KINASAL AKO SA ISANG “COLD” NA BILYONARYO NA HINDI AKO HINAWAKAN KAHIT ISANG BESES, PERO NANG SUNDAN KO ANG MGA BULONG SA HATINGGABI, TUMULO ANG LUHA KO NANG BUKSAN KO ANG KANYANG SIKRETONG KWARTO
Si Gabriel ay ang tinaguriang “The Ice Prince” ng business world. Siya ang tagapagmana ng Dela Cuesta Empire. Gwapo, matangkad, pero napakatahimik at tila walang emosyon.
Kinasal kami sa isang Arranged Marriage. Kailangan ng kumpanya ng tatay ko ng tulong, at kailangan naman ni Gabriel ng asawa para makuha ang mana niya. Isang negosyo lang ang tingin ko sa lahat.
Sa loob ng anim na buwan naming pagsasama sa kanyang malawak na mansyon, hindi niya ako ginalaw. May sarili akong kwarto, may sarili siyang kwarto.
“Good morning,” at “Good night,” lang ang sinasabi niya sa akin. Walang holding hands, walang kiss, kahit yakap ay wala.
Akala ko ay may iba siyang babae. O baka naman nandidiri siya sa akin. Madalas ko siyang mahuli na nakatingin sa akin mula sa malayo, pero kapag lumingon ako, iiwas agad siya ng tingin at aalis.
Pakiramdam ko, isa lang akong mamahaling vase sa bahay niya. Isang palamuti na bawal hawakan.
Pero may isang misteryo sa mansyon.
Tuwing hatinggabi, kapag akala ni Gabriel ay tulog na ako, naririnig ko ang pagbukas ng pinto ng kwarto niya. Naririnig ko ang mabibigat niyang hakbang papunta sa dulo ng hallway—sa “North Wing” na mahigpit na ipinagbabawal niyang pasukan ko.
Minsan, kapag dumadaan ako malapit doon, may naririnig akong mga bulong. Boses ng lalaki na parang nakikiusap, o minsan ay parang umiiyak.
“Sino ang kausap niya?” tanong ko sa sarili ko. “May itinatago ba siyang babae doon? O baka may sakit siya?”
Isang gabi, hindi ako dinalaw ng antok. Bandang alas-dos ng madaling araw, narinig ko na naman ang mga yapak niya.
Dahil sa sobrang kuryosidad at selos (dahil iniisip kong may kausap siyang iba), nagpasya akong sundan siya.
Dahan-dahan akong naglakad, nakayapak para walang tunog. Nakita ko siyang pumasok sa dulo ng hallway. Naiwang naka-awang nang konti ang pinto.
Narinig ko ang boses niya.
“Ang ganda niya… sobra…” bulong ni Gabriel. “Hindi ko siya kayang abutin. Masyado siyang perpekto para sa akin.”
Nanikip ang dibdib ko. Sino ang tinutukoy niya?
Sumilip ako sa siwang ng pinto.
Wala akong nakitang ibang babae. Walang kama. Walang tinatagong sekreto na nakakatakot.
Ang buong kwarto ay amoy pintura at turpentine.
Dahan-dahan kong tinulak ang pinto. At nang bumukas ito nang tuluyan, halos huminto ang puso ko sa aking nakita.
Ang buong kwarto ay puno ng Canvas. Daan-daang painting.
At sa bawat painting… AKO ang nakuhit.
May painting na natutulog ako.
May painting na umiinom ako ng kape sa garden habang tumatawa.
May painting na nagbabasa ako ng libro na nakakunot ang noo.
May painting noong kasal namin, kung saan nakatingin siya sa akin na parang ako ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
Ang “Ice Prince” na akala ko ay walang pakiramdam ay isa palang Artist. At ako ang kanyang Muse.
Sa gitna ng kwarto, nakaupo si Gabriel sa harap ng isang bagong canvas. Hawak niya ang brush, pero hindi siya nagpipinta. Nakatulala siya sa painting ng mukha ko, at kinakausap ito.
“Pasensya ka na, Clara,” bulong ni Gabriel sa painting. “Hindi kita mahawakan. Natatakot ako na baka kapag lumapit ako, matuklasan mong hindi ako ang lalaking pangarap mo. Natatakot akong madumihan ang liwanag mo sa dilim ng mundo ko. Hanggang dito na lang muna ako… minamasdan ka.”
Napahagulgol ako. Ang tunog ng iyak ko ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto.
Napalingon si Gabriel. Nanlaki ang mga mata niya. Nabitawan niya ang brush at namutla siya sa hiya.
“C-clara?!” napatayo si Gabriel. Akmang tatakpan niya ang mga painting gamit ang kumot. “H-huwag kang tumingin! Please, umalis ka! Hindi mo dapat nakita ‘to!”
Pero hindi ako umalis. Tumakbo ako papunta sa kanya.
“Gabriel…” iyak ko.
“Sorry, Clara!” nanginginig siya. “Alam kong creepy. Alam kong weird. Patawarin mo ako. Itatapon ko ang lahat ng ‘to. Huwag ka lang matakot sa akin.”
Niyakap ko siya nang mahigpit. Ito ang unang beses na nagdikit ang katawan namin sa loob ng anim na buwan. Nanigas siya sa gulat.
“Bakit mo itatapon?” tanong ko habang nakasubsob sa dibdib niya. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil… dahil tinuruan ako ng ama ko na ang emosyon ay kahinaan,” sagot ni Gabriel, unti-unting yumakap pabalik. “At nung ipakasal ka sa akin, alam kong napilitan ka lang. Ayokong isipin mo na sinasamantala kita. Masyado kitang mahal, Clara. Mahal na kita bago pa tayo ikasal. Nakita kita sa isang charity event noon, at simula nun, ikaw na ang mundo ko. Pero natatakot ako na baka kapag nalaman mo ang nararamdaman ko, layuan mo ako.”
Tumingala ako at hinawakan ang mukha niya.
“Tanga ka ba?” ngiti ko habang umiiyak. “Anim na buwan akong naghihintay na pansinin mo ako. Anim na buwan akong nag-iisip kung bakit ang layo-layo mo. ‘Yun pala, ikaw ang pinakamalapit na tao sa akin.”
Tiningnan ko ang mga painting.
“Ang ganda ng mga ito, Gabriel. Pero mas gusto ko ang totoo.”
Hinawakan ko ang kamay niya at inilagay sa pisngi ko.
“Huwag mo na akong ipinta sa canvas. Hawakan mo na ako sa totoo.”
Sa gabing iyon, sa loob ng sikretong kwarto na puno ng mukha ko, hinalikan ako ng asawa ko sa unang pagkakataon.
Hindi na siya ang “Ice Prince.” Siya na si Gabriel, ang lalaking nagmahal sa akin nang tahimik sa bawat hagod ng brush, at ngayon ay mamahalin na ako nang hayagan sa bawat sandali ng aming buhay. Ang arranged marriage na akala ko ay walang patutunguhan, ay naging isang obra maestra ng pag-ibig.
