaaagg!
Nawalan sila ng balanse.
Pareho silang bumagsak.
Inasahan ni Elena na tatama ang mukha niya sa sahig at mababagsakan siya ng bigat ni Marco. Pumikit siya sa takot.
Pero hindi iyon ang nangyari.
Naramdaman niya ang isang malakas na braso na humapit sa bewang niya. At naramdaman niya ang isang mabilis na kilos—isang kilos na imposible para sa isang taong paralyzed.
Sa halip na bumagsak sila nang masama, sinalo siya ni Marco. Umikot sila sa ere nang bahagya kaya si Marco ang tumama ang likod sa malambot na carpet, at si Elena ay napaupo sa ibabaw niya, ligtas at hindi nasaktan.
Dumilat si Elena. Ang mukha nila ay magkalapit na magkalapit.
Pero may napansin si Elena na kakaiba.
Ang mga binti ni Marco.
Ang kanang binti ni Marco ay nakataas at nakatukod sa sahig, tila ginamit na pang-balanse para hindi sila tuluyang humampas. Ang mga muscles sa hita nito ay matigas at naka-tense.
“Gumalaw… gumalaw ang paa mo,” bulong ni Elena, nanlalaki ang mata.
Tinapik niya ang hita ni Marco. Matigas ito. Hindi ito atrophied (nangliit) gaya ng sa mga taong matagal nang hindi nakakalakad.
“Nakakalakad ka…” dagdag ni Elena. “Hindi ka lumpo!”
Tinulak siya ni Marco nang bahagya at mabilis na tumayo.
Oo, tumayo siya. Tuwid na tuwid. Matangkad. Makisig. Walang bakas ng pagiging baldado.
“Shhh!” saway ni Marco, tinakpan ang bibig ni Elena. “Huwag kang maingay.”
“Bakit?” naluluhang tanong ni Elena, gulat na gulat. “Bakit ka nagpapanggap? Bakit mo niloloko ang lahat?”
Huminga nang malalim si Marco. Naglakad siya papunta sa pinto at ni-lock ito. Pagkatapos, humarap siya kay Elena. Wala na ang galit sa mukha niya.
“Dahil ito lang ang paraan para malaman ko kung sino ang gustong pumatay sa akin,” seryosong sabi ni Marco.
Ipinaliwanag ni Marco ang lahat.
Ang aksidente niya noong nakaraang taon ay hindi aksidente. Sabotage iyon. May sumira ng preno ng kotse niya. At ang hinala niya, ang may gawa noon ay ang kanyang sariling Tiyahin at mga pinsan na gustong agawin ang kumpanya.
“Kailangan kong magpanggap na lumpo at mahina para maging kampante sila,” sabi ni Marco. “Habang nakaupo ako sa wheelchair, nakikita ko ang tunay na kulay ng mga tao. Nakikita ko kung sino ang tapat at kung sino ang traydor.”
Tumingin si Marco kay Elena.
“At ikaw… Elena. Akala ko isa ka lang sa mga babaeng binabayaran para espiyahan ako. Akala ko mukha kang pera.”
Lumapit si Marco kay Elena.
“Pero kanina, noong tinabig kita, hindi ka umalis. Noong nakita mong nahihirapan ako, tinulungan mo ako kahit na sinigawan kita. At noong bumagsak tayo, ang inalala mo ay kung nasaktan ako, hindi ang sarili mo.”
Hinawakan ni Marco ang kamay ni Elena.
“Ikaw ang unang tao sa loob ng isang taon na nagmalasakit sa akin nang walang kapalit. Sorry kung naging masama ako sa’yo.”
Simula sa gabing iyon, naging magkakampi sila.
Sa harap ng ibang tao at ng pamilya Valdemar, nanatiling “lumpo” si Marco. Si Elena ang nagtutulak ng wheelchair niya. Pero sa loob ng kanilang kwarto, si Marco ay nakatayo, nagpaplano, at tinuturuan si Elena kung paano pamahalaan ang negosyo.
Naging close sila. Nahulog ang loob nila sa isa’t isa.
Dumating ang araw ng Board Meeting. Ito ang araw na hinihintay ng Tiyahin ni Marco para agawin ang kumpanya dahil “incompetent” at “disabled” daw si Marco.
Dumating din si Tita Rose (ang madrasta ni Elena), naghahanap ulit ng pera kay Elena at nanggugulo sa lobby ng kumpanya.
“Nasaan ang anak ko?! Bigyan niyo ako ng pera kundi iseskandalo ko kayo na sinasaktan ng lumpong ‘yan ang anak ko!” sigaw ni Tita Rose.
Sa Boardroom, nagkakagulo na.
“Marco cannot lead this company!” sigaw ng Tita ni Marco. “He is weak! He is crippled! I move to remove him as CEO!”
Nakaupo lang si Marco sa wheelchair sa dulo ng mesa. Si Elena ay nakatayo sa likod niya, hawak ang hawakan ng upuan.
“Wala na ba kayong sasabihin?” mahinang tanong ni Marco.
“Wala na! Pirmahan mo na ang resignation mo!”
Tumingin si Marco kay Elena. Tumango si Elena at ngumiti. Oras na.
Dahan-dahang inurong ni Elena ang wheelchair.
Humawak si Marco sa mesa. At sa harap ng lahat ng board members, ng Tiyahin niya, at ng mga empleyado…
Tumayo si Marco.
Tumayo siya nang tuwid at naglakad papunta sa gitna.
Natahimik ang buong kwarto. Nalaglag ang panga ng Tiyahin niya.
“S-si Marco… nakakalakad?!” bulong ng lahat.
“Oo,” sabi ni Marco, ang boses ay puno ng awtoridad. “Nakakalakad ako. At habang nakaupo ako, nakita ko ang lahat ng baho niyo. Nakita ko kung paano niyo ninakawan ang kumpanya. At nakuha ko na ang ebidensya kung sino ang sumira ng preno ng kotse ko.”
Senyales iyon para pumasok ang mga pulis. Hinuli ang Tiyahin at mga kasabwat nito.
Paglabas nila ng boardroom, nakita nila si Tita Rose na nanggugulo pa rin.
Nang makita ni Tita Rose na naglalakad si Marco, muntik na itong himatayin.
“M-Marco? Nakakatayo ka?”
Lumapit si Marco kay Tita Rose. Inakbayan niya si Elena.
“Oo. At nakatayo ako ngayon para protektahan ang asawa ko. Huli na ang panggugulo mo, Rose. Ban na kayo sa lahat ng properties ko. At kung lalapit ka pa kay Elena, sa kulungan ka pupulutin.”
Tumakbo paalis si Tita Rose sa takot.
Hinarap ni Marco si Elena sa harap ng maraming tao.
“Salamat,” sabi ni Marco. “Dahil sa’yo, nahanap ko ulit ang lakas ko.”
Binuhat ni Marco si Elena—bridal style—sa harap ng mga empleyado at media. Hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niyang ipagsigawan sa mundo na ang babaeng binili lang daw noon, ay ang babaeng nagmamay-ari na ngayon ng puso ng pinakamakapangyarihang bilyonaryo.
