NAGPANGGAP NA PULUBI ANG MAY-ARI NG RESTAURANT PARA SUBUKAN ANG MGA EMPLEYADO — PERO LUMUHOD SIYA SA IYAK NANG MAKITA ANG GINAWA NG ISANG WAITRESS NA SARILING PERA PA ANG GINAMIT PARA PAKAININ SIYA
Si Don Rafael ay nagmamay-ari ng “The Golden Spoon,” ang pinakasikat at pinakamahal na fine dining restaurant sa lungsod. Dahil sa tagumpay nito, bihira na siyang bumisita sa kanyang branch. Madalas niyang naririnig na maganda ang serbisyo, pero may mga bulong-bulungan din siyang natatanggap na ang kanyang Manager na si Ricky ay mapagmataas at namimili ng customer.
“Ang tunay na serbisyo ay hindi nasusukat sa laki ng tip, kundi sa trato sa kapwa,” paniniwala ni Rafael.
Para malaman ang totoo, nagpasya siyang gumawa ng isang Undercover Mission.
Nagsuot siya ng lumang t-shirt na may butas, pantalon na puno ng mantsa ng pintura, at tsinelas na pudpod. Naglagay din siya ng dumi sa mukha at nagpanggap na uugod-ugod na matanda.
Tanghaling tapat, pumasok si “Lolo Tasyo” (ang disguised Rafael) sa The Golden Spoon.
Pagbukas pa lang ng pinto, naamoy na niya ang bango ng steak at naramdaman ang lamig ng aircon. Pero agad siyang hinarang ng isang waiter.
“Hoy! Tay! Bawal mamalimos dito!” sigaw ng waiter.
“H-hindi ako namamalimos,” garalgal na sagot ni Rafael. “Gusto ko lang kumain. May pera ako.” Inilabas niya ang isang supot na puno ng barya. “Nakaipon ako. Birthday ko ngayon.”
Lumapit si Ricky, ang Manager. Tiningnan niya si Rafael mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.
“Yuck! Guard! Bakit niyo pinapasok ‘to? Ang baho!” bulyaw ni Ricky. “Manong, ang baryang ‘yan, kulang pa pambili ng tubig namin dito. Doon ka sa karinderya sa kanto! Nakakasira ka ng ambiance ng mga VIP namin!”
Tinulak ni Ricky si Rafael palabas. Muntik nang matumba ang matanda.
“Sir, parang awa niyo na,” pakiusap ni Rafael. “Gutom na gutom na ako.”
“Wala akong pakialam! Alis!” akmang sisipain na sana ni Ricky si Rafael nang may sumigaw.
“SANDALI LANG PO!”
Isang waitress ang tumakbo palapit. Siya si Joy. Bata pa, simple, at halatang pagod sa trabaho, pero puno ng pag-aalala ang mukha.
“Sir Ricky, ako na po ang bahala sa kanya,” sabi ni Joy. “Huwag niyo naman pong saktan.”
“Bahala ka?” irap ni Ricky. “Sige, pero kapag may nagreklamo na customer dahil sa amoy niyan, ikaw ang sisibakin ko! At siguraduhin mong magbabayad ‘yan!”
Inalalayan ni Joy si Rafael sa isang mesa sa pinakasulok ng restaurant, malapit sa kusina para hindi masyadong makita ng iba.
“Lolo, dito na po kayo,” malambing na sabi ni Joy. Kumuha siya ng baso ng tubig at pinainom ang matanda. “Pasensya na po kayo kay Sir Ricky ha. Mainit lang ulo nun.”
“Hija, gusto ko sana ng Steak,” sabi ni Rafael. “Kaso… barya lang ang dala ko. Pwede bang kalahati lang?”
Tiningnan ni Joy ang supot ng barya. Alam niyang kulang na kulang iyon. Ang pinakamurang steak nila ay 2,000 pesos. Ang dala ng matanda ay nasa 50 pesos lang.
Ngumiti si Joy, pero may lungkot sa mata.
“Lo… hayaan niyo po. Oorderan ko kayo ng pinakamasarap na pagkain.”
Pumunta si Joy sa counter. Nakita ni Rafael ang ginawa niya.
Dahil bawal magbigay ng pagkain nang libre (policy ni Ricky), inilabas ni Joy ang sarili niyang wallet. Kinuha niya ang huling 500 pesos niya—ang perang dapat sana ay pamasahe at pambili niya ng gamot para sa nanay niya.
“Isang Special Beef Stew, take out box, pero i-plate mo,” bulong ni Joy sa cook. “Ako magbabayad. Charge niyo sa akin.”
Bumalik si Joy dala ang mainit na pagkain. Sinubuan pa niya si Rafael dahil nanginginig ang kamay ng matanda (arte lang ni Rafael).
“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ni Rafael habang kumakain. “Alam kong kulang ang pera ko. Bakit mo ako pinakain gamit ang pera mo?”
Ngumiti si Joy. “Lolo, birthday niyo kamo di ba? Sabi ng Tatay ko bago siya namatay, ‘Walang taong dapat magutom sa araw ng kapanganakan niya.’ Mahirap lang po ako, Lolo. May sakit ang Nanay ko. Pero mas masakit sa akin na makakita ng matandang gutom. Ang pera, kikitain ko pa naman po eh.”
Nabulunan si Rafael. Hindi dahil sa pagkain, kundi sa emosyon.
Ang waitress na ito, na halatang gipit sa buhay, ay ibinigay ang lahat para sa isang estranghero. Samantalang ang manager niyang sweldado ay tinrato siyang basura.
Pagkatapos kumain, tumayo si Rafael.
“Busog na ako. Salamat, hija.”
Biglang dumating ulit si Ricky. Nakita niya ang plato.
“Aba! Beef Stew?!” sigaw ni Ricky. “Joy! Sinong nagbayad nito?! Yung barya niya?! Niloloko mo ba ako?! Magnanakaw ka! Kumukuha ka ng pagkain sa kitchen!”
“Sir, binayaran ko po ‘yan!” katwiran ni Joy.
“Sinungaling! Wala ka ngang pera diba? Kaya ka nga nag-advance kahapon! You are FIRED! Lumayas ka na kasama ng pulubing ‘yan!”
Hinawakan ni Ricky ang braso ni Joy at kinaladkad. Umiyak si Joy.
“BITAWAN MO SIYA!”
Ang boses na iyon ay hindi nanggaling sa isang uugod-ugod na matanda. Ito ay boses ng awtoridad. Boses ng isang Don.
Napatingin si Ricky kay “Lolo Tasyo”.
Tumayo si Rafael nang tuwid. Inalis niya ang peluka at pinunasan ang dumi sa mukha gamit ang table napkin.
“D-Don Rafael?!” namutlang parang papel si Ricky. Ang mga tuhod niya ay nangatog. “K-kayo po pala ‘yan, Sir! N-nagbibiro lang po ako! Sinusubukan ko lang po ang pasensya ni Joy!”
“Sinusubukan?” malamig na tanong ni Rafael. “Ang nakita ko ay isang manager na walang puso at isang waitress na may gintong kalooban.”
Nilapitan ni Rafael si Ricky. “Ricky, you are fired. Not just fired, I will make sure na wala kang mapapasukang restaurant sa buong syudad. Get out.”
Tumakbo palabas si Ricky, hiyang-hiya at takot.
Humarap si Rafael kay Joy na nakatulala pa rin.
“J-joy…” sabi ni Rafael. “Hija, huwag kang matakot.”
“Sir… sorry po kung pinakain ko kayo ng hindi niyo order…”
“Joy,” hinawakan ni Rafael ang kamay ng dalaga. “Ikaw ang nagturo sa akin ngayon kung ano ang tunay na Golden Spoon. Hindi ito tungkol sa pilak na kubyertos. Ito ay ang pagkakaroon ng pusong handang magbigay kahit walang-wala na.”
Naglabas si Rafael ng tseke.
“Joy, simula ngayon, ikaw na ang bagong Manager ng branch na ito. At ito,” inabot niya ang isang tseke na nagkakahalaga ng 1 Million Pesos. “Regalo ko ito para sa gamutan ng nanay mo at para sa kabutihan mo.”
Napaluhod si Joy at humagulgol. “Sir… sobra-sobra po ito…”
“Kulang pa ‘yan sa busog na naramdaman ng puso ko,” ngiti ni Rafael.
Mula noon, naging tanyag ang “The Golden Spoon” hindi lang dahil sa masarap na pagkain, kundi dahil sa pamamalakad ni Manager Joy—ang waitress na nagpatunay na ang tunay na class ay hindi nakikita sa suot, kundi sa kung paano mo tratuhin ang mga taong walang maibabayad sa’yo.
